Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P., decyzją z dnia [...] września 2014 r.nr [...] uchylił decyzję Starosty O. z [...] sierpnia 2014 nr [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
Decyzję wydano w następujących okolicznościach sprawy. Starosta O. po wznowieniu postępowania decyzją z [...] sierpnia 2014 r., Nr [...] odmówił uchylenia decyzji z [...] marca 2010 r., nr [...] i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.
Decyzja z [...] marca 2010 r., rozstrzygała z urzędu rozbieżności między częścią opisową i kartograficzną operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu S., gmina S. działek oznaczonych na arkuszu mapy [...] numerami: [...].[...],[...],[...],[...] i [...] i weryfikowała dane wykazane w operacie ewidencyjnym zgodnie z materiałami źródłowymi.
Wniosek o wznowienie złożył Wójt Gminy S. wywodząc, że w rozstrzygnięciu z dnia [...] marca 2010 r. Starosta O. nie uwzględnił faktu przebiegu drogi – ulicy D., która znajduje się na działce [...]. W wyniku dokonanych zmian mapa uzupełniająca i operat ewidencji gruntów odbiega od rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego, w którym na działce [...], później podzielonej przez wyodrębnienie między innymi działki [...], znajduje się stanowiącą asfaltową drogę – ulica D.. Odmawiając w trybie wznowienia wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy Starosta O. uzasadniał tym, że zmiany wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych mogą dotyczyć wyłącznie zmian przedmiotowych i nie mogą uzasadniać zmiany danych w zakresie praw podmiotowych do gruntu. Zapisy zawarte w ewidencji gruntów, dotyczące uprawnień do niego, w tym szczególnie prawa własności, mają charakter informacji pochodnych w stosunku do informacji wynikających ze źródeł wskazanych w § 12 rozporządzenia.
Organy ewidencyjne rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające, nie mogą natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy do gruntu, budynku lub lokalu.
W świetle powyższego zdaniem organu I instancji postępowanie wyjaśniające zakończone ostateczną decyzją Starosty O. nr [...] z dnia [...] marca 2010r., oparte na analizie dokumentów źródłowych z założenia w 1965r. operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu S. gmina S. i oparte na analizie dokumentacji technicznych stanowiących państwowy zasób geodezyjno-kartograficzny urzędu, a także oparte na analizie zmian danych i ich podstawach wynikających z dokumentów prawnych, wszczęte zostało w przedmiocie zweryfikowania danych operatu określających oznaczenie nieruchomości będących przedmiotem postępowania. Postępowanie przed organem do spraw ewidencji gruntów i budynków dotyczyło więc zmiany przedmiotowej, nie podmiotowej, o co w swoim wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] grudnia 2013 r. wniósł Wójt Gminy S..
Od decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. Starosty O. odwołania złożył Wójt Gminy S., zarzucając, że działki nr [...],.[...].[...] stanowią łączną drogę publiczną – ul. D. i powinny być zapisane w jednostce rejestrowej [...], co umożliwiłoby przeprowadzenie komunalizacji. Z tych też powodów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W wyniku rozpoznania odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. decyzją z [...] września 2014 r. którą opisano na wstępie – uchylił decyzję Starosty O. z [...].08.2014 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
Organ odwoławczy zaznaczył, że kontrolowana sprawa była prowadzona w trybie przepisów ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne przed wprowadzeniem zmian ustawą z 5.06.2014 r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 poz. 897).
Organ wskazał, że stosownie do art.
2. pkt 8 i art. 20 ust.1 pkt 1 ustawy, ewidencja gruntów i budynków jest jednolitym dla kraju, systematycznie aktualizowanym zbiorem informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami. W art. 20 ust. 1 ustawy zostały określone informacje, jakie powinna zawierać ewidencja gruntów i budynków. W odniesieniu do gruntów są to, między innymi, informacje dotyczące ich położenia, granic, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych.
Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji wynikają z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, z późn. zm), zwane dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 44 ust. 2 rozporządzenia, starosta zobowiązany jest do utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj., zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi.
Stosownie do § 45 ust. 1 rozporządzenia aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. W świetle art. 23 ustawy za zmiany udokumentowane należy uznać przede wszystkim zmiany wynikające z przesłanych staroście odpisów prawomocnych decyzji i orzeczeń sądowych oraz aktów notarialnych. Zgodnie z § 46 ust. 2 rozporządzenia dokumentami stanowiącymi podstawę zmian są:
- - prawomocne orzeczenia sądów, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne,
- - opracowania geodezyjne i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych,
- - dokumentacja architektoniczno-budowlana gromadzona i przechowywana przez organy administracji publicznej,
- - ewidencja publiczna prowadzona na podstawie innych przepisów.
Zgodnie z § 46 ust. 1 powołanego aktu prawnego " Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11".
Jak wynika z powołanych przepisów procedurę aktualizacji ewidencji gruntów i budynków ujęto w określone ramy prawne. Nie może być dokonywana przez dowolne podmioty, czy w oparciu o dowolne dokumenty. Powyższe oznacza, że skuteczne uprawnienie do zgłoszenia zmiany w ewidencji gruntów wynika z tytułu własności do tego gruntu lub innego tytułu pozwalającego na władanie nim, jak również z posiadania dokumentu, który może stanowić podstawę aktualizacji operatu ewidencyjnego.
Ewidencja gruntów i budynków rejestruje bowiem jedynie dane podmiotowe i przedmiotowe określone uprzednio w odpowiednim trybie i wynikające z orzeczeń stosownych organów. Rejestr ten nie może zatem rozstrzygać sporów co do prawa własności gruntu, jak również nadawać prawa do nieruchomości. Postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma bowiem charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych.
W rozpatrywanej sprawie, decyzją ostateczną z [...] marca 2010 r., nr [...], Starosta O., orzekł o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu S., gmina S. zmiany polegające na:
- - ujawnieniu w rejestrze gruntów działki oznaczonej na arkuszu mapy [...] numerem ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] ha, stanowiącej użytek Ls VI, zapisanej w księdze wieczystej KW [...], stanowiącej własność [...], zgodnie z wykazem zmian danych ewidencyjnych dotyczących działki, mapą uzupełniającą oraz protokółem badania stanu prawnego nieruchomości stanowiącymi odpowiednio załączniki nr 1, 2 i 3 niniejszej decyzji,
- - prawidłowym wkreśleniu na arkuszu [...] mapy ewidencyjnej przebiegu granic działki nr [...],[...] i [...] oraz wykreśleniu numerów działek [...],[...] i [...], zgodnie z mapą uzupełniającą stanowiąca załącznik nr[...] niniejszej decyzji,
- - ujawnieniu w rejestrze gruntów dla działki nr [...] jej oznaczenia hipotecznego zgodnie z protokółem badania stanu prawnego nieruchomości stanowiącego załącznik nr 4 niniejszej decyzji,
- - wykreśleniu z rejestru gruntów na jednostce rejestrowej nr [...] działki oznaczonej numerem [...], której powierzchnia wchodzi w skład działki numer [...].
Powyższa decyzja została doręczona stronom postępowania, tj. Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, Nadleśnictwu A., oraz T. i W. K.. Wójt Gminy S. nie był stroną tego postępowania i nie brał udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji.
W związku z tym, że strony, które brały udział w postępowaniu nie zaskarżyły przedmiotowej decyzji, stała się ona ostateczna [...] kwietnia 2010 r.
W ocenie organu odwoławczego, Starosta O. na etapie rozpatrywania wniosku Wójta Gminy S. o wznowienie postępowania, winien w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania, oraz to czy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie określonym w art. 148 § 1 i § 2 kpa.
Zgodnie z art. 148 kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzje w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia.
