Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 listopada 2015 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata N.D.
W dniu 19 stycznia 2016 r. wspomniana adwokat przeglądała akta niniejszej sprawy, z kolei na rozprawie przeprowadzonej w dniu 15 marca 2016 r. upoważniony przez jej substytuta aplikant podtrzymał skargę oraz wniósł o przyznanie jej kosztów udzielonej pomocy prawnej składając oświadczenie, że nie zostały one pokryte w żadnej części.
Wyrokiem z dnia 15 marca 2016 r. tutejszy Sąd orzekł o oddaleniu skargi.
Następnie, to jest w piśmie datowanym na 5 maja 2016 r. adwokat N.D. złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku wywodząc, iż jest on prawidłowy. Równocześnie ponownie zażądała przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu składając oświadczenie, iż nie zostały one opłacone w całości ani w części.
Zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2016 r. sędzia sprawozdawca, mając na uwadze treść art. 177 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stwierdził, iż wspomniana opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została sporządzona w sposób rzetelny.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Artykuł 250 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpoznanej sprawie zastosowanie mają zasady określone w uregulowaniach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801). Zgodnie z § 2 tego aktu wykonawczego, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Stosownie do § 4 ust. 1 rzeczonego aktu, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w jego rozdziałach 2-4. Ustęp 2 tego przepisu określa zaś, że ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w przywołanym ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym zważywszy kryteria wskazane w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., pełnomocnikowi strony przyznano zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w kwocie 442,80 zł, na którą składa się:
240 zł - wynagrodzenie za udział w postępowaniu pierwszej instancji, w wysokości ustalonej na podstawie § 4 ust. 1 powyższego rozporządzenia, jako ½ opłaty maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c tego aktu wykonawczego.
120 zł - wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej ustalone na podstawie § 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, jako ½ opłaty maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b), wynoszącej 240 zł -czyli odpowiadającej 50 % stawki wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c tego aktu.
Sumę tych opłat, wynoszącą 360 zł podwyższono - stosownie do § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 82,80 zł;
Niniejsze rozstrzygnięcie podjęto nadto na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.