Uzasadnienie
L. B. pismem procesowym z dnia 25 września 2012 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na Prezydenta Miasta K. Przedmiotem skargi uczynił naruszenie przez Prezydenta Miasta K. ustawy o rehabilitacji zawodowej oraz społecznej osób niepełnosprawnych. Skargę tę skarżący wniósł za pośrednictwem wyżej wymienionego organu, który pismem procesowym z dnia 19 października 2012 r. udzielił odpowiedzi na skargę i wystąpił o jej odrzucenie, a jako motyw podał, że w sprawie poruszanej przez skarżącego zastosowanie posiadają unormowania działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a sama skarga jest niedopuszczalna.
Na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 listopada 2012 r. L. B. pismem z dnia 12 listopada 2012 r. stwierdził, że jego skarga dotyczy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 14 września 2012 r. Pismem z dnia 26 listopada 2012 r. Prezydent Miasta K. udzielił odpowiedzi na zmodyfikowaną skargę L. B. i wystąpił w nim o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone powyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynności oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji.
Jednocześnie zgodnie z treścią art. 52 § 1 wyżej wymienionej ustawy skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę na pismo Prezydenta Miasta K. z dnia 14 września 2012 r. będące odpowiedzią na pismo strony z dnia 24 sierpnia 2012 r., będące formą skargi na Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. w zakresie realizacji turnusu rehabilitacyjnego w Ośrodku [...]w R. Mając na uwadze treść skargi jak również jej przedmiot w pierwszej kolejności przyjdzie zwrócić uwagę na kwestie formalne związane z jej dopuszczalnością w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W pierwszej kolejności przyjdzie dostrzec, że skarżący kwestionuje pismo Prezydenta Miasta K. z dnia 14 września 2012 r., któremu nie można przydać charakteru rozstrzygnięcia, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, ponieważ wskazane pismo nie jest decyzją administracyjną, czy też postanowieniem wydanym w ramach tego postępowania, jak również nie jest innym aktem dotyczącym uprawnień lub obowiązków.
Z tego też powodu wyczerpana została przesłanka odrzucenia skargi przewidziana treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Na marginesie powyższego stwierdzenia przyjdzie zauważyć, że gdyby nawet przyszło uznać, że pismo Prezydenta Miasta K. z dnia 14 września 2012 r. jest decyzją administracyjną w rozumieniu materialnym, to także przedmiotowa skarga była by niedopuszczalna, ponieważ po myśli art. 52 wyżej wymienionej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, a w tej sprawie taka sytuacja nie zaistniała, a tym samym wyczerpana została przesłanka przewidziana treścią art. 58 § 1 pkt 6 powyższej ustawy, a mianowicie niedopuszczalność skargi z innych przyczyn.
Zatem mając na myśli postanowienia art. 58 § 3 wyżej wymienionej ustawy należało orzec jak w sentencji.