W niniejszej sprawie podanie o wznowienie postępowania Wójt Gminy S. złożył [...] grudnia 2013 r., tymczasem powziął wiadomość o wniesionych zmianach [...] kwietnia 2010 r., na podstawie przesłanego przez Starostę O. "zawiadomienia o zmianach" wraz z załączonym do zawiadomienia wykazem zmian danych ewidencyjnych, czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru.
Wobec powyższego wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu.
Odnośnie przesłanek podmiotowych, jeżeli one nie zaistnieją, to odmowa wznowienia postępowania z tej przyczyny następuje tylko i wyłącznie wtedy, gdy jednoznacznie wiadomo, że podmiot składający wniosek o wznowienie postępowania nie może być uznany za stronę postępowania i nie trzeba w tym zakresie przeprowadzać postępowania wyjaśniającego. Ma to miejsce wówczas gdy podmiot składający wniosek nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej i gdy nie twierdzi we wniosku o wznowienie, iż kwestionowana przez niego decyzja w trybie art. 145 § 1 kpa narusza jego interes prawny lub obowiązek.
W omawianej sprawie zdaniem organu Odwoławczego taka sytuacja miała miejsce, gdyż podmiot składający wniosek o wznowienie postępowania nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej, ponieważ nie był stroną tegoż postępowania. Działki będące przedmiotem zmian zawartych w decyzji Starosty O. z [...] marca 2010 r., nie były i nie są własnością, ani nie pozostają we władaniu Gminy S..
Z przedłożonej dokumentacji wynika, następujący stan prawny nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją.
W wyniku kolejnych pomiarów geodezyjnych wykonanych na nieruchomościach w celu uzgodnienia zapisów treści części graficznej z częścią opisową gruntów, wykreślono działki nr: [...],[...] i [...], a wkreślono działki o numerach: [...],[...] i [...].
Właścicielami działek o numerach ewidencyjnych:
[...] jest Skarb Państwa, a zarządcą Gospodarstwo Leśne, Lasy Państwowe – Nadleśnictwo A., [...] jest T. i W. K., [...] jest Skarb Państwa, a zarządcą Gospodarstwo Leśne, Lasy Państwowe – Nadleśnictwo A..
Dla działek: nr [...],[...] i [...], co do których odwołujący zgłosił roszczenia, w wyniku prac regulacyjnych dokonanych w [...] r. przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w P., polegających na przystosowaniu użytków leśnych do ewidencji, zostały wykreślone dotychczasowe oznaczenia tych nieruchomości i wprowadzono nowe numery działek. Powstała wówczas działka nr [...], do której została włączona działka nr [...], a pozostałe działki zachowały dotychczasowy kształt i numer.
W [...] r. Biuro Urządzania Lasów i Geodezji Leśnej Oddział w P. dokonało podziału działki nr [...], w celu usunięcia rozbieżności między danymi ewidencyjnymi wykazanymi w części kartograficznej i opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków, powstałych w wyniku wykonywania prac regulacyjnych w [...]r.
W 2003 r. dokonano z urzędu zmiany oznaczenia numerów działek leśnych zawierających w swych numeracji oznaczenie literowe "L" dostosowując je do przepisów rozporządzenia, określających zasady numerowania działek ewidencyjnych w operacie. Działka [...] otrzymała wówczas numer [...].
W [...] r., został dokonany na zlecenie Nadleśnictwa A. podział działki nr [...], w wyniku którego działka ta została oznaczona następującymi numerami: [...],[...],[...],[...] i [...].
Działki nr: [...],[...],[...]¸i [...] stanowią użytki role, leśne i zabudowania, natomiast działka nr [...] oznaczona jest jako użytek droga. Wszystkie te działki pozostają w zarządzie Gospodarstwa Leśnego, Lasy Państwowe - Nadleśnictwo A..
Działka nr [...] jest we władaniu Skarbu Państwa, a działka nr [...] weszła w skład działki nr [...] i stanowi rzekę [...].
W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał, że Wójt Gminy S. nie posiadał legitymacji do żądania wznowienia postępowania, ponieważ nie uzyskał przymiotu strony w postępowaniu zwyczajnym, zakończonym ostateczną decyzją Starosty K. z [...] marca 2010 r., i nie wykazał interesu prawnego do występowania z takim wnioskiem.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez osobę z uchybieniem terminu i niebędącej stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty O. z [...] marca 2010 r., w związku z czym istniały przesłanki dające wówczas podstawę do wydania przez Starostę O. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.
Z tych względów uchylono zaskarżoną decyzję i umorzono postępowanie pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 p. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skargę od powyższej decyzji złożył Wójt Gminy S..
W skardze zarzucono naruszenie:
- - art. 7 i 77 § 1 kpa, poprzez niezebranie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy,
- - art. 8, 77 § 1 oraz 80 kpa, poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący;
- - art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1 w zw. z art. 28 kpa, poprzez błędne uznanie, iż postępowanie objęte decyzją Starosty O. z dnia [...] marca 2010 roku nie dotyczyło interesu prawnego i obowiązku skarżącego, co spowodowało nieuprawnione, nieuznanie go przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. za stronę prowadzonego postępowania;
błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ odwoławczy przyjął, że:
wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu;
- - skarżący - Gmina S. nie miała legitymacji do żądania wznowienia postępowania,
- - skarżący - Gmina S. nie jest stroną i nie ma interesu prawnego w żądaniu wznowienia postępowania.
Z tych powodów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy nie zbadały wnikliwie legitymacji skarżącego, a o treści decyzji z dnia [...] marca 2010 r. skarżący dowiedział się dopiero [...] listopada 2013 r. Zdaniem skarżącego skoro działka [...] – obecnie posiadająca nr [...] jest częścią drogi gminnej to skarżący – Gmina S. winna być stroną postępowania zakończonego Decyzją Starosty z [...] marca 2010 r., gdyż postępowanie dotyczyło jej interesu prawnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy podkreślić, że kontrolowana sprawa toczyła się w trybie wznowienia postępowania. Przepisy art. 149 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w przeciwieństwie do postepowania zwykłego oraz pozostałych trybów nadzwyczajnych stanowią, że wznowienie postepowania następuje w drodze postanowienia.
Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postepowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 Kpa oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a., przy czym w przypadku ujawnienia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 K.P.A., bądź nie zachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 K.P.A. – organ na podstawie art. 149 § 3 K.P.A. może wydać postanowienie odmawiające wznowienia postepowania.
Z obowiązku tej wstępnej kontroli nie jest zwolniony organ odwoławczy, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (vide: wyrok NSA z 6.07.2006 r., II OSK 976/05).
W kontrolowanej sprawie wniosek o wznowienie postępowania wskazywał na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 K.P.A. jakkolwiek Gmina S. wskazywała również na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.P.A. Co do zasady, w sytuacji gdy wniosek o wznowienie opiera się o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.P.A. i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, że przysługiwał mu przymiot strony w postepowaniu, w którym został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następującej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postepowania. Jeżeli jednak w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku, w sposób nie budzący żadnej wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot niebędący stroną organu winien wydać postanowienie na podstawie art. 149 § 3 K.P.A.
W kontrolowanej sprawie, organ odwoławczy powziął uzasadnione wątpliwości co do zachowania terminu przez Gminę S. przy składaniu wniosku o wznowienie postępowania, a także uznał, że działki będące przedmiotem decyzji z [...] marca 2010 r. [...] wprowadzającej zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu S. nigdy nie były własnością Gminy, ani tez nie pozostawały w jej władaniu co wyklucza możliwość naruszenia interesu prawnego gminy przy wydaniu spornej decyzji.
W ocenie Sądu kontrolującego niniejszą sprawę należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P., że Gmina S. zawiadomienie o zmianach w ewidencji gruntów obrębu S. otrzymała [...].04.2010 r.
W uzasadnieniu o zmianach wpisano jako podstawę zmiany, datę i numer kwestionowanej decyzji wydanej przez Starostę O. Staranność i dbałość o interesy Gminy winna skutkować czynnościami wyjaśniającymi dotyczącymi zmian ewidencyjnych w gminie (K. 221-220 akt administracyjnych).
W istocie organy Gminy podjęły te starania dopiero wówczas gdy okazało się niewykonalna uchwała Rady Gminy S. nr [...] z [...] sierpnia 2003 r. o zaliczeniu do kategorii dróg gminnych drogi lokalnej, której nadano nazwę ulicy D. (k. 10-11 akt sądowych). Powyższe wskazuje, że przystępując do podjęcia uchwały organy Gminy również nie zbadały stanu prawnego nieruchomości na których znajdowały się drogi lokalne. Powyższa sytuacja wyklucza zdaniem Sądu akceptację twierdzenia, że termin 1 miesięczny biegł dopiero od daty doręczenia skarżącej decyzji z [...] marca 2010 r. - Starosty O. tj. od [...].11.2013 r. Jest niespornym (bo przyznaje to sama skarżąca) w uzupełnieniu odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...].09.2014 r. – K. 270 akt administracyjnych, że nigdy nie była właścicielem ani też nie władała byłą działką [...]. Trudno upatrywać interesu skarżącej w tym, że żąda ona aby działka [...] obecnie [...], która jest własnością Skarbu Państwa pozostawała w zarządzie Rejonu Dróg Publicznych, a nie Lasów Państwowych – Nadleśnictwo A..
Z tak skonstruowanego zarzutu trudno dopatrzyć się interesu prawnego Gminy do bycia stroną w postępowaniu prowadzonym przez Starostę O. zakończonego decyzją z [...].03.2010 r., które to postepowanie dotyczyło wyłącznie ewidencji gruntów i budynków, a w odniesieniu do gruntów dotyczy ich położenia granic, rodzajów użytków, klas gleboznawczych.
Ewidencja gruntów i budynków rejestruje dane podmiotowe i przedmiotowe określone uprzednio w odpowiednim trybie, to też organy geodezyjno-kartograficzne przy okazji ewidencji nie decydują kto jest właścicielem gruntu czy też w czyim zarządzie grunt pozostaje.
Z tych tez powodów zasadnie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. przyjął, że żądająca wznowienia postępowania Gmina S. nie ma przymiotu strony. Ten ostatni powód łącznie z faktem w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie winien skutkować wydaniem postanowienia przez organ I instancji o odmowie wznowienia postępowania. Zdaniem Sądu, ponieważ jednak wnioskodawca we wniosku akcentował występowanie z jego strony interesu prawnego to też prowadzono postepowanie wyjaśniające dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postepowania.
Jednak na etapie postępowania odwoławczego organ II instancji rozpoznając sprawę ponownie zwrócił uwagę zarówno na uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, jak również stwierdził brak przymiotu strony po stronie wnioskodawcy.
Powyższe musiało skutkować wydaniem decyzji, w której organ II instancji stosując art. 138 § 1 pkt 2 zdanie 2 K.P.A. uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości, bowiem błędne wydanie postanowienia o wznowieniu postepowania winno skutkować zarówno umorzeniem postępowania przez organ I instancji jak i organ II instancji wówczas kiedy przesłanki do odmowy wznowienia ujawniono dopiero na etapie rozpoznawania odwołania (vide: wyrok WSA w Łodzi z 15.11.2013 r. – II SA/Łd 644/13).
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów wskazanych w skardze, w szczególności zasad ogólnych KPA (art. 6-10 § 1) jak i 77 § 1, 80 i 28 K.P.A.
Zaskarżona decyzja wyjaśnia powody rozstrzygnięcia i istotę funkcjonowania organów geodezyjno-kartograficznych oraz w sposób konkretny przedstawia podstawy prawne uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania.
Z powyższych względów na zasadzie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.
AT-Sz