Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] oddalił skargę
R. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. nr [...] z dnia [...].
Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, a także przyznanie mu adwokata lub radcy prawnego z urzędu.
Jak wynikało z treści złożonego formularza PPF, odbywający karę pozbawienia wolności skarżący uzyskuje w zakładzie karnym dochód z tytułu wykonywanej tam pracy w wysokości [...] zł miesięcznie. Dochód ten obciążony jest zajęciem komorniczym, a skarżącemu pozostaje do dyspozycji kwota [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Instytucja prawa pomocy uregulowana została w treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270/. zwanej dalej p.p.s.a.
Zgodnie z zawartą tam regulacją prawną skarżącemu przysługuje prawo do domagania się zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych, a także do przyznania profesjonalnej pomocy w postaci adwokata lub radcy prawnego. Warunkiem przyznania zwolnienia od kosztów sądowych jest z jednej strony wykazanie, że na stronie ciąży obowiązek uiszczenia konkretnych opłat sądowych, a z drugiej, że nie może ich uiścić bez uszczerbku dla siebie i swej rodziny.
Zważywszy, iż przedmiotem sprawy są świadczenia pieniężne z tytułu pomocy społecznej, nie zachodzi przesłanka w postaci wymogu uiszczenia opłaty sądowej.
Jako bezprzedmiotowe zatem potraktował Sąd żądanie skarżącego zwolnienia go od kosztów sądowych, których z mocy ustawy nie ma on obowiązku uiszczać.
Rozpoznając natomiast żądanie skarżącego, co do przyznania mu prawa pomocy w postaci adwokat z urzędu Sąd wziął pod uwagę jego sytuację materialną. Prawo pomocy przysługiwać może bowiem stronie, której sytuacja materialna nie pozwala na pokrycie związanych z tym kosztów bez uszczerbku dla siebie i rodziny.
Zdaniem Sądu dochód skarżącego, całkowicie uzasadnia pogląd, iż nie jest on w stanie pokryć wydatki związane z powierzeniem prowadzenia swojej sprawy adwokatowi lub radcy prawnemu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.