Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 5 grudnia 2013 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła jako pełnomocnika skarżącego radcę prawnego S.W.
Postanowieniem z dnia 17 lutego 2014 r. Sąd odrzucił skargę. Orzeczenie to na skutek skargi kasacyjnej zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r.- sygn. akt I OSK 1565/14, który przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Kolejnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 października 2014 r. odrzucono ponownie skargę D.T. Skarga kasacyjna od powyższego orzeczenia została oddalona postanowieniem NSA z dnia 15 stycznia 2015 r. – sygn. akt I OSK 3297/14.
Wnioskiem z dnia [...] pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
Według § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c wymienionego rozporządzenia, w innej sprawie niż wymienione w pkt 1 lit. a i b, stawka minimalna w postępowaniu administracyjnym wynosi 240 zł.
Jednocześnie art. § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia stanowi, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji – za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Ponadto, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Wobec tego, na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. b i § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia, należało przyznać radcy prawnemu wynagrodzenie za dwukrotną reprezentację skarżącego przed WSA w Gliwicach (240 zł x 2) oraz NSA (120 zł x 2). Należną kwotę 720 zł należało podnieść o kwotę podatku VAT (23%), co ostatecznie dało sumę 885,60 zł.
W tym stanie rzeczy, wobec poprawnego wniosku należało orzec o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy przyznanego skarżącemu z urzędu w wysokości jak w sentencji.