Uzasadnienie
Z.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na czynność Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby. W skardze zawarty został wniosek o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
W dniu 16 grudnia 2013 r. Z.M. udzielił adwokat K.A. pełnomocnictwa do reprezentowania we wszystkich sprawach przed sądami administracyjnymi oraz w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wyrokiem z dnia 12 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził bezskuteczność zaskarżonej decyzji oraz uznał uprawnienie skarżącego do świadczenia pieniężnego z tytułu zwrotu kosztów dojazdu z miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby w cenie autobusowego biletu miesięcznego PKS.
Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku skarżący stawił się osobiście, bez ustanowionego pełnomocnika.
Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 3 listopada 2015 r., która następnie pismem nadanym w dniu 16 listopada 2015 r. wniosła o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik wskazała, że skarżącemu– w związku z uwzględnieniem jego skargi– należy się od organu zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Podniosła, że wniosek o zwrot kosztów został zawarty w skardze z dnia 9 września 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Po myśli art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że Sąd uwzględnił skargę strony reprezentowanej przez pełnomocnika adwokat K.A., nie orzekł jednak o kosztach zastępstwa procesowego.
W tym miejscu przytoczyć należy przepis art. 224 p.p.s.a, który stanowi że jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny.
W tym stanie rzeczy, skoro w wyroku z dnia 12 października 2015 r. nie orzeczono o zwrocie kosztów postępowania należało przyznać od Komendanta Powiatowego Policji w R. rzecz strony skarżącej Z.M. kwotę 240 zł, stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w sentencji orzeczenia.