Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 25 ust. 1 pkt 9, art. 27 ust. 1, art. 81 ust. 1 i 2 oraz art. 81 ust. 1 a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r., Nr 156, poz. 1641), Dyrektor Izby Celnej w K. zwolnił K. K. ze służby stałej w Izbie Celnej w K. w terminie trzymiesięcznym od dnia jej doręczenia.
W uzasadnieniu zaznaczył, iż zwolnienie ze służby było konsekwencją odmowy wykonania w dniu [...], utrzymanej w mocy orzeczeniem Szefa Służby Celnej z dnia [...] Nr [...], decyzji własnej z dnia [...], Nr [...] o przeniesieniu do pełnienia służby w Izbie Celnej w B. P. We wniosku z dnia [...] K. K. domagał się ponownego rozpatrzenia sprawy, podnosząc, że oświadczenie o odmowie wykonania decyzji związane jest ze stanem zdrowia bliskich, którzy wymagają jego opieki. Podał, że w uzasadnieniu decyzji Szefa Służby Celnej z dnia [...] nie uwzględniono stanu faktycznego potwierdzonego przez Wójta Gminy Z., dotyczącego jego sytuacji oraz zwrócił uwagę, że od dnia [...] przebywał na zwolnieniu lekarskim.
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy własną decyzję pierwszoinstancyjną, gdyż nie znalazł podstaw do jej uchylenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia opisał stan faktyczny, który miał miejsce w rozpoznawanej sprawie i powołując się na treść art. 25 ust. 1 pkt 9 ustawy o Służbie Celnej wskazał, iż funkcjonariusza celnego obligatoryjnie zwalnia się ze służby w przypadku odmowy wykonania decyzji Szefa Służby Celnej w sprawie przeniesienia, o którym mowa w art. 18 ust. 2 i 4 powołanej ustawy. K. K. składając oświadczenie z dnia [...], wypełnił dyspozycję cytowanego przepisu, co spowodowało podjęcie czynności związanych ze zwolnieniem ze służby.
Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, iż zapewnił stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a., w tym możliwość zapoznania się z całością zebranego materiału, z którego K. K. nie skorzystał.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 roku o Służbie Celnej poprzez niezawiadomienie skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby stałej, art. 10 p 1 k.p.a. w zw. z art. 81 ust. 2 cytowanej ustawy poprzez pozbawienie skarżącego czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, art. 41 w zw. z art. 5 k.p. poprzez wydanie i doręczenie skarżącemu decyzji o zwolnieniu ze służby stałej w okresie zwolnienia lekarskiego oraz nadużycie przez Dyrektora Izby Celnej w K. art. 25 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 lipca 1999 roku o Służbie Celnej.
W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie zwolnienia ze służby. Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Akcentował, iż podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, wyjaśniając zasady, którymi kierował się przy podjęciu decyzji o zwolnieniu ze służby w trybie art. 25 ust. 1 pkt 9 ustawy o Służbie Celnej.
Odnosząc się do zarzutu braku formalnego zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w sytuacji określonej w art. 25 ust. 1 pkt 9 ustawy o Służbie Celnej, Dyrektor Izby Celnej dokonując wykładni art. 81 ust. 1 w zw. z art. 81 ust. 2 tej ustawy podał, iż pełne postępowanie winno być przeprowadzone jedynie przed organem odwoławczym, natomiast organ I instancji może bez jego przeprowadzenia wydać decyzję o zwolnieniu ze służby, wobec czego brak jest konieczności zawiadomienia strony o terminie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W części dotyczącej naruszenia art. 10 k.p.a organ podniósł, że Naczelnik Urzędu Celnego w G., zapewnił skarżącemu sposób i możliwość zapoznania się ze stanem sprawy.
Nadto podał, iż powoływane przez skarżącego przepisy art. 41 w zw. z art. 5 kodeksu pracy nie mają zastosowania do sposobu doręczania decyzji, gdyż na podstawie art. 81 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej w tym zakresie stosuje się przepisy postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa p.p.s.a., sądy badają czy zaskarżone akty uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik. Dodatkowo badają, czy organ orzekający nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością zaskarżonego aktu. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.
W przedmiotowej sprawie ustalono, że skarżący składając adresowane do Dyrektora Izby Celnej oświadczenie z dnia [...], odmówił wykonania decyzji o przeniesieniu do pełnienia służby w Izbie Celnej w B. P. Stosownie do treści art. 25 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 72, poz. 802 z późn. zm.) obowiązującej w dniu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie skarżącego, funkcjonariusza celnego zwalnia się ze służby w wypadku odmowy wykonania decyzji w sprawie przeniesienia, o którym mowa w art. 18 ust. 2 i 4 cytowanej ustawy. Treść tego przepisu wskazuje, że zwolnienie funkcjonariusza celnego ma charakter obligatoryjny, a organ administracji działa w ramach związania administracyjnego. Oznacza to, że fakt wyrażenia woli odmowy wykonania decyzji w sprawie przeniesienia wymusza na właściwych organach celnych podjęcie rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby.
