Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną w postępowaniu wszczętym na wniosek W.K. (dalej określanego jako skarżący), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. odmówił stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869, obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 1367, dalej powoływanego jako rozporządzenie z 30 czerwca 2009 r.) – zatrucia ostrego albo przewlekłego lub jego następstw wywołanych przez substancje chemiczne (ołów i jego związki).
Organ przyznał, że skarżący w latach 1972-1975 pracował Hucie A w K. w warunkach ryzyka zatrucia ołowiem i jego związkami, lecz podkreślił, iż orzeczenia lekarskie Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...]r., nr [...] oraz Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r., nr [...] nie potwierdziły u niego tej choroby.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący nie zgodził się z wnioskami zawartymi we wspomnianych orzeczeniach, przedkładając decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r., nr [...], którą stwierdzono u niego chorobę zawodową wymienioną pod pozycją 1 wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 listopada 1974 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 45, poz. 271, dalej powoływanego jako rozporządzenie z 20 listopada 1974 r.) – zatrucie ołowiem.
[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...]r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu nawiązał do orzeczeń lekarskich wydanych w stosunku do skarżącego w dniach [...]r. oraz [...]r. Zaznaczył w szczególności, że w świetle drugiego z tych orzeczeń skarżący wskutek decyzji z dnia [...]r. został z dniem 20 sierpnia 1975 r. na stałe odsunięty od pracy w narażeniu na ołów i jego związki i już badania przeprowadzone u niego w 1991 r. nie potwierdziły u niego ani objawów, ani następstw zatrucia ołowiem. Podobnie wyniki dokonanych przez samą jednostkę orzeczniczą w dniach 26 stycznia 2011 r. i 31 marca 2011 r. badań biochemicznych wskaźników wchłaniania i działania toksycznego ołowiu nie wskazują na przekroczenie stężeń dopuszczalnych dla populacji nienarażonej zawodowo na kontakt z ołowiem. W konsekwencji aktualny stan kliniczny skarżącego nie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z ekspozycją zawodową na ołów i jego związki w latach 1972-1975.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że dostarczone przez skarżącego wyniki badań EMG wykonanych w kwietniu i w czerwcu 2012 r. w [...] Centrum Medycznym - Pracowni Neurofizjologii w K. nie wymieniają ołowiu i jego związków jako czynnika wywołującego zmiany w zapisie EMG.
Skarżący wniósł do sądu administracyjnego skargę na tę decyzję, w której podniósł, że, tak jak decyzja organu pierwszej instancji, jest ona obarczona wadą, stosownie do art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej powoływanej jako K.p.a.), powodującą jej nieważność, gdyż została wydana w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. decyzją z dnia [...]r. Jak zaznaczył, w oparciu o tę decyzję toczyło się postępowanie w przedmiocie przyznania mu jednorazowego odszkodowania z tytułu stałego uszczerbku na zdrowiu z powodu choroby zawodowej, w którym wyrokiem z dnia 11 czerwca 2008 r. ustalono u niego 5 % uszczerbek na zdrowiu, uwzględniając wnioski opinii biegłego sądowego z 2007 r. Ponadto w skardze ponownie podważono prawidłowość wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich, a organom obu instancji zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § oraz art. 80 K.p.a. poprzez niedostateczne ustalenie stanu faktycznego.
Wyrokiem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 766/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W.K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 26 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przypomniał zasady przeprowadzania kontroli sądowoadministracyjnej, po czym stwierdził, że w sprawie nie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Wskazał następnie, że decyzją z dnia [...]r. stwierdzono u skarżącego chorobę zawodową w postaci zatrucia ołowiem, wymienioną w punkcie 1 załącznika do rozporządzenia z 20 listopada 1974 r., lecz zaakcentował, iż w punkcie tym mowa była o zatruciach ostrych albo przewlekłych lub ich następstwach wywołanych przez substancje chemiczne. Zdaniem Sądu chodziło więc o dwie jednostki chorobowe, a mianowicie zatrucie, stwierdzone u skarżącego, oraz następstwa zatrucia, o którym w decyzji z dnia [...]r. nie rozstrzygnięto.
Sąd zwrócił uwagę, że punkt 1 załącznika do rozporządzenia z 30 czerwca 2009 r. ma inne brzmienie: "zatrucia ostre i przewlekłe substancjami chemicznymi oraz następstwa tych zatruć", co wskazuje jednak, iż ponownie wyróżnione dwie jednostki chorobowe, te same co w rozporządzeniu z 20 listopada 1974 r. Tym samym skoro wcześniejsza decyzja dotyczyła choroby w postaci zatrucia substancją chemiczną, a obecnie prowadzone postępowanie odnosi się do innej choroby, czyli następstw takiego zatrucia, to nie zachodzi tożsamość przedmiotowa obu spraw, a co za tym idzie brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
W kolejnym fragmencie uzasadnienia Sąd nawiązał do definicji choroby zawodowej wynikającej z art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm., obecnie Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm.). Zaznaczył w szczególności, że chorobę zawodową stwierdza się, gdy spełnią się dwie przesłanki: wystąpienie schorzenia zamieszczonego w wykazie chorób zawodowych oraz to, iż zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Tryb, w jakim następuje ustalenie tych przesłanek, uregulowany został w rozporządzeniu z 30 czerwca 2009 r., którego § 8 ust. 1, stanowi, iż decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.
Sąd zaakceptował ustalenia poczynione w niniejszej sprawie przez organy i ich pogląd, że skarżący pracował w latach 1972-1975 w warunkach ryzyka zatrucia ołowiem i jego związkami, czyli w warunkach szkodliwych, stwarzających potencjalne ryzyko powstania schorzenia określonego w punkcie 1 wykazu chorób zawodowych załącznika do rozporządzenia z 30 czerwca 2009 r. Omówił też ponownie treść wydanych w sprawie obu orzeczeń lekarskich, które jego zdaniem są zasadniczo zbieżne. Według nich aktualny stan kliniczny skarżącego nie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z wcześniejszą ekspozycją zawodową na ołów, co potwierdzają tak badania wykonane w jednej z jednostek orzeczniczych w dniach 26 stycznia 2011 r. i 31 marca 2011 r., jak i badania przeprowadzone w 1991 r.
Sąd, odwołując się do orzecznictwa, podkreślił, że organ inspekcji sanitarnej nie może stwierdzić choroby zawodowej bez pozytywnych opinii lekarskich bądź sprzecznie z tymi opiniami, choć nie zwalnia go to z obowiązku ich oceny w granicach wskazanych przez art. 80 K.p.a. Orzeczenia lekarskie wydane w niniejszej sprawie ocenił jednak jako spójne oraz należycie i przekonująco uzasadnione. Organy były więc tymi orzeczeniami związane, co musiało prowadzić do odmowy stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie dostrzegł także podstaw do przeprowadzenia ponownych badań skarżącego. Dotychczasowe badania zostały bowiem wykonane przez podmioty do tego uprawnione w myśl § 5 rozporządzenia z 30 czerwca 2009 r., przy czym wyczerpano dwuszczeblowy tryb tych badań stosownie do jego § 7, a oba orzeczenia lekarskie korelują ze sobą. Ponadto dostarczone przez skarżącego wyniki badań EMG z kwietnia i czerwca 2012 r. wykonanych w [...] Centrum Medycznym nie wymieniają ołowiu i jego związków jako czynnika wywołującego zmiany w zapisie EMG i podlegały ocenie organu w toku postępowania.
W.K., reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 marca 2013 r., zaskarżając go w całości.
Pierwszy zarzut poceduralny podnosił naruszenie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja była dotknięta wadą powodującą jej nieważność.
Kolejny zarzut został odniesiony do art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz § 6 ust. 5 rozporządzenia z 30 czerwca 2009 r. Pełnomocnik stwierdził, że Sąd oddalił skargę mimo naruszenia tych przepisów.
Następnie pełnomocnik zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, który utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, chociaż zachodziły podstawy od stwierdzenia jej nieważności lub też jej uchylenia i bądź orzeczenia co do istoty sprawy, bądź przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Pełnomocnik sformułował też zarzut obejmujący art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W tym zakresie wytknął Sądowi pierwszej instancji oddalenie skargi w sytuacji, gdy powinno dojść do jej uwzględnienia i stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji ewentualnie uchylenia tych decyzji.
Dalej podniósł naruszenie art. 106 § 5 P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296ze zm., obecnie Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.) poprzez wadliwą ocenę dowodów znajdujących się w aktach sprawy, a to: wyroku Sądu Rejonowego K. w K. z dnia [...]r., sygn. akt [...], opinii biegłego sądowego z dnia 9 lipca 2007 r. oraz wyników badań z 1991 r. i badań EMG z 2012 r.
