Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta S., na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), przyznał H.J. dodatek mieszkaniowy na okres od 1 kwietnia 2013 r. do 30 września 2013 r. w wysokości 322,53 zł miesięcznie.
Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że wobec spełniania niezbędnych do uzyskania świadczenia warunków przyznano stronie wnioskowany dodatek mieszkaniowy, a wysokość jego została ustalona na podstawie ponoszonych kosztów utrzymania mieszkania i posiadanych dochodów własnych.
Od powyższej decyzji H.J. wniósł odwołanie, uważając ją za błędną i niezgodną ze stanem faktycznym oraz prawem.
Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał podstawowe przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. W tym zakresie wskazał, że stosownie do treści art. 3 ust. 1 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującym w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust.
8. Natomiast wysokość dodatku mieszkaniowego po myśli art. 6 ust. 1 tej ustawy stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego a kwotą stanowiącą wydatki poniesione praz osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie jednoosobowym.
W rozpatrywanej sprawie Kolegium stwierdziło, że H.J. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe oraz zamieszkuje w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej 31,23 m2, podczas gdy normatywna powierzchnia dla tego typu gospodarstwa wynosi 35 m2. W okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego jego dochód wyniósł 2.453,34 zł, co stanowi 817,78 zł miesięcznie. Kwota 150% najniższej emerytury w dacie wydania zaskarżonej decyzji wynosiła 1.246,73 zł. Ponoszone przez stronę wydatki na zajmowane mieszkanie potwierdzone przez zarządcę budynku wynosiły 460,76 zł. Kwotę tę pomniejszono o udział gospodarstwa domowego w kosztach utrzymania mieszkania tj. o kwotę 122,67 zł (15 % z kwoty 817,78 zł) i tak uzyskaną kwotę 322,53 zł uznano za należny stronie dodatek mieszkaniowy. Reasumując organ stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami regulującymi tryb i zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H.J. zakwestionował zaskarżoną decyzję, uznając ją ponownie za błędną, niezgodną ze stanem faktycznym i z prawem. Twierdził, że jest oszukiwany i okradany finansowo.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności przyjdzie wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Jednocześnie z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania bądź też inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność lub niezgodność z prawem. Przy czym stosownie do postanowień art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, iż odpowiada ona prawu.
Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym. Art. 5 wyżej wymienionej ustawy określa normatywną powierzchnię użytkową w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, uprawniającą do przyznania dodatku mieszkaniowego - w przypadku gospodarstwa jednoosobowego wynosi ona 35 m2. W rozpatrywanej sprawie skarżący bezspornie spełnia tzw. kryterium powierzchniowe oraz dochodowe do przyznania dodatku mieszkaniowego.
Zajmuje on bowiem mieszkanie o powierzchni 31,23 m2 na podstawie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Średni miesięczny dochód, w rozumieniu art. 3 ust. 3 cyt. ustawy na osobę wynosi 817,78 zł, jest więc niższy od kwoty określonej w art. 3 ust. 1.
Kwestią sporną zdaje się być natomiast wysokość dodatku mieszkaniowego. Wysokość dodatku mieszkaniowego jest uregulowana w art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i zgodnie z brzmieniem tego przepisu stanowi ona różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a udziałem własnym wynoszącym 15% dla osób, których dochód jest niższy od 150 % emerytury, w przypadku prowadzenia przez te osoby gospodarstwa jednoosobowego. Jednocześnie zgodnie z art. 6 ust. 10 tej ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekroczyć 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni.
Mając na uwadze powyższe zasady, organy prawidłowo ustaliły dochody skarżącego z tytułu renty za okres 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o dodatek w kwocie 2.453,34 zł (co miesięcznie stanowi kwotę 817,78 zł). Prawidłowo także ustalono wydatki związane z utrzymaniem posiadanego przez niego mieszkania, które wynoszą 460,76 zł. Skarżący nie wnosił zresztą żadnych zastrzeżeń co do powyższych ustaleń. Uwzględniając przedstawione wyżej uregulowania ustawy o dodatkach mieszkaniowych należy stwierdzić, że przy ustaleniu wysokości należnego dodatku mieszkaniowego organy uwzględniły udział gospodarstwa domowego w kosztach utrzymania mieszkania. Jako, że średni miesięczny dochód skarżącego nie przekroczył 150% kwoty najniższej emerytury, przy określeniu tegoż udziału, w myśl art. 6 ust. 1 ustawy, wzięto pod uwagę 15% uzyskiwanych dochodów. Ponieważ zaś wysokość dodatku mieszkaniowego traktuje się jako różnicę pomiędzy wydatkami na mieszkanie ponoszonymi przez osobę ubiegającą się, czyli według ustalenia kwotą 460,76 zł a udziałem własnym (czyli 15% z kwoty średniomiesięcznych dochodów 817,78 zł) - czyli kwoty 122,67 zł, z uwzględnieniem maksymalnej kwoty dodatku wyliczonej na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy, należny dodatek prawidłowo ustalono w wysokości 322,53 zł.
Stanowisko takie zgodne jest z przepisami obowiązującej ustawy. Należy przy tym zauważyć, że organy nie mając w tym zakresie samodzielności zobowiązane są bezwzględnie przestrzegać obowiązujące zapisy ustawy. Nie mogą zatem brać pod uwagę żadnych innych okoliczności poza wskazanymi w ustawie, nie mogą także uzależniać wysokości przyznawanego dodatku od innych wskaźników, niż tych, które wymienia wspomniana ustawa.
W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, jak również przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skargę - jako pozbawioną uzasadnionych podstaw - należało oddalić, co orzeczono na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sygn. akt IV SA/GI 622/13
# 1 v
Sygn. akt IV SA/GI 622/13
Sygn. akt IV SA/GI 622/13 4 4