Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 10 stycznia 2014 r. M. M. domagał się przyznania zasiłku celowego na zakup lekarstw w kwocie 149 zł miesięcznie w okresie od stycznia do marca 2014 r.
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K. odmówił przyznania żądanego zasiłku powołując się na swoje ograniczone możliwości finansowe i konieczność udzielenia w pierwszej kolejności świadczeń obligatoryjnych.
Po uchyleniu tej decyzji przez organ odwoławczy ten sam organ I instancji decyzją z dnia [...] odmówił przyznania wnioskodawcy przedmiotowego zasiłku, powtarzając swoją wcześniejszą argumentację. Tym razem organ odwoławczy decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie.
Na skutek skargi wnioskodawcy wyrokiem z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt
IV SA/Gl 939/14 tut. Sąd uchylił ostatnio wymienione decyzje obu instancji uznając odmowę przyznania zasiłku celowego za przedwczesną z powodu nienależytego rozważenia i ocenienia sprawy. Sąd nakazał w szczególności dokładne wyjaśnienie sytuacji życiowej i materialnej skarżącego oraz możliwości finansowych organu pomocy społecznej.
Kolejną decyzją z dnia [...] organ I instancji umorzył postępowanie wobec rezygnacji z ubiegania się o pomoc przez wnioskodawcę, ale na skutek jego odwołania organ odwoławczy uchylił to rozstrzygnięcie.
Po merytorycznym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] organ podstawowego stopnia ponownie odmówił przyznania zasiłku celowego na dofinansowanie zakupu leków. Tym razem organ uzasadnił swoje stanowisko tym, że wnioskodawca sprecyzował, iż domaga się pomocy za okres od stycznia do czerwca 2014 r., ale za ten okres nie wykupywał leków. Tym samym nie wykazał istnienia niezbędnej potrzeby w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 163, ze zm.). Nie można więc przyznać pomocy na zakup leków, których strona nie stosowała i nie poniosła z tego tytułu żadnych wydatków.
W łącznym odwołaniu od dwóch decyzji wnioskodawca zarzucił, że musi się leczyć zgodnie z zaleceniami lekarskimi, a jego dochód, obejmujący jedynie zasiłek okresowy w kwocie 270 zł, nie pozwala mu na wykup leków.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski. Podkreśliło w szczególności, że w sprawie chodzi o pomoc na zakup leków ze pierwsze półrocze 2014 r., gdyż skarżący nie domagał się zaspokojenia bieżących potrzeb w postaci dofinansowania do zakupu leków. Natomiast za wskazany okres, wobec niewykupienia leków, zgłoszona potrzeba aktualnie nie występuje.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. M. domagał się wypłacenia mu zaległych kwot na lekarstwa zgodnie ze zgłoszonymi wnioskami. Skarżący zarzucił, że jego trudna sytuacja zdrowotna nie została zrozumiana przez pracowników organu pomocy społecznej.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, bowiem w okolicznościach niniejszej sprawy decyzje organów administracyjnych obu instancji są zgodne z prawem, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, ze zm.). Decydujące znaczenie ma to, że sprawa ta dotyczy udzielenia pomocy na zakup leków za konkretnie wymieniony okres wsteczny, tj. styczeń – czerwiec 2014 r., i to w sytuacji, gdy skarżący następnie wystąpił z kolejnym wnioskiem o zasiłek celowy na zakup leków, załatwiony innymi decyzjami administracyjnymi, które zostały skontrolowane w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 719/16. W drugiej sprawie organ zobowiązany został do wyjaśnienia bieżących, aktualnych potrzeb skarżącego w zakresie zakupu lekarstw. Co do tych bieżących potrzeb nie mogą być prowadzone dwa postępowania administracyjne, w związku z czym w tej sprawie słusznie organy ograniczyły się do kwestii pomocy za ów wsteczny okres.
W tym zaś aspekcie ich stanowisko nie budzi żadnych zastrzeżeń. Skoro bowiem chodzi o pomoc na leki, które nie były stosowane przez skarżącego i nie zostały przez niego nabyte, to nie może być mowy nawet o refundacji takiego zakupu. Nie trzeba natomiast szerzej wykazywać, że obecnie nie można wrócić do kuracji lekami w tamtym okresie. Jak już wskazano, rzeczywiste potrzeby skarżącego oceniane będą w tej drugiej sprawie. Z tego też względu należy uznać, że stan faktyczny sprawy został wyjaśniony stosownie do zaleceń wyroku z dnia 21 lipca 2015 r. Prawidłowo dokonane ustalenia potwierdzają zasadniczy wniosek organów o braku podstawowej przesłanki do udzielenia pomocy społecznej w postaci istnienia niezbędnej potrzeby (art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej).
Przesłanka ta występuje też samodzielnie w przepisie art. 39 ust. 1 tej ustawy w odniesieniu do zasiłku celowego.
W takim stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.
mr