Ostatni zarzut procesowy dotyczył art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. Zdaniem pełnomocnika naruszenie tych przepisów polegało na pominięciu części zarzutów skargi i braku szczegółowego uzasadnienia stanowiska Sądu.
Z kolei pierwszy zarzut materialnoprawny podnosił błędną wykładnię art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z § 1 rozporządzenia z 20 listopada 1974 r. i punktem 1 załącznika do tego rozporządzenia oraz § 2 rozporządzenia z 30 czerwca 2009 r. i punktem 1 załącznika do tego rozporządzenia, polegającą na przyjęciu, że zawierają one tożsame regulacje obejmującą opis dwóch różnych jednostek chorobowych, podczas gdy są to regulacje odmienne. Pełnomocnik podkreślił, że doprowadziło to Sąd pierwszej instancji do nieprawidłowego wniosku, że wcześniejsze postępowanie, prowadzone na podstawie przepisów rozporządzenia z 20 listopada 1974 r., dotyczyło jedynie choroby zawodowej, a nie jej następstw, które były przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem powyższych przepisów.
Wreszcie pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 2351 Kodeksu pracy poprzez ich niezastosowanie i niestwierdzenie choroby zawodowej w sytuacji, gdy u skarżącego choroba taka występuje.
W oparciu o te podstawy kasacyjne pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, które nie zostały pokryte przez skarżącego ani w całości, ani w części.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor w pierwszej kolejności skonstatował, że wydane w sprawie decyzje organów obu instancji są nieważne z powodu wskazanego w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. jako dotyczące sprawy już poprzednio rozstrzygniętej ostateczną decyzją z dnia 10 lipca 1975 r., która nie została uchylona lub zmieniona. Podniósł zarazem, że Sąd pierwszej instancji przytoczył brzmienie punktu 1 załącznika do rozporządzenia z 30 czerwca 2009 r. jako brzmienie punktu 1 załącznika do rozporządzenia z 20 listopada 1974 r. i odwrotnie – cytując to ostatnie rozporządzenie powołał treść obecnie obowiązującego rozporządzenia z 30 czerwca 2009 r. Tymczasem w punkcie 1 załącznika do rozporządzenia z 20 listopada 1974 r. mowa była o zatruciach ostrych i przewlekłych substancjami chemicznymi oraz następstwach tych zatruć, podczas gdy w punkcie pierwszym rozporządzenia z 30 czerwca 2009 r. o zatruciach ostrych albo przewlekłych lub ich następstwach wywołanych przez substancje chemiczne.
Pełnomocnik wyeksponował, że w obu przepisach użyto różnych spójników, określanych przez niego jako funktory zdaniotwórcze, z których jedne służą wyrażeniu koniunkcji, a drugie alternatywy. Stąd to najwyżej rozporządzenie z 30 czerwca 2009 r. może przewidywać dwie jednostki chorobowe, lecz opis zamieszczony w rozporządzeniu z 20 listopada 1974 r. niewątpliwie oznacza jedną taką jednostkę, zawierającą w sobie tak zatrucie, jak i jego następstwa. Skoro zaś tak, to decyzja z dnia [...]r., stwierdzająca u skarżącego tego rodzaju chorobę zawodową, przesądzała jednocześnie o wystąpieniu u niego następstw zatrucia ołowiem. Skądinąd również przedmiotem badań wykonanych przez jednostki orzecznicze było zatrucie i jego następstwa, a nie, jak przyjął Sąd pierwszej instancji, wyłącznie te następstwa.
W drugim fragmencie uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor, szeroko odwołując się do orzecznictwa, obszernie rozwinął pozostałe kwestie objęte zarzutami kasacyjnymi, zastrzegając jednak, że czyni to wyłącznie na wypadek nieuwzględnienia jego stanowiska podnoszącego nieważność obu wydanych w sprawie decyzji. W tym zakresie zwrócił uwagę przede wszystkim na to, że Sąd pierwszej instancji przeszedł do porządku nad niedostatkami poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych oraz pominął niektóre aspekty sprawy, nieustosunkowując się w wystarczającym stopniu do stanowiska strony skarżącej, zwłaszcza do formułowanych przez nią zarzutów. Zaakcentował sprzeczność pomiędzy treścią obu orzeczeń lekarskich wydanych w stosunku do skarżącego a wyrokiem z dnia 11 czerwca 2008 r., przyznającym mu jednorazowe odszkodowanie z tytułu stałego uszczerbku na zdrowiu z powodu choroby zawodowej, oraz poprzedzającą go opinią biegłego sądowego z 2007 r., stwierdzającą utrzymywanie się objawów zatrucia ołowiem w 1991 r. na podstawie wyników badań, które zostały odmiennie ocenione przez organy.
