Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 lipca 2016 r. M.R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...]r. nr [...], na mocy której wymierzono skarżącej karę pieniężną w wysokości 20.000 zł w związku ze stwierdzeniem wprowadzenia do obrotu środków zastępczych.
W treści skargi M.R. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, iż "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody majątkowej na skutek przeprowadzenia egzekucji administracyjnej wymierzonej kary pieniężnej w kwocie 20.000 zł albowiem decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2014 r., Sygn. akt I OSK 1539/14, LEX nr 1494696).
Poza tym każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2014 r., Sygn. akt II GSK 1020/14, LEX nr 1467667).
Jednocześnie należy wskazać, że to na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu, a zatem uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Natomiast rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2015 r., Sygn. akt II GSK 136/15, LEX nr 2067969).
W przedmiotowej sprawie skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji organu odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł za wprowadzenie środków zastępczych do obrotu. Skarżąca jako uzasadnienie swojego wniosku podała zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej na skutek przeprowadzenia egzekucji wymierzonej kary pieniężnej.
W ocenie Sądu w sprawie nie zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określone w art. 61 P.p.s.a. albowiem skarżąca nie uprawdopodobniła, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody a samo jej twierdzenie jest niewystarczające.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.