Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta Ż., na podstawie art. 3, art. 6 ust. 1 pkt 1 i 7, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 9, art. 11, art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 37 ust. 1 pkt 1, ust. 1 pkt 1, art. 106 ust.1,3,4,5, art. 108 ust.1 i art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004r o pomocy społecznej (DZ. U. Nr 64 poz. 593 z późn. zm.) zmieniono wcześniejszą decyzję własną przyznającą R.Z. zasiłek stały na okres od dnia [...] do [...], zawieszono bowiem wypłatę tego świadczenia począwszy od dnia [...].
Jako przyczynę rozstrzygnięcia wskazano, iż strona jest osobą [...], której za okres pobytu w [...] świadczeń z pomocy społecznej nie udziela się, a jak stanowi art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, wypłatę przyznanych wcześniej świadczeń zawiesza się.
Opisana decyzja zawierała pouczenie o przysługującym stronie prawie do wniesienia odwołania i obowiązujących w tym zakresie terminach.
Zwrotne poświadczenie odbioru wymienionej decyzji znajdujące się w aktach, wskazywało, iż została ona odebrana w dniu [...] przez matkę strony.
W odwołaniu sporządzonym w dniu [...], przyjętym przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ż. w dniu [...] R.Z. zakwestionował decyzję organu I instancji, podnosząc, iż jego pobyt w [...] rozpoczął się dopiero w dniu [...], co nie pozwalało na zawieszenie wypłaty przyznanych mu świadczeń począwszy od [...].
Oświadczył ponadto, iż nie obowiązuje go czternastodniowy termin do złożenia odwołania, gdyż będąc [...] nie mógł odebrać skierowanej na jego adres domowy przesyłki.
Odwołanie sporządził niezwłocznie po zapoznaniu się z treścią decyzji, którą jego matka przekazała mu do [...].
W ramach dodatkowego postępowania wyjaśniającego zwrócono się do odwołującego o wskazanie daty przekazania mu decyzji organu I instancji do [...] przez jego matkę.
W odpowiedzi uzyskano od R.Z. informację, iż zapoznał się z zaskarżoną decyzją w dniu [...].
Biorąc pod uwagę przekazaną przez odwołującego informację, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. B. postanowieniem nr [...] z dnia [...] wydanym w oparciu o art. 58 i 59 k.p.a. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Potraktowano bowiem zawarte w odwołaniu oświadczenie strony o braku możliwości złożenia odwołania w terminie czternastu dni od doręczenie decyzji na adres domowy, jako wniosek o przywrócenie uchybionego terminu.
Jednocześnie jednak organ odwoławczy zwrócił uwagę na konieczności dochowania przez stronę wnoszącą o przywrócenie uchybionego terminu warunków opisanych w treści art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Jednym z tych warunków jest złożenie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyn uchybienia terminu.
Mając na względzie, iż odwołujący zapoznał się z treścią decyzji w dniu [...], co potwierdził w osobistym oświadczeniu, organ uznał, iż jego wniosek sporządzony w dniu [...] jest spóźniony.
Zwrócono nadto uwagę, iż wskazany siedmiodniowy termin, jest terminem nieprzywracalnym.
Nie godząc się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego R.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę.
Ponad kwestie merytoryczne dotyczące treści decyzji organu i instancji, które powtórzone zostały z odwołania, skarżący podniósł, iż organ administracji znał jego miejsce pobytu w okresie wydawania tego rozstrzygniecie i mimo to wysłał decyzję na adres domowy skarżącego. Uniemożliwił tym samym jej odbiór i złożenie terminowego odwołania od niej.
W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje dotychczasowe twierdzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zwanej dalej p.p.s.a..
W ramach kontroli zgodności z prawem wydawanych przez organu administracji rozstrzygnięć sądy administracji oceniają zgodność działania tych organów z przepisami procedury, słuszność zastosowania prawa materialnego a także słuszność zastosowanej w sprawie interpretacji prawa materialnego.
Skarga oceniona pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie.
W sprawie niniejszej przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Dokonując kontroli legalności tego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu stwierdzono, że postanowieniu temu nie można skutecznie zarzucić naruszenia prawa.
