Uzasadnienie
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 5 pkt 4a i art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.), nie stwierdził u J.L. choroby zawodowej – pylicy płuc wymienionej w poz. 3 wykazu chorób zawodowych określonych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 105 poz. 869).
W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika fakt zatrudnienia skarżącego w okresie: od [...] r. do [...] r. w Powszechnej "A" w N. na stanowisku [...], od [...] r. do [...] r. w Przedsiębiorstwie "B" w N. na stanowisku [...], od [...] r. do [...] r. w "C" w K., na stanowisku [...], od [...] r. do [...] r. w "D" w K. (zakład zlikwidowany), na stanowiskach: [...], od [...] r. do [...] r. w "E" w G., na stanowisku [...], od [...] r. do [...] r., ponownie w "D" w K., na stanowisku [...], od [...] r. do [...] r. w "F" w Z. na stanowisku [...] oraz od [...] r. do [...] r. w "G" Sp. z o.o. w G. na stanowisku [...].
Ustalono jednocześnie, iż w czasie swojej pracy zawodowej J.L. był narażony na działanie pyłów zawierających wolną krystaliczną krzemionkę (pył węglowo kamienny przez pół roku w okresie od 16.01.1954 – 15.07.1954 r.). Strona została również przebadana w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. oraz w trybie odwoławczym w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Przychodni Chorób Zawodowych w S. Obie jednostki orzecznicze w wyniku przeprowadzonych badań radiologicznych płuc nie stwierdziły zmian upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej, co wykluczyło możliwość jej stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej.
J.L. złożył od powyższej decyzji odwołanie, w którym sprzeciwił się negatywnemu rozstrzygnięciu jego sprawy.
[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ drugiej instancji podkreślił, że do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest orzeczenie przez kompetentną placówkę służby zdrowia istnienia występującego schorzenia, jako choroby zakwalifikowanej do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych, a nadto wykazanie związku przyczynowego pomiędzy środowiskiem pracy i rozpoznaną chorobą, a mianowicie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał to schorzenie istniało w czasie i miejscu pracy, w związku z wykonywanym zawodem.
Mając na względzie powyższe przyznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza fakt, iż J.L. w okresie swojej pracy zawodowej świadczonej na rzecz różnych pracodawców był narażony na działanie pyłów zawierających wolną krystaliczną krzemionkę. Podniósł jednak, że placówki diagnostyczne pierwszego i drugiego stopnia, w których skarżący był badany, w swych orzeczeniach stwierdziły, iż brak jest podstaw medyczno – orzeczniczych do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią pylicy płuc.
Lekarze specjaliści Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K.(orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...]) wskazali, że badanie radiologiczne z dnia [...] r. nie ujawniło zagęszczeń ogniskowych odpowiadających efektom oddziaływania pyłów zwłókniających upoważniających bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem do rozpoznania pylicy płuc. Kolejna diagnoza lekarska wykonana w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie z dnia [...] r. nr [...]) również wykluczyła rozpoznanie choroby zawodowej – pylicy płuc. Podkreślono, że radiogramy klatki piersiowej J.L. z [...] r. oraz RTG z [...] r. nie wykazują obecności zmian uzasadniających stwierdzenie wskazanej choroby zawodowej zgodnie ze standardami klasyfikacji radiologicznej pylic Międzynarodowego Biura Pracy z 1980 r., gdyż u badanego nie wykryto obecności zagęszczeń ogniskowych w obrębie płuc.
Równocześnie organ odwoławczy wywiódł, że okoliczności sprawy nie pozwalają na kwestionowanie tych orzeczeń, gdyż zostały one oparte na specjalistycznych badaniach lekarskich, które są ze sobą zbieżne. Nie ma jednocześnie podstaw do ich ponownej weryfikacji względem wyników badań radiologicznych przedstawionych przez odwołującego (badanie radiologiczne z dnia [...] r. z Pracowni Radiologii Lekarskiej w G.). Zaakcentowano, że według ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, gdy opinie sporządzone przez kompetentne jednostki nie stwierdzają choroby zawodowej, to jakakolwiek opinia innej placówki służby zdrowia nie może być uznawana za podstawę do kwestionowania opinii jednostek uprawnionych.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach od decyzji organu II instancji wniósł J.L., który zarzucił jej niezgodność z prawdą. Skarżący zakwestionował prawidłowość przeprowadzonych w toku postępowania badań lekarskich i ich ostateczne wnioski. Orzeczenia lekarskie określił jako "patologie medyczne".
W odpowiedzi na skargę organ przytoczył argumentację powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i postulował oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja spełnia wymogi legalności, która stanowi wyłączne kryterium sądowej kontroli działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269, ze zm.).
W niniejszej sprawie kontroli tej dokonano zasadniczo z urzędu w oparciu o przepis art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) dalej określonego "ppsa", bowiem sama skarga pozbawiona jest skonkretyzowanych zarzutów i wniosków.
Otóż zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym". Skarżący domagał się stwierdzenia u niego pylicy płuc, która jest ujęta w pozycji 3 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W przypadku pylicy wykaz ten nie określa okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Okoliczność tę uwzględniły organy sanitarne, które przyjęły istnienie narażenia zawodowego, mogącego prowadzić do wystąpienia pylicy, mimo znacznego upływu czasu od zakończenia pracy zawodowej przez skarżącego.
Natomiast odmowa stwierdzenia tej choroby wynikła z braku innej koniecznej przesłanki normatywnej, jaką jest rozpoznanie choroby zawodowej przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej, wymienionej w § 5 powołanego rozporządzenia. Ustalenia organów administracyjnych nie budzą w tym zakresie żadnych zastrzeżeń, bowiem skarżący poddany był badaniom w jednostkach orzeczniczych I i II stopnia, które w zgodnych orzeczeniach nie rozpoznały u skarżącego pylicy płuc, z powodu braku znamion tej choroby z punktu widzenia wiedzy medycznej. Oba orzeczenia lekarskie jednoznacznie wskazały, że pylica płuc charakteryzuje się zmianami ogniskowymi w płucach, które to zmiany nie występują w płucach skarżącego. Wobec zbieżnych i należycie uzasadnionych diagnoz postawionych w obu orzeczeniach organy sanitarne nie były władne do uzupełnienia w tym zakresie materiału dowodowego w trybie § 8 ust. 2 cyt. rozporządzenia.
Trafnie zauważył przy tym organ odwoławczy, że decyzja w przedmiocie choroby zawodowej nie może być oparta na opiniach innych placówek służby zdrowia, niż wymienionych w rozporządzeniu, aczkolwiek dokumentacja przedstawiona przez skarżącego także nie zawiera stwierdzenia o rozpoznaniu pylicy płuc. Notabene w kserokopii wyniku radiologicznego z dnia [...] r., złożonej przez skarżącego w dniu [...] r., przy określeniu rodzaju badania (a więc nie rozpoznania) dopisano wyraz "pylica", którego nie ma w tym samym wyniku przedłożonym przy zgłaszaniu choroby zawodowej w dniu [...] r. Oczywiście okoliczność ta nie ma wpływu na wynik sprawy, który wiąże się z prawidłowym ustaleniem, iż objęta wnioskiem choroba zawodowa nie została u skarżącego rozpoznana. Bezskuteczne było też wykazywanie przez skarżącego świadków w toku postępowania sądowego (vide: jego pismo z [...] r.), bowiem art. 106 § 3 ppsa dopuszcza w ramach tego postępowania jedynie dowody uzupełniające z dokumentów.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ppsa orzeczono, jak w sentencji.
su.