Uzasadnienie
W dniu 17 czerwca 2013 r. A sp.z o.o. wniosła skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Inspektora Pracy z dnia [...] r. nr rej.: [...] w sprawie nakazu skierowania na badania lekarskie pracowników wykonujących usługi z zakresu ochrony mienia oraz zobowiązania do przeprowadzenia kontroli stanu technicznego podestów przy bramach wjazdowych na posterunkach PS3, PS2 i PS1 Zakładu B w J. i do usunięcia stwierdzonych w nieprawidłowości.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach sprawy.
W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 11,15 i 28 lutego oraz 8 i 20 marca 2013 r. w A sp. z o.o. Inspektor Pracy decyzją z dnia [...] r. nr rej.: [...], działając na podstawie art. 11 pkt. 1,2,3,6,6a w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy nakazał: 1/ skierować na badania lekarskie pracowników wykonujących usługi z zakresu ochrony mienia dla Zakładu B w J. celem uzyskania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do pracy na wysokości; 2/ zobowiązał do przeprowadzenia kontroli stanu technicznego podestów przy bramach wjazdowych na posterunkach PS3, PS2 i PS1 Zakładu B w J. i do usunięcia stwierdzonych w nieprawidłowości.
Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano na jego podstawy prawne, w tym art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy, art. 229 § 1 i § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. Nr 69, poz. 332 ze zm.).
W ocenie Inspektora Pracy praca, świadczona przez osoby wskazane w decyzji, polegająca na dokonywaniu czynności kontrolnych na podestach przy bramach wjazdowych na posterunkach PS3, PS2 i PS1 na teren zakładu, wykonywana jest na wysokości. Zgodnie z § 105 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r.w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 69, poz. 1650 ze zm., dalej rozporządzenie), pracą na wysokości w rozumieniu rozporządzenia jest praca wykonywana na powierzchni znajdującej się na wysokości co najmniej 1,0 m nad poziomem podłogi lub ziemi. Do pracy na wysokości, w myśl ust. 2 tego przepisu, nie zalicza się pracy na powierzchni, niezależnie od wysokości, na jakiej się znajduje, jeżeli powierzchnia ta:
- 1) osłonięta jest ze wszystkich stron do wysokości co najmniej 1,5 m pełnymi ścianami lub ścianami z oknami oszklonymi;
- 2) wyposażona jest w inne stałe konstrukcje lub urządzenia chroniące pracownika przed upadkiem z wysokości.
Przedmiotowe podesty były zabezpieczone jedynie balustradami, natomiast w przepisie tym nie chodzi o balustrady w rozumieniu § 106 ust. 1 rozporządzenia, lecz np. o kratownice, stałe przegrody itp., tj. takie konstrukcje, które co do zasady eliminują całkowicie możliwość upadku.
Natomiast stosownie do treści § 106 ust. 1 rozporządzenia, na powierzchniach wzniesionych na wysokość powyżej 1,0 m nad poziomem podłogi lub ziemi, na których w związku z wykonywaną pracą mogą przebywać pracownicy, lub służących jako przejścia, powinny zainstalowane balustrady składające się z poręczy ochronnych umieszczonych na wysokości co najmniej 1,1 m i krawężników o wysokości co najmniej 0,15 m. Pomiędzy poręczą i krawężnikiem powinna być umieszczona w połowie wysokości poprzeczka lub przestrzeń ta powinna być wypełniona w sposób uniemożliwiający wypadnięcie osób. Jeżeli zaś ze względu na rodzaj i warunki wykonywania prac na wysokości zastosowanie balustrad, o których mowa w § 106 ust. 1 r., jest niemożliwe, należy stosować inne skuteczne środki ochrony pracowników przed upadkiem z wysokości, odpowiednie do rodzaju i warunków wykonywania pracy (§ 106 ust. 2 r.b.h.p.). Zdaniem organu pierwszej instancji, analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż balustrada zamontowana na podestach, nie odpowiada wymogom balustrady o której mowa w § 106 ust.1. Nie stanowi zatem stałej konstrukcji lub urządzenia chroniącej pracownika przed upadkiem z wysokości.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A sp. z o.o., podnosząc zarzut: 1/ naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności mimo braku ku temu stosownej przesłanki w postaci zagrożenia dla zagrożenia dla życia i zdrowia.
