Uzasadnienie
W dniu 22 stycznia 2015 r. J.W. nadała do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określiła, iż domaga się ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu powołała się na poważne problemy zdrowotne, niepełnosprawność oraz brak wiedzy prawniczej koniecznej do obrony swoich interesów. Podkreśliła przy tym, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, gdyż utrzymuje się z emerytury w kwocie około 1.500 zł, która nie wystarcza na pokrycie wszystkich koniecznych kosztów utrzymania, w tym między innymi na zakup potrzebnych leków i środków higienicznych.
Nadto wnioskująca oświadczyła, iż gospodaruje samotnie i nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości.
Następnie, to jest w odpowiedzi na wezwanie z dnia 29 stycznia 2015 r., skarżąca nadesłała decyzję ZUS potwierdzającą wysokość pobieranej emerytury, harmonogram spłat zaciągniętego kredytu, potwierdzający miesięczną wysokość zobowiązania z tego tytułu, w kwocie ogółem 346,00 zł, a nadto pismo procesowe, gdzie podała miesięczną wysokość obciążających ją kosztów utrzymania z tytułu czynszu (420 zł), opłat za tzw. media (70 zł), zakupu niezbędnych środków pielęgnacyjnych (220 zł) oraz zakupu leków (140 zł).
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Odnosząc się do wniosku J.W. godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony doprowadziła do konkluzji, że spełniła ona wymóg warunkujący uwzględnienie jej żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionej wynika bowiem, iż nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Równocześnie jej dochód nie pozwala na dokonanie w zasadzie żadnych oszczędności, jako że utrzymuje się z emerytury, w kwocie netto 1.521,71 zł (patrz: nadesłana decyzja ZUS) ponosząc przy tym relatywnie znaczne koszty utrzymania. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że wnioskodawczyni to osoba w podeszłym wieku (82 lata), niepełnosprawna w stopniu znacznym, wymagająca opieki lub pomocy drugiej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (vide: orzeczenie stanowiące kartę nr 2 akt administracyjnych I instancji), co powoduje zazwyczaj konieczność ponoszenia zwiększonych wydatków związanych z leczeniem i pielęgnacją.
Zważywszy przywołane wyżej okoliczności uznano, że strona wykazała w sposób dostatecznie przekonujący, że opłacenie profesjonalnego pełnomocnika znacznie przekracza jej możliwości płatnicze. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.