Uzasadnienie
Zarządzeniem z 21 listopada 2017 r. starszego referendarza wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzenia podniesiono, że wniosek nie został złożony w wymaganej formie, w związku z czym wezwano skarżącego do złożenia wniosku na aktualnie obowiązującym formularzu, który dołączono do wezwania, w którym zakreślono 7-dniowy termin do wykonania nałożonego obowiązku. Wezwanie doręczono skarżącemu 27 października 2017 r., a więc powyższy termin upłynął 3 listopada 2017 r., gdy tymczasem skarżący nadesłał wypełniony formularz wniosku dopiero 8 listopada 2017 r. Wskazane zarządzenie zostało doręczone skarżącemu 29 października 2017 r., co wynika z wpisów na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki pocztowej. W piśmie z 1 grudnia 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw od tego zarządzenia oraz wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Rozpoznając sprzeciw Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprzeciw nie może być uwzględniony.
W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia prawidłowo ustalono bowiem, że uzupełnienie braków wniosku o przyznanie prawa pomocy nastąpiło po upływie zakreślonego terminu. Skarżący w istocie tego ustalenia nie kwestionuje, a nawet je potwierdza, skoro jednocześnie ze sprzeciwem domagał się przywrócenia terminu do złożenia powyższego wniosku. Dlatego też z mocy powołanych w zarządzeniu referendarza przepisów należało wniosek pozostawić bez rozpoznania.
Wobec równoczesnego złożenia przez skarżącego sprzeciwu i wniosku o przywrócenie terminu należy opowiedzieć się za dopuszczalnością takich działań, z tym że w pierwszej kolejności podlegał rozpoznaniu sprzeciw, a następnie odrębnym postanowieniem Sąd rozstrzygnie w przedmiocie przywrócenia terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 2017 r., sygn. akt II OZ 1360/17, dostępne w internecie).
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 260 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.