Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Starosta P. w podstawie prawnej wskazując art. 104 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 r., poz. 23; zwanej dalej "k.p.a.") i art. 124b ust. 3 w zw. z art. 124 ust. 1a ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2015 r. poz. 1774 ze zm.; zwanej dalej "u.g.n."), po rozpoznaniu wniosku E. P. (zwanej dalej "Inwestorem") zezwolił na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości położonej w miejscowości S., gmina T. P. oznaczone w ewidencji gruntów:
- - obręb: Sady, arkusz mapy 1, działka nr [...], o pow. 5.0208 ha, zapisana w księdze wieczystej KW nr [...];
- - obręb: Sady, arkusz mapy 1, działka nr [...], o pow. 0.4950 ha, zapisana w księdze wieczystej KW nr [...];
- - obręb: Sady, arkusz mapy 1, działka nr [...], o pow. 0.3002 ha, zapisana w księdze wieczystej KW nr [...];
- - obręb: Sady, arkusz mapy 1, działka nr [...], o pow. 0.3002 ha, zapisana w księdze wieczystej KW nr [...]
- - obręb: Sady, arkusz mapy 1, działka nr [...], o pow. 0.4761 ha, zapisana w księdze wieczystej KW nr [...] w celu wykonania przez Inwestora czynności polegającej na przeprowadzeniu prac remontowo - konserwacyjnych napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji S. - T. P., Sady - T. P., [...] - na okres 7 dni roboczych, licząc od dnia zajęcia nieruchomości, zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. (sygn. [...]).
Starosta nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, że inwestor wniósł o wydanie decyzji w stosunku do działek nr [...], [...], [...] i [...] określając powierzchnię nieruchomości niezbędną celem wykonania prac oraz powierzchnię nieruchomości niezbędną dla ustanowienia dróg dojazdowych do miejsc wykonywania prac remontowo - konserwacyjnych jak również okres, jaki jest niezbędny dla ich przeprowadzenia. Inwestor wskazał we wniosku że E. sp. z o.o. z siedzibą w P., które jest przedsiębiorstwem energetycznym w rozumieniu art. 3 pkt 12 lit. a ustawy z dnia [...] kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jedn.: Dz. U. 2012 r., poz. 1059 ze zm.) i do jego obowiązków, zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy, należy utrzymywanie zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w paliwa lub energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. We wniosku wyjaśniono również, że na przedmiotowej nieruchomości przebiega sieć elektroenergetyczna 110 kV i istnieje zagrożenie, które powoduje stan techniczny napowietrznej sieci elektroenergetycznej.
Starosta zaznaczył również, że inwestor wystąpił do właściciela nieruchomości z prośbą o udostępnienie nieruchomości celem przeprowadzenia niezbędnych czynności, a właściciel nieruchomości odmówił wyrażenia zgody, o jakiej mowa w art. 124b ust. 1 u.g.n.
Starosta wyjaśnił następnie, że w dniu [...] czerwca 2016 r. została przeprowadzona rozprawa administracyjna, w której udział wziął, na której pomimo prawidłowego zawiadomienia nie stawiła się skarżąca. W trakcie rozprawy inwestor cofnął wniosek w stosunku do nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działki nr [...] i nr [...] (błędnie wskazanych w pierwotnym wniosku) i wskazał, że wnosi o wydanie decyzji w trybie art. 124b ust. 1 u.g.n. w stosunku do działek nr: [...], [...], [...], w pozostałym zakresie wniosek pozostał bez zmian.
Następnie Starosta wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr sygn. [...] orzekł o zobowiązaniu właściciela nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem do jej udostępnienia celem wykonania niezbędnych prac przy napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV.
W ocenie Starosty zachodzi natychmiastowa konieczność przeprowadzenia prac - remontowo - konserwacyjnych istniejącej sieci elektroenergetycznej, która została wybudowana w latach 80-tych XX wieku. Długi okres funkcjonowania linii elektroenergetycznej uzasadnia fakt jej remontu i konserwacji, które będą służyć jej dalszej eksploatacji oraz dostosowaniu do aktualnych rozwiązań technicznych w rolnictwie i energetyce. W toku oględzin stwierdzono, że zwisy przewodów elektroenergetycznych prowadzą do sytuacji zagrożenia życia i zdrowia ludzkiego dla osób pracujących w sektorze rolniczym i poruszającym się sprzętem rolniczym pod siecią elektroenergetyczną. Zahaczenie lub nawet bliski kontakt sprzętu rolniczego z kablem elektroenergetycznym może prowadzić do przepięcia, co stanowi sytuację zagrożenia życia i zdrowia, jak również może prowadzić do uszkodzenia mienia znacznej wartości.
Ponadto przedmiotowa sieć przesyłowa dostarcza energię elektryczną do rozdzielni [...], skąd energia elektryczna jest rozprowadzana sieciami niskiego i średniego napięcia bezpośrednio do odbiorców końcowych. Jest to więc istotna sieć przesyłowa, której prawidłowe i niezakłócone funkcjonowanie jest istotne dla okolicznej sieci dystrybucyjnej, która dostarcza energię elektryczną do budynków użyteczności publicznej, gospodarstw domowych i przedsiębiorstw.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła H. W. (zwana dalej również "skarżącą") wskazując, że w Sądzie Rejonowym P. [...] troczy się postępowanie przeciwko Inwestorowi o usunięcie linii energetycznej 110KV z działek będących własnością skarżącej.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w podstawie prawnej wskazując art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. uchylił decyzję Starosty i odmówił udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oznaczonych ewidencyjnie jako dziatki nr [...] (KW nr [...]), [...] (KW nr [...]), [...] (KW nr [...]), [...] (KW nr [...]), [...] (KW nr [...]) ark. mapy [...], obręb S..
W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. jest obligatoryjne, jeżeli kumulatywnie spełnione zostaną przesłanki wskazane w tym przepisie. Jednocześnie Wojewoda zaznaczył, że decyzja ta ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. i jej byt w obiegu prawnym uzależniony jest od wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Zdaniem Wojewody w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 124b ust. 3 u.g.n. w zakresie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stosuje się odpowiednio art. 124 ust. 1a u.g.n. i wydawane jest w związku z wcześniej wydaną decyzją na podstawie art. 124b ust. 1 u.g.n.
Następnie Wojewoda wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], Wojewoda uchylił decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2016 r., nr [...] Wojewoda zauważył, że decyzja wydana na podstawie art. 124b ust. 3 u.g.n. w zw. z art. 124 ust. 1a u.g.n. jest decyzją związaną z decyzją wydaną na podstawie art. 124b ust. 1 u.g.n. i w związku z tym istnieć może tylko wtedy, kiedy w obrocie prawnym jest też poprzedzająca ją decyzja o zobowiązaniu do udostępnienia nieruchomości. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji pierwotnej, na podstawie której wydana została decyzja wtórna, w ocenie Wojewody powoduje konieczność uchylenia również tej drugiej. Na poparcie takiego stanowiska Wojewoda przywołał stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wyrażone w wyroku z 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 107/15. W prawdzie Wojewoda zauważył, że wyrok ten dotyczy wykładni przepisów, które nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, jednak uznał, że zależność jaka zachodzi między decyzją wydaną na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. w związku z decyzją wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., można porównać do zależności jaka ma miejsce pomiędzy decyzjami wydanymi na podstawie art. 124b ust. 1 i 124b ust. 3 w zw. z art. 124 ust.1a u.g.n.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła H. W.. Skarga nie zawierała uzasadnienia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddaleni podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 43/17 uchylił zaskarżoną przez H. W. decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...]
Od wyroku Sądu pierwszej instancji skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik Wojewody wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie wyroku i oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] grudnia 2017 r. sygn. I OSK [...] po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Wojewody od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 43/17 w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wyroku NSA nakazał Sądowi I instancji wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia braków skargi. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzut skargi kasacyjnej wskazując jednak, że w istocie doszło nie do naruszenia prawa materialnego, a procesowego - przez niewłaściwą kontrolę - wydanych w sprawie decyzji. Podkreślono, że jak wynika z decyzji Wojewody z [...] grudnia 2016 r., uchylił on decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2016 r., orzekającą o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości w celu wykonania czynności polegającej na przeprowadzeniu prac remontowo-konserwacyjnych napowietrznych linii elektroenergetycznej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że w uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyraźnie podnosi, że decyzja wydana na podstawie art. 124b ust. 3 u.g.n. w zw. z art. 124 ust. 1a u.g.n. jest decyzją związaną z decyzją wydaną na podstawie art. 124b ust.1 u.g.n. i w związku z tym istnieć może tylko wtedy, kiedy w obrocie prawnym jest też poprzedzająca ją decyzja o zobowiązaniu do udostępnienia nieruchomości.
