Uzasadnienie
Po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 525 zł, J.O. na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści nadesłanego formularza wynika, że wnioskodawca wraz z żoną prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, zamieszkując w budynku o pow. 83 m2. W skład jego majątku wchodzi również nieruchomość rolna o pow. 14 ha, której uprawa jest jednym ze źródłem utrzymania się rodziny strony. Skarżący posiada ponadto maszyny rolnicze niezbędne do uprawy wspomnianej nieruchomości (w tym ciągnik C 360 o wartości około 13.000 zł) oraz samochód marki Volvo V40 o wartości około 8.000 zł. Małżonka strony nie pracuje i nie uzyskuje żadnych świadczeń, natomiast skarżący zadeklarował, że dochód z upraw polowych daje w przeliczeniu około 580 zł miesięcznie a dodatkowo uzyskuje świadczenie emerytalne w wysokości 1295 zł brutto miesięcznie. W druku formularza skarżący sporządził zestawienie stałych, miesięcznych wydatków, z którego wynika, że pochłaniają one kwotę około 700 zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia strony od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Te zaś pozwalają stwierdzić, że samodzielne poniesienie kosztów sądowych, w tym uiszczenie wpisu od skargi mogłoby narazić wnioskodawcę na niekorzystne dlań konsekwencje materialne.
Łączny dochód w rodzinie wnioskodawcy kształtuje się na poziomie około 2000 zł. Bieżące wydatki, których wysokość w znakomitej części została przezeń udokumentowana oscylują na poziomie 700 – 800 zł. To oznacza, że do dyspozycji dwóch osób pozostaje jakieś 1200 zł, co pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb egzystencjalnych, nie mniej jednak wygospodarowanie środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego mogłoby nastręczać dla strony zbyt duże trudności i zachwiać sytuacją materialną jego rodziny. Niebagatelne znaczenie ma w tym kontekście również stan zdrowia wnioskodawcy cierpiącego na poważne schorzenia o charakterze przewlekłym, które mogą doprowadzić do konieczności zaangażowania znacznych środków w ich leczenie.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.