2/ naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na braku weryfikacji okoliczności składających się na przesłankę "wystąpienia zagrożenia dla życia i zdrowia" w rozumieniu art. 108 k.p.a. 3/ naruszenie § 105 ust. 2 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy poprzez błędne i bezzasadne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała praca na wysokości.
W uzasadnieniu odwołania zarzuty te zostały sprecyzowane, a ponadto zwrócono uwagę na fakt, iż zakres badań lekarskich i psychologicznych, jakim poddawani są pracownicy ochrony, jest szerszy aniżeli zakres badań pracowników wykonujących prace na wysokości. W tym odwołujący również upatruje brak podstaw do skierowania pracowników ochrony na badania.
Okręgowy Inspektor Pracy w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie Inspektora Pracy. W pierwszej części uzasadnienia przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania, ustalenia poczynione jego wyniku oraz zarzuty podnoszone w odwołaniu. Odnosząc się do kwestii zakresu badań pracowników ochrony i pracowników wykonujących prace na wysokości organ odwoławczy, po analizie stanu prawnego uznał, iż zakresy desygnatów pojęć "badania lekarskie i psychologiczne osób ubiegających się o wydanie licencji oraz posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej" oraz "badania lekarskie pracowników (wstępne, okresowe, kontrolne)" nie pokrywają się. Nie jest, w jego ocenie, uprawniony przedstawiony przez pracodawcę w odwołaniu pogląd, w myśl którego odbycie badań wymaganych dla uzyskania licencji pracownika ochrony jest tożsame z odbyciem profilaktycznych badań lekarskich na podstawie art. 229 k.p.
Nie podzielił także zarzutu odnoszącego się do braku uzasadnienia rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ pierwszej instancji, jego zdaniem, był uprawniony do nadania rygoru ze względu na cel przepisów dotyczących badań lekarskich jakim jest profilaktyczna ochrona zdrowia pracowników.
Okręgowy Inspektor Pracy w K., w ślad za organem pierwszej instancji uznał, iż balustrady w jakie wyposażone są podesty wykorzystywane przez pracowników ochrony nie mają charakteru "stałych konstrukcji lub urządzeń chroniących pracownika przed upadkiem z wysokości", o których mowa w § 105 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia. Balustrady są jedynie z trzech stron tych podestów, stąd pracownik jest narażony na ryzyko upadku od strony schodów prowadzących na podest. Poza tym wysokość zamontowanych barier ochronnych jest niewystarczająca. W przypadku posterunku PS1 i PS2 konstrukcje te są pozbawione krawężników.
Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na to, że zgodnie z § 106 ust.1 rozporządzenia, na powierzchniach wzniesionych na wysokość powyżej 1,0 m nad poziomem podłogi lub ziemi, na których w związku z wykonywaną pracą mogą przebywać pracownicy, lub służących jako przejścia, powinny być zainstalowane balustrady składające się z poręczy ochronnych umieszczonych na wysokości co najmniej 1,1 m i krawężników o wysokości co najmniej 0,15 m. Pomiędzy poręczą i krawężnikiem powinna być umieszczona w połowie wysokości poprzeczka lub przestrzeń ta powinna być wypełniona w sposób uniemożliwiający wypadnięcie osób.
W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, w której sposób zabezpieczenia podestów nie spełnia nawet wymagań stawianych dla balustrad, nie można przyjąć, iż ma charakter stałej konstrukcji chroniącej pracowników przed upadkiem z wysokości w rozumieniu § 105 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia.
Materialnoprawną podstawą wydania drugiego z rozstrzygnięć zawartych w decyzji, zobowiązującego do przeprowadzenia kontroli stanu technicznego podestów przy bramach wjazdowych na posterunkach PS3, PS2 i PS1 Zakładu B w J. i do usunięcia stwierdzonych w nieprawidłowości stanowił art. 207 § 1 pkt. 1 k.p., zgodnie z którym: "pracodawca ponosi odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy. Na zakres odpowiedzialności pracodawcy nie wpływają obowiązki pracowników w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz powierzenie wykonywania zadań służby bezpieczeństwa i higieny pracy specjalistom spoza zakładu pracy, o których mowa w art. 237¹¹ § 2". Podstawą prawną wydania decyzji był także § 27 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 października 2002 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie użytkowania maszyn przez pracowników podczas pracy (Dz. U. Nr 191, poz. 1596 ze zm.).