Po przekazaniu akt, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] poprzez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że Skarżaca decyzji Wojewody zarzuca naruszenie art. 124b ust. 1 u.g.n. poprzez przyjęcie, że został spełniony cel wydania decyzji na podstawie tego przepisu, w sytuacji gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału wynika, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na podwyższeniu słupów i wzmocnieniu elementów konstrukcyjnych. Wskazano też na naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu.
Dokonując powtórnej oceny legalności decyzji administracyjnej, na skutek uchylenia wyroku Sądu I instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny należy uwzględnić art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 – dalej jako: ppsa). stanowiący, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak podkreślono w orzecznictwie, wynikająca z tego przepisu zasada związania sądu, któremu sprawa została przekazana do rozpoznania, wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, odnosi się wyłącznie do zakresu kontroli tego Sądu wyznaczonego granicami skargi kasacyjnej stosownie do art. 183 § 1 ppsa. Wyrażona w art. 134 § 1 ppsa zasada niezwiązania sądu granicami skargi, oznaczająca nakaz dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nawet gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony doznaje, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd pierwszej instancji, ograniczenia w zakresie wynikającym z art. 190 ppsa.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przesądzone są zatem te kwestie materialnoprawne i procesowe, co do których wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku kasacyjnym, przez dokonanie samodzielnej oceny lub wyraźne zaaprobowanie stanowiska sądu pierwszej instancji. Uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w całości wyroku sądu pierwszej instancji oznacza, że odżywa skarga na akt ostateczny w zakresie, w jakim Sąd ten nie odniósł się do kwestii materialnoprawnych związanych z daną sprawą, a ocena zastosowania przez organ tych regulacji lub dokonania ich wykładni ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli zatem Sąd II instancji uchylił w całości pierwotny wyrok sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, to Sąd ten ma obowiązek rozpoznać ją w całości uwzględniając ocenę prawną wyrażoną przez Sąd kasacyjny we wskazanym zakresie (wyrok NSA z dnia 14 maja 2015 r., II FSK 68/14, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W okolicznościach badanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. I OSK 1373/17 przekazując sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu nakazał, w pierwszej kolejności dokonanie weryfikacji dopuszczalności złożonej skargi, w kontekście dochowania wymogów wynikających z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. Dlatego też, stosownie do wytycznych zawartych w wyroku NSA, po otrzymaniu akt sprawy do powtórnego jej rozpoznania, w pierwszej kolejności podjęto czynności służące uzupełnieniu braków, których spełnienie warunkuje rozpoznanie skargi. W kontekście merytorycznej oceny zasadności złożonej skargi kluczowe znaczenie miało określenie przez stronę skarżącą naruszenia prawa lub interesu prawnego. Dlatego też na zarządzenie Sądu strona Skarżąca została wezwana do określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
We wskazanym terminie strona Skarżąca wyjaśniła w czym upatruje wadliwości zaskarżonej decyzji, wskazując na mające, w jej ocenie, naruszenie w sprawie art. 124b ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015, poz. 1774 ze zm. – dalej jako: u.g.n. oraz art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016, poz. 23, dalej jako: kpa).
Dokonując oceny zasadności złożonej skargi, również w kontekście podniesionych w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2018 r. zarzutów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu związany pozostaje stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zasadność podniesionych zarzutów należało zatem rozważyć, mając na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 09 marca 2017 r. sygn. IV SA/Po 43/17 było wadliwe. Jednocześnie, ponownie rozpoznając sprawę Sąd był zobowiązany uwzględnić fakt, że Wojewoda uchylił decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 124b ust.1 u.g.n. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził równocześnie, że uchylona zaskarżoną decyzją, decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 nr [...] jest decyzją związaną z decyzją wydaną na podstawie art. 124b ust.1 u.g.n. i w związku z tym istnieć może tylko wtedy, kiedy w obrocie prawnym pozostaje też poprzedzająca ją decyzja o zobowiązaniu do udostępnienia nieruchomości.
Stosownie zatem do wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponownie rozpoznając sprawę Sąd wziął pod uwagę również fakt, że prawomocnym wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. IV SA/Po 44/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę H. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia nieruchomości, uchylającą decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. wydaną na podstawie art. 124b ust. 1 u.g.n. Kwestią bezsporną pozostaje zatem fakt, że prawomocnie decyzja Starosty [...] z [...] lipca 2016 r. nr [...] wydana na podstawie art. 124b ust.1 u.g.n. została wyeliminowana z obrotu prawnego.
