Uzasadnienie
Wraz ze skargą z dnia 15 września 2017 r. J.T. złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdzie określił, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W treści tego formularza wnioskodawca podniósł, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, schorowaną, niezdolną do pracy, gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych i uzyskuje dochód w ramach zasiłku stałego z pomocy społecznej, w kwocie 402 zł ponosząc koszty utrzymania, wśród których wymienił między innymi opłatę za energię elektryczną (52 zł) oraz wydatki na żywność (300 zł), leki (100 zł) i środki czystości (30 zł). Do formularza skarżący dołączył dokumenty potwierdzające swą niepełnosprawność oraz kłopoty zdrowotne.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem skargi J.T. jest decyzja administracyjna o odmowie przyznania zasiłku celowego. Wnioskodawca jest więc w niniejszej sprawie objęty zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a w konsekwencji, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i dlatego nie podlega rozpoznaniu (stanowisko to koresponduje z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 3 października 2017 r. - karta nr 1 akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika należy wskazać, że w myśl zasady wynikającej z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń skarżącego wynika, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Równocześnie dokumenty nadesłane przezeń w zakresie innej sprawy o sygn. IV SA/Gl 775/17, gdzie niedawno również ubiegał się o prawo pomocy (a jego wniosek został uwzględniony postanowieniem z dnia 2 października 2017 r.) potwierdzają, że utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej, a mianowicie z zasiłku stałego oraz z dodatku mieszkaniowego, uzyskując w tych ramach ogółem miesięcznie zaledwie 617,98 zł (vide: zaświadczenie MOPR w Z. oraz kopia decyzji administracyjnej, stanowiące karty nr 14 i 15 akt wspomnianej sprawy).
Nie budzi wątpliwości, że dochód w takim rozmiarze, nawet przy bardzo oszczędnym gospodarowaniu, nie pozwala na wygenerowanie w zasadzie jakichkolwiek rezerw.
W tym stanie rzeczy uznano, iż wnioskodawca wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że opłacenie adwokata z wyboru znacznie przekracza jego możliwości i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., oraz w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.