Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r.[...], którą odmówiono I. i A. K. odstąpienia od ustalenia odpłatności za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo – wychowawczej.
Na powyższą decyzję I. K. i A. K., reprezentowani przez adwokata A. W., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, w której został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego, nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010 r., str. 204).
Ponadto cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy bowiem jedynie aktów lub czynności, które nadają się do wykonania, bądź dobrowolnie, bądź przymusowo i tego wykonania wymagają (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 2059/09; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OZ 740/09; z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 962/05; dostępnie w CBOIS).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że zaskarżone rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy decyzji odmawiającej I. K. i A. K. odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo - wychowawczej nie ma cech wykonalności. Zaskarżona decyzja, nie jest dla stron skarżących źródłem jakichkolwiek nakazów lub zakazów podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Nie powoduje ona powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego stron, nie nakłada na strony skarżące nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu.
Skoro zaskarżone rozstrzygnięcie z uwagi na swój charakter nie podlega wykonaniu, zatem brak jest podstaw do wydania orzeczenia o wstrzymaniu jego wykonania.
Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że pełnomocnik skarżących we wniosku nie powołał żadnej z ustawowych przesłanek wstrzymania, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe i kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.