Powołał się także na wyniki badań EMG przeprowadzonych w kwietniu i czerwcu 2012 r., a więc już po wydaniu wspomnianych orzeczeń lekarskich. Pełnomocnik zauważył, że dokumenty te nie zostały uwzględnione, mimo że podają w wątpliwość orzeczenia lekarskie, które nie mogą być uznane za przekonywające i czytelne. Organy nie mogły zatem oprzeć swojego rozstrzygnięcia na tych orzeczeniach bez wyjaśnienia tych wątpliwości, poprzez dogłębną analizę ich treści, a także wszechstronne zgromadzenie i rozpatrzenie materiału dowodowego.
Rozwijając ten wątek pełnomocnik podkreślił, że dokumentacja przedstawiona przez stronę powinna skłonić organy inspekcji do weryfikacji wniosków jednostek orzeczniczych, przede wszystkim przez zażądanie od nich opinii uzupełniającej, ustosunkowującej się do zastrzeżeń zgłaszanych przez stronę. W efekcie Sąd pierwszej instancji również nie dokonał właściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału i co za tym idzie nie zastosował przysługujących mu środków kontroli. Poprzestał bowiem na ogólnikowej aprobacie konkluzji organów, nie odnosząc się należycie do zarzutów skarżącego i do przedłożonych przez niego przeciwdowodów. Tymczasem konkluzje te są błędne i sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania.
W związku z tym pełnomocnik zaznaczył, że bez znaczenia jest fakt, podnoszony tak przez organy, jak przez Sąd pierwszej instancji, iż skarżący zmienił stanowisko pracy w 1975 r., gdyż aż do 1988 r. kontynuował pracę w macierzystym zakładzie, którego szkodliwe oddziaływanie na duże odległości jest powszechnie znane.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 3032/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach wskazując, że najdalej idące są zarzuty w kwestii nieważności decyzji, a ich ewentualne uwzględnienie może spowodować, iż ocena pozostałych zarzutów stanie się bezprzedmiotowa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek wywiedziony przez Sąd I instancji, iż przedmiot sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...]r. stwierdzającą u skarżącego chorobę zawodową w postaci zatrucia ołowiem nie pokrywał się z przedmiotem sprawy rozpoznawanej obecnie jest nieprawidłowy, choć z powodów innych, niż wskazane przez pełnomocnika skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny dokonał analizy załączników do rozporządzeń Rady Ministrów obowiązujących w latach 1974 – 2009 i zauważył, że mimo rozbieżności we wszystkich przywołanych rozporządzeniach chodziło o jedną chorobę zawodową w postaci zatrucia substancją chemiczną i jednocześnie stwierdził, że nie można rozdzielać zatrucia od jego następstw, bez dostatecznych ku temu podstaw wyodrębniając dwie jednostki chorobowe. Dalej wskazałł, że dotychczasowe uwagi prowadzą do wniosku, że decyzja z dnia [...]r. stwierdziła u skarżącego tę samą chorobę zawodową, której dotyczyło postępowanie zakończone decyzją stanowiącą przedmiot skargi do Sądu pierwszej instancji.
Nadto stwierdził, że materiał zgromadzony w aktach sprawy nie pozwala na wyjaśnienie wszystkich wątpliwości w rozpatrywanym zakresie i tym samym jednoznaczne przyjęcie, że ta ostatnia decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są z tego powodu dotknięte wadą nieważności, stosownie do art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że zarzuty podnoszące nieważność pozostają w istocie w sprzeczności ze wcześniejszym stanowiskiem skarżącego, który sam przecież domagał się stwierdzenia choroby zawodowej, mimo iż dysponował pozytywną decyzją wydaną w tej materii w dniu [...]r. Jak podkreślono autor skargi kasacyjnej przeszedł nad tym do porządku, zapewniając jedynie, że decyzja ta nadal pozostaje w obrocie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można wykluczyć, że decyzja z dnia [...]r. została w późniejszym czasie usunięta z obrotu prawnego. Wskazał dalej, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do tego zagadnienia, a dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy uniemożliwia jego wyjaśnienie w sposób pewny na etapie postępowania kasacyjnego. Od rezultatu tych ustaleń zależy zaś to, czy uwzględnienie wniosku skarżącego w ponownym postępowaniu administracyjnym może w ogóle wchodzić w rachubę.
Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obecnie przedwczesna byłaby ocena zarzutów kasacyjnych zaliczonych wcześniej do drugiego segmentu problemowego, dotyczącego odmowy stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Najpierw należy rozwiać wątpliwości łączące się z decyzją z dnia [...]r. Jest to jednak rzeczą Sądu pierwszej instancji, który w ponownie prowadzonym postępowaniu powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy decyzja ta zachowała swoją moc.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego, który został ustanowiony z urzędu, wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy podkreślając, że należy to do Sądu pierwszej instancji, który udzielił prawa pomocy i jest właściwy do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie na zasadzie art. 250 P.p.s.a. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), z uwzględnieniem czynności dokonanych w toku postępowania kasacyjnego.
Na rozprawie w dniu 26 października 2015 r. pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze oraz złożył stosowne oświadczenie, wnioskując o przyznanie wynagrodzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ponownie rozpoznając niniejszą sprawę zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "P.p.s.a")., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność wydanych w sprawie decyzji z przepisami prawa materialnego, jaki i procesowego.
Na wstępie przyjdzie zaznaczyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2015 r. o sygn. akt II OSK 3032/13. Zgodnie bowiem z przepisem art. 190 zdanie pierwsze P.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu.
Przypomnieć wobec tego należy, że wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Nie obejmuje natomiast ocen dotyczących stanu faktycznego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2004, s. 268; T. Ereciński (w:) T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego., t. 1, s. 828; oraz wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r. o sygn. akt II OSK 342/05, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA).
Naczelny Sad Administracyjny rozstrzygnął, że decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r., nr [...], którą stwierdzono u skarżącego chorobę zawodową wymienioną pod pozycją 1 wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 listopada 1974 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 45, poz. 271, dalej powoływanego jako rozporządzenie z 20 listopada 1974 r.) – zatrucie ołowiem stwierdziła u skarżącego tę samą chorobę zawodową, której dotyczyło postępowanie zakończone decyzją stanowiącą przedmiot skargi do Sądu pierwszej instancji.
Nadto stwierdził, że materiał zgromadzony w aktach sprawy nie pozwala na wyjaśnienie wszystkich wątpliwości w rozpatrywanym zakresie i tym samym jednoznaczne przyjęcie, że ta ostatnia decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są z tego powodu dotknięte wadą nieważności, stosownie do art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Podkreślił jednocześnie, iż wobec nie wyjaśnienia tejże kwestii przedwczesne jest rozpatrywanie dalszych zarzutów podnoszonych przez skarżącego.
W świetle powyższego wskazać należy, iż organy inspekcji sanitarnej winny przede wszystkim ustalić, czy w obrocie prawnym nadal pozostaje decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r., nr [...]. W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie przesądził, że zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy uniemożliwia wyjaśnienie tej kwestii w sposób pewny na etapie postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ponownie rozpatrując sprawę stwierdza także, że na obecnym etapie postępowania nie można stwierdzić jednoznacznie czy decyzja z [...]r. pozostaje w mocy i tę okoliczność organ winien ustalić. Od rezultatu ustaleń organu sanitarnego zależy, czy uwzględnienie wniosku skarżącego o stwierdzenie u niego choroby zawodowej wymienionej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869, obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 1367, dalej powoływanego jako rozporządzenie z 30 czerwca 2009 r.) – zatrucia ostrego albo przewlekłego lub jego następstw wywołanych przez substancje chemiczne (ołów i jego związki) w ponownym postępowaniu administracyjnym może w ogóle wchodzić w rachubę.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą zobowiązane do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zastosowania właściwych przepisów, z uwzględnieniem zaprezentowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni przepisów w zakresie chorób zawodowych.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.