Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach przyznał skarżącemu J.K. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego do sprawy ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie dotyczącej lokalu mieszkalnego.
Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wskazała jako pełnomocnika dla skarżącego radcę prawnego M.S., który uczestniczył w postępowaniu toczącym się przed tutejszym Sądem.
W piśmie procesowym z dnia 16 kwietnia 2015 r. pełnomocnik wniósł m.in. o przyznanie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oraz oświadczył, że w żadnej części koszty te nie zostały zapłacone.
Na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. pełnomocnik podtrzymał skargę oraz wniósł jak w piśmie z dnia 16 kwietnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 18 czerwca 2015r., oddalającym skargę nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu przez wymienionego radcę prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a. w związku z faktycznym udzielaniem pomocy prawnej.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U z 2013 r., poz. 490), zwane dalej rozporządzeniem.
Stosownie do regulacji § 15 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Zasadzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy i wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (§ 2 ust. 1 rozporządzenia)
W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynoszą 240 zł.
Wobec powyższego, w warunkach niniejszej sprawy, Sąd przyznał wyznaczonemu radcy prawnemu wynagrodzenie w kwocie 240 zł powiększonej, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, o 23 % należnego podatku VAT.
W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji postanowienia