Uzasadnienie
W treści skargi z dnia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] A.W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Ośrodka Pomocy Społecznej w R. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta R. z dnia [...] nr [...], która uchyliła prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla W.J. od dnia [...] do dnia [...] w kwocie po [...] zł miesięcznie oraz A.W. od dnia [...] do dnia [...] w kwocie [...] zł miesięcznie. W uzasadnieniu skargi A.W. jako argumenty przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji wskazała, iż "uczciwie pracuje jako sprzątaczka na ¾ etatu i zarabia minimalną krajową, z której utrzymuje siebie i dwie córki".
Ponadto dodała, że "wykonanie zaskarżonej decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta R. może doprowadzić do ruiny bytu materialnego jej rodziny przy biernej postawie ojca dzieci".
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi jednocześnie wyrażając swoją opinię o braku przesłanek do uwzględniania zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Poza tym art. 61 § 5 P.p.s.a. dodaje, iż postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Mając na względzie powyższe przepisy należy zauważyć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może być stosowane, jeżeli przemawiają za tym uzasadnione okoliczności.
Ponadto w oparciu o aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych należy zauważyć, iż stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. strona obowiązana jest wykazać, że wykonanie aktu lub czynności może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zagrożenie, o jakim mowa, musi być bezpośrednie i realne, zaś w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami.
Natomiast przewidziana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Świadczenie pieniężne z istoty swej może podlegać zwrotowi (postanowienie NSA z 16.04.2012 r. sygn. akt II FZ 304/12).
W podobnym tonie wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 409/12 wskazując, iż obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony podniesione we wniosku bądź jego uzasadnieniu. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy, tj. że wykonanie decyzji może spowodować realne wystąpienie jednej bądź obu przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie A.W. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję uchylającą prawo do uprzednio przyznanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla uprawnionych dwóch córek skarżącej jednakże nie uzasadniła go w sposób dostateczny. W ocenie Sądu twierdzenie skarżącej, iż "wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do ruiny bytu materialnego jej rodziny" oraz powołanie się na niskie wynagrodzenie za pracę jest niewystarczające żeby dopatrzeć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Na marginesie można się zastanowić, czy zaskarżona decyzja nadaje się w ogóle do wykonania. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Natomiast przez wykonanie decyzji administracyjnej należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danej decyzji, akcie. Tym samym nie każda decyzja, czy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich zawartego, nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy w zasadzie aktów zobowiązujących lub ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje uprawnienie lub mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (postanowienie NSA z 24 września 2009 r., sygn. akt II OZ 782/09).
W związku z powyższym należy zauważyć, że konsekwencją wydania zaskarżonej decyzji jest jedynie uchylenie przez organ prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, które za wskazany okres zostały pobrane. Natomiast organ na podstawie tej decyzji nie nakłada na skarżącą obowiązku zwrotu tychże świadczeń. Tym samym zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.