Uzasadnienie
W treści pisma procesowego z dnia 2 marca 2017 r. M. M. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu, celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w tymże dniu przez Sąd.
Następnie, odpowiadając na stosowne wezwanie, skarżący przedłożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym potwierdził zakres swojego żądania. W treści tego formularza wywiódł, że jest osobą niepełnosprawną, schorowaną, gospodaruje samotnie i zamieszkuje w lokalu spółdzielczym o powierzchni 44,42 m2. Nie posiada przy tym żadnych innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych i utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej, a mianowicie z zasiłku okresowego (349,81 zł) oraz świadczenia w związku z dożywianiem i skierowaniem do ośrodka wsparcia - Dziennego Domu Pomocy Społecznej (696,80 zł). Do wniosku skarżący dołączył zaświadczenie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., potwierdzające fakt, iż pobiera wspomniane wyżej świadczenia.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Stosownie do treści art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 tej ustawy, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem skargi M.M. jest decyzja administracyjna wydana w sprawie zasiłku celowego z pomocy społecznej. Wnioskodawca jest więc w niniejszej sprawie objęty zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., a w konsekwencji, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia rzeczonych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i dlatego nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zgodne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 marca 2016 r. - karta nr 26 akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika należy podnieść, iż w myśl zasady sformułowanej w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej skarżącego doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika, że nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Jest przy tym osobą przewlekle chorą, niepełnosprawną, zaś jedynym źródłem utrzymania są dlań świadczenia z pomocy społecznej. Okoliczności te potwierdza dołączone do wniosku zaświadczenie MOPS w K. z dnia 3 lutego 2017 r. oraz pismo tej Instytucji zawierające analizę sytuacji materialnej i życiowej wyżej wymienionego (stanowi ono kartę nr 7 akt administracyjnych drugiej instancji).
Uwzględniwszy zaprezentowany wyżej stan rzeczy uznano, że wnioskodawca nie jest w stanie wygenerować środków umożliwiających opłacenie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, bez uszczerbku w swoich koniecznych potrzebach.
Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.