Zgodnie z art. 58 § 1 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy zainteresowanego należy zaliczyć m.in. nieprawidłowe doręczenie pisma.
Jak wynikało z dokumentów zgromadzonych w aktach - odbiór decyzji skierowanej na adres miejsca zamieszkania skarżącego potwierdził dorosły domownik, matka skarżącego. Doręczenie zatem tej osobie, zgodnie z art. 43 kpa, było skuteczne i od tego momentu rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie zauważyć należy, iż fakt przekazania przesyłki adresatowi niewątpliwie nastąpił, bowiem skarżący potwierdził, że jego matka wykazała swoją powinność oddania mu tej decyzji. W takiej sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiło zagadnienie skuteczności doręczenia skarżącemu decyzji, dokonanego w sposób przewidziany w art. 43 zdanie pierwsze k.p.a., gdyż jej otrzymanie zostało przez skarżącego przyznane.
Okoliczność zbyt późnego przekazanie przesyłki do rąk skarżącego nie miała jednak, wbrew jego twierdzeniom, wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania.
Za obiektywnie usprawiedliwione natomiast można było przyjąć stanowisko skarżącego, iż z przyczyn wynikających z faktycznego jego miejsca pobytu nie mógł on zapoznać się z treścią decyzji doręczonej na adres jego miejsca zamieszkania w terminie, który rozpoczął swój bieg od chwili doręczenia zastępczego. Tym samym za skuteczny prawnie mógł być uznany wniosek skarżącego o przywrócenie mu terminu do wniesienia odwołania. Słusznie zatem, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wobec treści złożonego przez skarżącego odwołania zawierającego elementy wniosku o przywrócenie uchybionego do jego wniesienia terminu, skupiło się na ustaleniu koniecznych do uwzględnienia tego wniosku przesłankach, a przede wszystkim zasadnie przeprowadziło postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia daty zapoznania się przez skarżącego z treścią decyzji Burmistrza Miasta Ż. Biorąc bowiem pod uwagę brzmienie art. 58 § 2 k.p.a, a także fakt, iż skarżący powołał we wniosku o przywrócenie terminu, jako przyczynę jego uchybienia wyłącznie fakt braku możności zapoznania się z treścią decyzji doręczonej jego matce, aż do chwili, gdy ona sama decyzję tę mu przekazała, organ rozpoznający ten wniosek obowiązany był zbadać, kiedy ustała przyczyna uniemożliwiająca wykonanie odwołania w ustawowym terminie.
Zapoznanie się przez skarżącego z treścią decyzji organu I instancji było bowiem równoznaczne z ustaniem przyczyny uniemożliwiającej złożenie przez niego odwołania, czego konsekwencją było rozpoczęcie biegu terminu wyznaczonego w treści art. 58 § 2 k.p.a.
Od tej bowiem chwili, zgodnie z wolą ustawodawcy, w nieprzekraczalnym, 7 dniowym terminie strona miała obowiązek wystąpić o przywrócenie uchybionego terminu. Wniosek taki złożony po upływie wskazanych w przepisie 7 dni nie może wywołać pozytywnych dla strony skutków i jest terminem nieprzywracalnym (vide art. 58 § 3 k.p.a.).
Zgodnie z przekazaną przez skarżącego organowi informacją, decyzja organu I instancji została przesłana mu przez jego matkę w dniu [...]. Począwszy zatem od dnia [...], biec zaczął termin, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a, a więc siedmiodniowy termin do złożenia prośby o przywrócenie uchybionego do wniesienia środka odwoławczego terminu. W dniu [...] w sposób ostateczny możliwość skutecznego wystąpienia przez skarżącego z taką prośbą została utracona.
Skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu w 14 dniu od momentu zapoznania się z decyzją organu I instancji, co w sprawie jest bezsporne, gdyż wynika z oświadczenia złożonego przez skarżącego, tym samym organ nie miał podstaw prawnych, by spóźniony wniosek skarżącego uwzględnić.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji na mocy art. 151 p.p.s.a.