Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 lutego 2014 r. Sygn. akt IV SA/Gl 751/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę D.T. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego w służbach mundurowych, z uwagi na fakt, iż skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w terminie.
Na powyższe orzeczenie pismem z dnia 31 marca 2014 r. skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik skarżącego radca prawny S.W.
Postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r. Sygn. akt I OSK 1565/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę tut. Sądowi do ponownego rozpoznania. W treści uzasadnienia wskazano, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji niezasadnie przyjął, iż wezwanie do uzupełnienia braków formalnych z dnia 30 lipca 2013 r. zostało skarżącemu prawidłowo doręczone. Przede wszystkim zwrócono uwagę, iż odpowiedź Urzędu Pocztowego w K. na reklamację przesyłki z powyższym wezwaniem nie zawierała żadnego pisma przewodniego a jedynie nadesłano oryginał wezwania skierowanego do Naczelnika Urzędu Pocztowego w K. o wyjaśnienie tej kwestii oraz przesłaną przez Sąd pierwszej instancji kserokopię zwrotnego potwierdzenia odbioru z naniesionym przez niezidentyfikowaną osobę dopiskiem "II awizo 12.08.2013".
Ponadto przy tym dopisku brak było jakiegokolwiek podpisu czy pieczęci osoby, która go wykonała. A zatem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można potraktować tej odpowiedzi jako oficjalnego stanowiska Urzędu Pocztowego w K. tym bardziej, iż ma ona kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie. W związku z powyższym zobowiązano tut. Sąd do ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, czy doręczenie skarżącemu wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi było prawidłowe.
Następnie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 sierpnia 2014 r. zwrócono się do Naczelnika Urzędu Pocztowego w K. o wyjaśnienie kto dokonał na odwrocie kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru dopisku "II awizo 12.08.2013".
Pismem z dnia 1 września 2014 r. Naczelnik Urzędu Pocztowego w K. wyjaśniła, że powyższego dopisku na kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru dokonała, nie pracująca już, naczelnik T.M. Jednocześnie podkreślono, iż przesyłka adresowana do D.T. została awizowana w ich placówce w dniu 2 sierpnia 2013 r. a następnie ponownie awizowana przez pracownika w dniu 12 sierpnia 2013 r. Ostatecznie przesyłkę adresat odebrał osobiście w dniu 19 sierpnia 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Natomiast § 2 powyższego przepisu stanowi, że odpisami mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Jednocześnie w przypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
Poza tym zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., Sygn. akt I OPS 13/13 (dostępnej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, na podstawie art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Natomiast złożenie przez skarżącego wymaganych odpisów skargi po upływie wyznaczonego terminu, o którym mowa w art. 49 § 1 P.p.s.a, ale przed odrzuceniem skargi, oznacza, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie Sąd wezwał skarżącego do nadesłania dwóch dodatkowych odpisów skargi celem doręczenia ich uczestnikom postępowania. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została dwukrotnie awizowana pierwszy raz w dniu 2 sierpnia 2013 r. a drugi w dniu 12 sierpnia 2013 r. a następnie wydana skarżącemu w dniu 19 sierpnia 2013 r.
Jednakże w tym miejscu należy przytoczyć treść art. 73 P.p.s.a. zgodnie, z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym wraz z informacją o możliwości odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa wyżej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia wspomnianego czternastodniowego okresu.
W związku z powyższym w niniejszej sprawie termin czternastodniowy upłynął w dniu 16 sierpnia 2013 r. i z tym dniem należało uznać przesyłkę za skutecznie doręczoną. A zatem termin do uzupełnienia braków skargi upłynął w dniu 23 sierpnia 2013 r. Natomiast skarżący dopiero w dniu 26 sierpnia 2013 r. nadesłał brakujące odpisy skargi.
Na marginesie należy wskazać, iż fakt wydania przez Urząd Pocztowy stronie przesyłki po upływie terminu określonego w art. 73 P.p.s.a. pozostaje bez znaczenia, gdyż za datę doręczenia wezwania należy uznać czternasty dzień licząc od daty pierwszego awizowania.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.