Zgodnie z tym przepisem pracodawca powinien zapewnić, aby maszyny narażone na działanie warunków powodujących pogorszenie ich stanu technicznego, co może spowodować powstawanie sytuacji niebezpiecznych, poddane były okresowej kontroli. Przez "maszynę", wedle § 1 pkt 1 tego aktu, należy rozumieć wszelkie maszyny i inne urządzenia techniczne, narzędzia oraz instalacje użytkowane podczas pracy, a także sprzęt do tymczasowej pracy na wysokości, w szczególności drabiny i rusztowania. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, pojęcie "maszyny" obejmuje przedmiotowe podesty. W trakcie prowadzonej kontroli ustalono, iż podesty były odchylone od pionu, wobec tego została spełniona przesłanka uzasadniająca przeprowadzenie przeglądu stosownie do § 27 rozporządzenia.
W ocenie Okręgowego Inspektora Pracy w K. nie ma znaczenia fakt, iż adresat decyzji nie jest właścicielem pomostów. Przepis art. 207 § 1 k.p ma charakter bezwzględnie obowiązujący i jest bez znaczenia czy użytkowane przez pracowników podesty stanowią jego własność, czy też włada nimi w oparciu o inny tytuł prawny.
W skardze z dnia 17 czerwca 2013 r. A sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, podnosząc zarzut:
1/ naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. poprzez utrzymaniu w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności mimo braku przesłanek niezbędności świadczących o wystąpieniu zagrożenia dla życia i zdrowia;
2/ naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu zgromadzonego materiału dowodowego i niepodjęciu, wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym brak zweryfikowania wszystkich okoliczności składających się na przesłankę "wystąpienia zagrożenia dla życia i zdrowia" w rozumieniu art. 108 k.p.a. oraz błędne i bezzasadne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała praca na wysokości;
3/ naruszenie art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie przesłanek niezbędności świadczących o wystąpieniu zagrożenia dla życia i zdrowia;
4/ naruszenie art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji nr [...] nakazu z dnia [...] r. (nr rej.: [...]) 5/ naruszenie § 105 ust. 2 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy poprzez błędne i bezzasadne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała praca na wysokości.
W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym na podstawie § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle tego unormowania zadaniem sądu administracyjnego jest sprawdzenie, czy zaskarżony akt prawny został wydany zgodnie z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, oraz czy przy podejmowaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego. W przypadku dostrzeżenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r., Dz. U, poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sąd administracyjny uchyla ten akt lub stwierdza jego nieważność.
Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zakres rozstrzygnięcia sądu wytyczają granice danej sprawy. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wykazała, że zaskarżona decyzja narusza przepisy obowiązującego prawa.
Przedmiotem skargi jest decyzja Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Inspektora Pracy z dnia [...]r. nr rej.: [...] nakazującej firmie A sp.z o.o. skierowanie na badania lekarskie pracowników wykonujących usługi z zakresu ochrony mienia oraz zobowiązania do przeprowadzenia kontroli stanu technicznego podestów przy bramach wjazdowych na posterunkach PS3, PS2 i PS1 Zakładu B w J. i do usunięcia stwierdzonych w nieprawidłowości.
W pierwszym rzędzie należy podnieść, iż w trakcie kontroli nie stwierdzono naruszeń prawa procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym można przestąpić do badania zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym
Zaskarżona decyzja zawiera dwa różne rozstrzygnięcia w znaczeniu materialnoprawnym, wobec tego każde z nich wymaga odrębnej oceny.
Podstawą prawną pierwszego z nich, zawierającego nakaz skierowania na badania lekarskie pracowników wykonujących usługi z zakresu ochrony mienia, są przepisy art. 11 pkt. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (t.j.DZ.U. z 2012 r., poz. 404 ze zm., dalej: ustawa), art. 229 § 1 i § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j.Dz.U. z 1998 r., Nr 28, poz. 94 ze zm., dalej: Kodeks pracy), § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. Nr 69, poz. 332 ze zm.) oraz § 105 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r.w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 69, poz. 1650 ze zm., dalej rozporządzenie).
Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione odpowiednio do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie w przypadku, gdy naruszenie dotyczy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Nakaz taki, stosownie do art. 33 ust. 1 pkt. 1 ustawy przybiera formę decyzji.
W myśl art. 229 § 1 Kodeksu pracy, wstępnym badaniom lekarskim podlegają:
- 1) osoby przyjmowane do pracy,
- 2) pracownicy młodociani przenoszeni na inne stanowiska pracy i inni pracownicy przenoszeni na stanowiska pracy, na których występują czynniki szkodliwe dla zdrowia lub warunki uciążliwe.
Badaniom wstępnym nie podlegają jednak osoby przyjmowane ponownie do pracy u danego pracodawcy na to samo stanowisko lub na stanowisko o takich samych warunkach pracy, na podstawie kolejnej umowy o pracę zawartej w ciągu 30 dni po rozwiązaniu lub wygaśnięciu poprzedniej umowy o pracę z tym pracodawcą.
Pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku (§ 4).
Badanie profilaktyczne przeprowadza się na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę (§ 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy).
Pracą na wysokości, w rozumieniu rozporządzenia, jest praca wykonywana na powierzchni znajdującej się na wysokości co najmniej 1,0 m nad poziomem podłogi lub ziemi (§ 105 ust. 1 rozporządzenia).
Do pracy na wysokości nie zalicza się pracy na powierzchni, niezależnie od wysokości, na jakiej się znajduje, jeżeli powierzchnia ta:
- 1) osłonięta jest ze wszystkich stron do wysokości co najmniej 1,5 m pełnymi ścianami lub ścianami z oknami oszklonymi;
- 2) wyposażona jest w inne stałe konstrukcje lub urządzenia chroniące pracownika przed upadkiem z wysokości (§ 105 ust. 2 rozporządzenia).
Stosownie do § 106 ust. 1 rozporządzenia, na powierzchniach wzniesionych na wysokość powyżej 1,0 m nad poziomem podłogi lub ziemi, na których w związku z wykonywaną pracą mogą przebywać pracownicy, lub służących jako przejścia, powinny być zainstalowane balustrady składające się z poręczy ochronnych umieszczonych na wysokości co najmniej 1,1 m i krawężników o wysokości co najmniej 0,15 m. Pomiędzy poręczą i krawężnikiem powinna być umieszczona w połowie wysokości poprzeczka lub przestrzeń ta powinna być wypełniona w sposób uniemożliwiający wypadnięcie osób. Jeżeli ze względu na rodzaj i warunki wykonywania prac na wysokości zastosowanie balustrad, o których mowa w ust. 1, jest niemożliwe, należy stosować inne skuteczne środki ochrony pracowników przed upadkiem z wysokości, odpowiednie do rodzaju i warunków wykonywania pracy (.§ 106 ust. 2 rozporządzenia).
W świetle § 105 ust. ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia, do pracy na wysokości nie zalicza się pracy na powierzchni, niezależnie od wysokości, na jakiej się znajduje, jeżeli powierzchnia ta jest wyposażona w "inne stałe konstrukcje lub urządzenia chroniące pracownika przed upadkiem z wysokości".
Organ pierwszej instancji, a w ślad za nim i organ odwoławczy przyjęły, iż podesty nie zostały wyposażone w balustrady w rozumieniu § 106 ust. 1 rozporządzenia. Są zabezpieczone jedynie w "balustrady-poręcze na stałe związane z podłożem pomostu" i to tylko z trzech stron. W ocenie organów, jedynie zabezpieczenie w formie prawidłowej balustrady, stanowi "inną stałą konstrukcję lub urządzenia chroniące pracownika przed upadkiem z wysokości" w rozumieniu § 105 ust. ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia. W konsekwencji tego wykonywane przez pracowników ochrony czynności, stanowią pracę na wysokości.