Zgodnie natomiast z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 72, poz. 802 z późn. zm.) w wypadkach, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 9, zawiadomienie o zwolnieniu ze służby doręcza się funkcjonariuszowi celnemu z trzymiesięcznym wyprzedzeniem w okresie służby stałej. Przepis art. 81 ust. 1 w zw. z art. 81 ust. 2 cytowanej ustawy stanowi, że w wypadku wydania decyzji o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza celnego, przeniesieniu albo zleceniu mu wykonywania innych obowiązków służbowych, przeniesieniu na niższe stanowisko bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, funkcjonariusz celny może, w terminie 14 dni, złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do postępowań tych, zgodnie z ust. 2 tego przepisu, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Biorąc pod uwagę, że podstawą decyzji zwalniającej ze służby była odmowa wykonania decyzji o przeniesieniu, to zdarzenie to kwalifikuje sprawę jaką sprawę administracyjną, do której stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym tryb doręczania decyzji. Podnoszony więc przez skarżącego zarzut naruszenia art. 41 w zw. z art. 5 kodeksu pracy nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przepisy te nie mają zastosowania w przypadku doręczenia decyzji w sytuacji określonej w art. 25 ust. 1 pkt 9 ustawy o Służbie Celnej.
Sformułowane zarzuty naruszenia art. 61 ust. 4 k.p.a. w zw. z art. 81 ust. 2 o Służbie Celnej oraz naruszenia art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 ust. 2 o Służbie Celnej, dotyczą naruszenia przepisów postępowania. Otóż w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę na decyzję, gdy stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu omawianego przepisu może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwienie stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Innymi słowy, sąd uchylając decyzję na tej podstawie będzie musiał wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" J.P. Tarno, wyd. "Lexis Nexis W-wa 2004, str. 211).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 § 4 kpa to trzeba podkreślić, że uchybienie to nie skutkuje uchyleniem decyzji w sytuacji, gdy skarżący nie wykazał, aby między brakiem zawiadomienia go o wszczęciu postępowania, a treścią decyzji administracyjnej zachodził jakikolwiek związek przyczynowy. Za błędny należy uznać wyrażony w odpowiedzi na skargę pogląd, że z treści art. 81 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej wynika, iż pełne postępowanie winno być przeprowadzone jedynie przed organem odwoławczym. Odesłanie w art. 81 ust. 2 tej ustawy do przepisów k.p.a. dotyczy całego postępowania, o jakim mowa w art. 81 ust. 1 o Służbie Celnej, a nie tylko wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Treść tych uregulowań jest jednoznaczna i nie powinna budzić wątpliwości.
Dokonując oceny, czy powyższe naruszenie zasady postępowania przez organ orzekający miały wpływ na wynik sprawy należy zwrócić uwagę na okoliczność, iż skarżący odmówił wykonania decyzji o przeniesieniu. Okoliczność ta nie była przez skarżącego kwestionowana w toku toczącego się postępowania. Skarżący natomiast w treści skargi podał motywy swego oświadczenia.
W ocenie Sądu powyższe naruszenie przepisów postępowania w zakresie niezawiadomienia skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby nie miało negatywnego wpływu na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika bowiem, że pismem z dnia [...], doręczonym w dniu w dniu [...], został on zawiadomiony w trybie art. 10 § 1 kpa o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ wyznaczył skarżącemu odpowiedni termin w celu skorzystania przez niego z przysługującego mu prawa czynnego udziału w sprawie.
W konsekwencji wskazać należy, że ustalenia organu odwoławczego wbrew zarzutom skarżącego wynikały z prawidłowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, bowiem organ administracji działał zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyjaśnił sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie, a zarazem dokonał poprawnych ustaleń stanu faktycznego, poczynił prawidłowe rozważania faktyczne i prawne, które umotywował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz dokonał prawidłowego doręczenia decyzji na gruncie przepisów określonych w rozdziale 8 kodeksu postępowania administracyjnego.
Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów zarówno postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały stan faktyczny, jak i przy jego ocenie, nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie.
Zatem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte w wyniku wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, właściwej oceny dowodów i prawidłowych rozważań prawnych.
W tym stanie rzeczy uznano, iż skarga wniesiona przez skarżącego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., co orzeczono w sentencji.