Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 lutego 2017 r. Sąd oddalił skargę w niniejszej sprawie.
Następnie, postanowieniem wydanym w dniu 5 czerwca 2017 r. Sąd uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła radcę prawnego M.G.
W dniu 12 lipca 2017 r. wspomniany pełnomocnik przeglądał akta niniejszej sprawy, z kolei 21 lipca 2017 r. nadał do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku wywodząc, iż orzeczenie to nie narusza obowiązującego prawa. Równocześnie zażądał przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według spisu kosztów, w którym wymienił wynagrodzenie za sporządzenie powyższej opinii, w kwocie 120 zł, koszt przejazdu do Sądu w dniu 12 lipca 2017 r. celem przejrzenia akt (123,70 zł) wraz z opłatą parkingową (1,60 zł) oraz koszty korespondencji (20,80 zł). Wnioskodawca oświadczył, że przedmiotowe koszty nie zostały opłacone w całości lub w części.
Zarządzeniem z dnia 4 sierpnia 2017 r. sędzia sprawozdawca uznał, iż złożona przez wnioskodawcę opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej sporządzona została z zachowaniem zasad należytej staranności.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpoznanym przypadku zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U., poz. 1715 ze zm.). Jakkolwiek bowiem niniejsza sprawa została zainicjowana przed wejściem w życie tego aktu wykonawczego (czyli przed 1 listopada 2016 r.), to już zakończenie postępowania sądowego pierwszej instancji - czyli wydanie przez tutejszy Sąd wyroku - nastąpiło po tej dacie, a mianowicie 9 lutego 2017 r. i dlatego norma intertemporalna wyrażona w § 22 rzeczonego rozporządzenia, nakazująca stosowanie przepisów dotychczasowych (to jest wcześniejszych rozporządzeń) nie ma zastosowania w zakresie dotyczącym przyznania pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za czynności, których dokonał on po wydaniu tego orzeczenia.
Stosownie zatem do treści § 2 powyższego rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat opisanych w tych przepisach kryteriów, przyznano mu kwotę 346,70 zł, na którą składa się:
- - opłata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Należność ta - wbrew twierdzeniom wnioskodawcy - wynosić powinna, nie jak wywodził - 120 zł, lecz 180 zł, jako że nie reprezentował on skarżącego w postępowaniu sądowym pierwszej instancji, a skoro tak, rzeczoną opłatę należało przyznać na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., w wysokości 75 % opłaty wskazanej w § 21 ust. 1 pkt a lit. c) tego aktu. Przyznaną opłatę podwyższono - stosownie do § 2 ust. 3 przywołanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 41,40 zł.
- - zwrot ujętych w sporządzonym przez pełnomocnika strony spisie kosztów dojazdu z C. (siedziba Kancelarii radcy prawnego M.G.) do tutejszego Sądu (odległość 74 km), w dniu 12 lipca 2017 r., celem zapoznania się z aktami sprawy - jego stawiennictwo potwierdza notatka służbowa stanowiąca kartę nr 72 akt sprawy. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę, iż zgodnie ze stanowiskiem judykatury, podczas przyznawania zwrotu tego rodzaju wydatków nie można przejawiać nadmiernego rygoryzmu, jeżeli chodzi o sposób ich udokumentowania. Pełnomocnik przedstawił wyliczenie odległości na podstawie liczby przejechanych kilometrów (w obie strony [...] km) co trzeba uznać za wystarczające. W tym zakresie kwotę 123,70 zł ustalono - jak zasadnie przyjął wnioskujący - przy zastosowaniu stawki za przejechany kilometr, wynikającej z § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. nr 27, poz. 271 ze zm.). Stawka ta (wynosząca dla samochodów o pojemności skokowej pow. 900 cm3 0,8358 zł - jak w przypadku używanego przez wnioskodawcę samochodu marki [...] o pojemności silnika [...] cm3 - vide: dowód rejestracyjny karta nr 86 akt sprawy) ma bowiem walor zobiektyzowany i należy po nią sięgnąć także w przypadku zasądzania kosztów przejazdu stron, co wynika z art. 205 § 3 p.p.s.a., który odsyła do zasad określonych w przepisach działu tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.). Wnioskodawcy przyznano nadto zwrot opłaty za parkowanie przed Sądem, w kwocie 1,60 zł udokumentowanej kopią biletu parkingowego (vide: strona 86 akt sprawy).
Brak jest natomiast podstaw do przyznania wnioskującemu kosztów korespondencji. Trzeba bowiem podkreślić, iż zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, który rozpoznający niniejszy wniosek w pełni podziela, zakres wydatków profesjonalnego pełnomocnika nie może być rozszerzany na wydatki drobne i zwykle występujące przy okazji prowadzenia procesu sądowego, do których zaliczają się między innymi koszty korespondencji. Przyjmuje się, że tego typu wydatki są rekompensowane pełnomocnikowi w ramach przyznanego mu wynagrodzenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 30/12 oraz postanowienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Opolu z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt I SA/Op 73/05 i w Gdańsku, z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 663/14 - wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.