Z rozumowaniem takim nie sposób się zgodzić z dwu podstawowych względów: po pierwsze – brak jest wystarczających podstaw do przyjęcia tezy, że tylko zabezpieczenie w formie takiej "prawidłowej" balustrady może stanowić " inną stałą konstrukcję lub urządzenia chroniące pracownika przed upadkiem", skoro w rozporządzeniu użyto dwu różnych zwrotów. Logicznie rzecz ujmując, jeśli organ wydający rozporządzenie miałby na uwadze w przypadku określonym § 105 ust. ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia balustrady, to powinien wyraźnie to stwierdzić (użyć takiego terminu, który, co więcej, został przez niego zdefiniowany). Skoro tego nie uczynił, to uznał zwroty te za różne, przy czym ich zakresy z całą pewnością będą się częściowo pokrywać, częśiowo zaś będą różne. Hipotetycznie można przyjąć, iż zwrot "inna stała konstrukcja lub urządzenie chroniące pracownika przed upadkiem" będzie zakresowo szerszy niż zwrot "balustrada".
Być może, czego w postępowaniu nie wyjaśniono, ochrona zamontowana na podestach, która nie stanowi formalnie balustrady, jest właśnie taką "inną konstrukcją". W ust. 2 § 106 rozporządzenia mowa jest o "innych skutecznych środkach ochrony pracowników przed upadkiem z wysokości, odpowiednich do rodzaju i warunków wykonywania pracy" stosowanych w przypadkach, kiedy ze względu na rodzaj i warunki wykonywania prac na wysokości zastosowanie balustrad jest niemożliwe. Te "inne skuteczne środki" z całą pewnością są " inną stałą konstrukcję lub urządzenia chroniące pracownika przed upadkiem", a tym samym wykluczają pracę na wysokości.
Materialnoprawnę podstawę drugiego z rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonej decyzji, którego treścią jest nakaz przeprowadzenia kontroli stanu technicznego podestów przy bramach wjazdowych na posterunkach PS3, PS2 i PS1 Zakładu B w J. i usunięcia stwierdzonych w nieprawidłowości, stanowią przepisy art. 11 ust. 1 ustawy, art. 207 § 1 Kodeksu pracy oraz § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 października 2002 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie użytkowania maszyn przez pracowników podczas pracy (Dz. U. Nr 191, poz. 1596 ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy). Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, stan techniczny podestów uległ pogorszeniu ze względu na fakt, iż "platforma podestu jest odchylona od poziomu".
Jak wynika z art. 11 ust. 1 u.P.I.P, nakaz stwierdzonych uchybień może być wydany w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy, gdy naruszenie dotyczy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.
Zgodnie z § 27 ust. 1 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, powołanego jako element podstawy materialno prawnej nakazu zawartego decyzji, pracodawca powinien zapewnić, aby maszyny narażone na działanie warunków powodujących pogorszenie ich stanu technicznego, co może spowodować powstawanie sytuacji niebezpiecznych, poddane były okresowej kontroli, a także badaniom przez jednostki działające na podstawie odrębnych przepisów albo osoby upoważnione przez pracodawcę i posiadające odpowiednie kwalifikacje.
Jak należy zatem wnosić, organ inspekcji pracy uznały, iż miało miejsce "naruszenie przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy" w związku z przytoczonym przepisem zawartym w § 27 ust.
1. Naruszenie to, jak należy domniemywać, polegało na tym, że pracodawca nie zapewnił, aby podesty (maszyny) narażone na działanie warunków powodujących pogorszenie ich stanu technicznego, co może spowodować sytuacje niebezpieczne, były poddane kontroli.
W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie nie wykazały, aby stan faktyczny sprawy odpowiadał hipotezie normy zawartej w § 27 ust. 1 rozporządzenia. Przyjęły bez uzasadnienia, a priori, iż "odchylenie platformy podestu od poziomu" hipotezę tą wypełnia.
Jak zatem wynika z powyższych rozważań tak nakaz skierowania pracowników na badania lekarskie, jaki nakaz przeprowadzenia kontroli stanu technicznego podestów i usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości zostały wydane w sytuacji, w której nie było do końca jasne czy ustalony stan faktyczny sprawy podjęcie takich rozstrzygnięć to uzasadniał. Zaskarżona decyzja, w związku z tym, została podjęta z naruszeniem przepisów prawa procesowego w szczególności postanowień art. 7 i 77 k.p.a., które mogły istotny mieć wpływ na wynik sprawy.
Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę winien kierować się ocena prawną wyrażona przez Sąd oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w uzasadnieniu niniejszego wyroku.
Biorąc powyższe pod uwagę i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.