Jak jednocześnie przesądził w sposób ostateczny Naczelny Sąd Administracyjny wydana przez Starostę P. w dniu [...] lipca 2016 r. nr [...] decyzja orzekająca o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości w celu wykonania czynności polegającej na przeprowadzeniu prac remontowo-konserwacyjnych napowietrznych linii elektroenergetycznej wydana na podstawie art. 124b ust. 3 u.g.n. w zw. z art. 124 ust. 1a u.g.n. jest decyzją związaną z decyzją wydaną na podstawie art. 124b ust.1 u.g.n. i w związku z tym istnieć może tylko wtedy, kiedy w obrocie prawnym pozostaje też poprzedzająca ją decyzja o zobowiązaniu do udostępnienia nieruchomości.
Skoro zatem prawomocnie wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję wydaną na podstawie art. 124b ust.1 u.g.n. (co nastąpiło wyrokiem o sygn. IV SA/Po 44/17), to jak przesądził w sposób wiążący Naczelny Sąd Administracyjny (w wyroku o sygn. I OSK 1373/17) nie było możliwe pozostawienie w obrocie prawnym decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości. Okoliczność ta stanowiła też wskazaną przez Wojewodę przyczynę uchylenia decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. i odmowy udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie wskazanych nieruchomości.
W świetle powyższego zasadności uchylenia przez Wojewodę zaskarżoną decyzją, decyzji Starosty [...] nie sposób skutecznie kwestionować.
Odnosząc się do podniesionych w piśmie procesowym zarzutów dotyczących niewłaściwego zastosowania art. 124b ust. 1 u.g.n. należy zauważyć, że wykładnia i zastosowanie tego przepisu zostały literalnie wskazane w skardze kasacyjnej złożonej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09 marca 2017 r. sygn. IV SA/Po 43/17 i Naczelny Sąd Administracyjny w sposób wiążący przesądził o prawidłowości zastosowanego w toku postępowania administracyjnego trybu postępowania. Należy zauważyć, że NSA w sposób jednoznaczny wskazał, że w okolicznościach badanej sprawy nie doszło do naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (s. 8 uzasadnienia wyroku o sygn. I OSK 1373/17), ale do naruszenia prawa procesowego przez niewłaściwą kontrolę wydanych decyzji.
Należy też zauważyć, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest decyzja uchylająca decyzję wydaną w oparciu o art. 124b ust. 3 w zw. z art.124 ust.1a u.g.n. Powołany w piśmie procesowym dnia [...] marca 2018 r. przepis art. 124b ust. 1 u.g.n. stanowił w istocie podstawę wydania decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., która również została już wyeliminowana z obrotu prawnego, a co do której sprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu toczyła się pod sygn. IV SA/Po 44/17. Wyjaśnić należy, że oceną prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego związany pozostaje nie tylko Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, ale również Skarżąca. W związku z powyższym podniesiony przez Skarżącą zarzut naruszenia art. 124b ust. 1 u.g.n. w okolicznościach badanej sprawy nie mógł zostać uwzględniony.
Z tego samego względu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, ponieważ jak wynika z akt naruszenia wskazanych przepisów Skarżąca upatruje de facto w okolicznościach błędnego – w jej ocenie - zastosowania w sprawie art. 124b ust. 1 u.g.n. Należy zauważyć, że w istocie Skarżąca nie kwestionuje prawidłowości ustaleń organów, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Skarżąca wprost się na nie powołuje, wskazując, że jednoznacznie z akt sprawy wynika, że prace będą polegać na "podwyższeniu słupów i wzmocnieniu elementów konstrukcyjnych". Skarżąca zarzucając Wojewodzie naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, w istocie kwestionuje zastosowanie przepisu art. 124b ust. 1 u.g.n.
Należy też wyjaśnić, że nie każde naruszenie przepisów postępowania uzasadnia uchylenie zaskarżonego aktu, ale tylko takie które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania sama Skarżąca nie wskazuje jaki ewentualnie podnoszone przez nią uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
W tych okolicznościach sprawy, po rozpoznaniu skargi uzupełnionej pismami procesowymi z dnia [...] i [...] marca 2018 r., stosownie do treści art. 190 ppsa, a także działając z urzędu Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania, albo przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku.