Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] J. L. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...][...]w przedmiocie choroby zawodowej.
Dodatkowo skarżący we wniosku z dnia [...] domagał się przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W rezultacie postanowieniem z dnia 4 stycznia 2011 r. wydanym przez referendarza sądowego przyznano mu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
Pismem z dnia [...] Okręgowa Rada Adwokacka w K. wskazała jako pełnomocnika dla skarżącej adwokata P. D., który zgłosił się do sprawy i uczestniczył w postępowaniu toczącym się przed tutejszym Sądem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2011 r. oddalił skargę J. L. Pełnomocnik skarżącego w dniu [...] złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyżej przywołanego wyroku wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. W piśmie tym pełnomocnik zawarł również oświadczenie, że koszty te nie zostały w całości ani w części opłacone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. - wyznaczony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348), zwane dalej rozporządzeniem.
Wedle regulacji § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
Natomiast w myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji 240 zł. Zgodnie zaś z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) przywołanego aktu, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Mając na uwadze powyższe uregulowania Sąd przyznał adwokatowi P. D. za reprezentowanie strony w postępowaniu przed sądem I instancji wynagrodzenie w wysokości 240 zł, a więc w stawce minimalnej oraz za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynagrodzenie w wysokości 120 zł, łącznie kwotę 360 zł, którą zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23 % podatku VAT. Tym samym dało to łączną sumę [...] zł i [...] groszy.
W związku z powyższym, na zasadzie wyżej powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji.