Uzasadnienie
W dniu 7 kwietnia 2014 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., dokonał czynności materialno – technicznej w postaci odebrania G. B. broni palnej myśliwskiej, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni. G. B. był obecny w trakcie dokonywania tej czynności (k.321 akt administracyjnych).
Następnie pismem z dnia 21 kwietnia 2014 r. (w odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 8 kwietnia 2014 r.) Zastępca Komendanta Komisariatu Policji w A. poinformował G. B., że broń, amunicja oraz legitymacja zostały zatrzymane na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Pismo to zostało doręczone stronie w dniu 29 kwietnia 2014 r. (k. 334 v.)
Pismem z dnia 29 kwietnia 2014 r., nadanym w tym samym dniu, pełnomocnik G. B. wezwał [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezzasadnym odebraniu broni, bez podstawy prawnej oraz faktycznej, a także braku doręczenia postanowienia w sprawie. Pełnomocnik podniósł, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o zachowaniu G. B. pozwolenia na broń palną (k.335).
W odpowiedzi z dnia 26 maja 2014 r. nr [...] na wezwanie, organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 maja 2014 r.
Pismem z dnia 24 czerwca 2014 r. pełnomocnik G. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na czynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 7 kwietnia 2014 r. polegającą na odebraniu broni, amunicji oraz legitymacji skarżącemu. Zarzucił naruszenie art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, bowiem nie istnieje uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z prawem oraz naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak podjęcia kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności ustalenia, czy samo wszczęcie postępowania karnego wobec skarżącego uzasadnia odebranie mu broni palnej.
W odpowiedzi na skargę[...] Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie. W ocenie organu skarżący nie zachował zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. czternastodniowego terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący był obecny w dniu 7 kwietnia 2014 r. w trakcie dokonywania czynności materialno – technicznej w postaci zabezpieczenia broni i amunicji. Dopiero w dniu 29 kwietnia 2014 r., a zatem po upływie terminu, pełnomocnik skarżącego wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie skarga jest czynność materialno – techniczna organu z dnia 7 kwietnia 2014 r., polegająca na odebraniu skarżącemu broni, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni. Podstawę materialno – prawną zaskarżonej czynności stanowi art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 poz. 576 ze zm.), zgodnie z którym Policja może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającą broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata. Powyższa czynność materialno – techniczna należy do kategorii czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), wobec tego zainteresowanemu przysługuje prawo wniesienia skargi na tę czynność do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 235/14).
Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu, jak to przewiduje art. 53 § 2 p.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt administracyjnych wynika, że G. B. był obecny w dniu 7 kwietnia 2014 r. w trakcie odebrania broni, amunicji i legitymacji przez Policję, o czym świadczy treść protokołu zatrzymania rzeczy, podpisanego przez skarżącego. Z tego wynika, że w tym dniu skarżący dowiedział się o czynności tego organu w przedmiotowej sprawie. Czternastodniowy termin do wniesienia wezwania organu, upływał więc w dniu 22 kwietnia 2014 r. (poniedziałek 21 kwietnia 2014 r., był dniem wolnym od pracy). Tymczasem, pełnomocnik skarżącego wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pismem nadanym na poczcie w dniu 29 kwietnia 2014 r., a więc po upływie wskazanego ustawowego czternastodniowego terminu.
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a jest bezskuteczne. Natomiast brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia, a w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. z urzędu zwrócił uiszczony wpis od skargi w kwocie 200,- zł.