Uzasadnienie
B. P., S.P. i P. P., działający przez pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego w służbach mundurowych.
W skardze został również zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym skarżący stwierdzili, iż zachodzi poważne niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej i nieodwracalnej szkody poprzez przymusowe nakazanie opróżnienia zajmowanego lokalu, który służy do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, co doprowadzi do pozbawienia ich "dachu nad głową".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Zdaniem Sądu skarżący nie wykazali występowania w sprawie przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody skarżącym lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za taką nie można bowiem uznać jedynie oświadczenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi skarżących lokalu mieszkalnego. Niewątpliwie tego rodzaju sytuacja wpływa na położenie skarżących i oznacza konieczność poszukiwania nowego lokalu, jednakże nie jest równoznaczna z wystąpieniem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Tego rodzaju zdarzenie, musi być bowiem związane z wystąpieniem innych okoliczności, jak na przykład brak możliwości zapewnienia innego lokalu. Tymczasem takich okoliczności we wniosku nie wykazano.
Nadto w trakcie postępowania o przyznanie prawa pomocy ustalono, że skarżący, którzy uzyskują wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia, dysponują kwotą 7.472 zł miesięcznie brutto, a stałe wydatki związane z bieżącym utrzymaniem kształtują się na poziomie 2.200 zł. Powyższe oznacza, że skarżący mogą wygospodarować środki wystarczające na wynajęcie lokalu mieszkalnego.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że skarżący nie wykazali występowania w sprawie przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji