Uzasadnienie
Sygn. IV SA/Po 1025/12
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. M. S. (dalej Skarżący) reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego – radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) skargę na decyzję Wojewody W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] lipca 2010 r.), uchylającą decyzję Starosty G. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], w której Starosta ustalił na rzecz Skarżącego odszkodowanie w wysokości [...] zł, za nieruchomość oznaczoną ewidencyjnie jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, położoną w G. W., dla której Sąd Rejonowy w G. W. prowadzi księgę wieczystą KW nr [...], która przeszła z mocy prawa na własność Gminy G. W. z przeznaczeniem pod drogę publiczną oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (k. 3-13 akt sądowych).
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 r. IV SA/Po 806/10, WSA działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 r., poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) zawiesił postępowanie w sprawie (k. 48 akt sądowych).
W uzasadnieniu WSA wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] stycznia 2010 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności § 36 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207, poz. 2109 ze zm.) z art. art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
Wobec faktu, że zasadniczą kwestią sporną w sprawie pozostaje wysokość odszkodowania ustalonego w oparciu o operat szacunkowy sporządzony na podstawie przepisów, których zgodność z Konstytucją RP została zakwestionowana, treść rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. K 4/10 będzie miała zasadnicze znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Pogląd o zasadności zawieszenia postępowania sądowego w tożsamej przedmiotowo sprawie został zaakceptowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 lipca 2010 r. I OZ 522/10 (k. 51 akt sądowych).
Pismem z dnia [...] września 2012 r. Skarżący cofnął skargę złożoną dnia [...] sierpnia 2010 r. na decyzję z 26 lipca 2010 r. (k.67 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 2 października 2012 r. IV SA/Po 806/10 Sąd na podstawie art. 128 § 1 ab initio ppsa podjął postępowanie sądowoadministracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ppsa skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skarżący może rozporządzać skargą również po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Można odmówić uwzględnienia żądania skarżącego dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., str. 221, uw 2).
W niniejszej sprawie Skarżący skorzystał z przysługującego Mu uprawnienia do rozporządzania skargą. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270, dalej ppsa), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniała którakolwiek ze wskazanych powyżej ujemnych przesłanek, uniemożliwiających cofnięcie skargi.
W punkcie 1 Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.
W punkcie 2 Sąd, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa, orzekł o zwrocie Skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 200,00 złotych (k. 14, 21 akt sądowych).