Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę w niniejszej sprawie.
Następnie, to jest postanowieniem z dnia 15 września 2014 r. Sąd uwzględnił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niej radcę prawnego z urzędu.
Pełnomocnik wyznaczony w tych ramach przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w K. - radca prawny A.K., w dniu 30 października 2014 r. nadała do Sądu skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając temu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Równocześnie wniosła o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej składając oświadczenie, że nie zostały one opłacone w całości ani w części.
Wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu rzeczonej skargi kasacyjnej. Jak wynika ze sporządzonego protokołu (karta nr 223 akt sprawy), na rozprawie przed tym Sądem stawiła się radca prawny K.M., działająca w ramach pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez radcę prawnego A.K.
Następnie, to jest w dniu 19 lutego 2016 r. do tutejszego Sądu wpłynął kolejny wniosek pełnomocnika strony o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej, w którym zawarto spis obejmujący koszty jej dojazdów do Sądu oraz do siedzib organów obydwu instancji.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszym przypadku, na kwotę 386,30 zł, należną pełnomocnikowi strony z mocy § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) składa się:
240 zł - wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) wspomnianego rozporządzenia jako 100% stawki minimalnej wskazanej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) tego aktu wykonawczego, którą to kwotę podwyższono - stosownie do § 2 ust. 3 przywołanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 55,20 zł; 91,10 zł - zwrot ujętych w sporządzonym przez pełnomocnika strony spisie kosztów dojazdu: z K. (siedziba Kancelarii radcy prawnego A.K.) do tutejszego Sądu (odległość 33 km), w dniu 20 października 2014 r., celem zapoznania się z aktami sprawy - jej stawiennictwo potwierdza pismo stanowiące kartę nr 105 akt sprawy, a także z tej Kancelarii do siedzib organów obydwu instancji (odległości odpowiednio 20 km - do T. oraz 1,5 km - do K.), celem uzyskania odpisów dokumentów dotyczących postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją - jej stawiennictwo potwierdzają odpisy pism złożonych do tych organów w dniu 21 października 2014 r. - karty nr 153 i 154 akt sprawy.
W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę, iż zgodnie ze stanowiskiem judykatury, podczas przyznawania zwrotu tego rodzaju wydatków nie można przejawiać nadmiernego rygoryzmu, jeżeli chodzi o sposób ich udokumentowania. Pełnomocnik przedstawiła wyliczenie odległości na podstawie liczby przejechanych kilometrów (w obie strony, ogółem 109 km), co trzeba uznać za wystarczające. Wspomnianą wyżej kwotę 91,10 zł ustalono - jak zasadnie przyjęła wnioskująca - przy zastosowaniu stawki za przejechany kilometr, wynikającej z § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. nr 27, poz. 271 ze zm.). Stawka ta (wynosząca nawiasem mówiąc 0,8358 zł, a nie jak przyjęła pełnomocnik 0,83 zł) ma bowiem walor zobiektyzowany i należy po nią sięgnąć także w przypadku zasądzania kosztów przejazdu stron, co wynika z art. 205 § 3 p.p.s.a., który odsyła do zasad określonych w przepisach działu tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.).
Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Wydając niniejsze postanowienie uwzględniono nadto treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U., poz. 1805). Z przepisu tego wynika bowiem, że chociaż niniejsze - nowe - rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., to jednak w sprawach wszczętych i niezakończonych przed tą datą, stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.