Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 3 lutego 2015r. odrzucił skargę B.S. i R.S. na decyzję W. Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Następnie Sąd postanowieniem z dnia 24 marca 2015r. odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżące a postanowieniem z dnia 19 maja 2015r. oddalił wniosek o wyłączenie sędziego WSA w Poznaniu Macieja Busza od rozpoznania sprawy. Zażalenie na postanowienie w przedmiocie wyłączenia sędziego wniósł adwokat M.S. będąc pełnomocnikiem skarżących ustanowionym na mocy postanowień z dnia 17 marca 2015r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Pełnomocnik pismem z dnia 5 sierpnia 2015r. wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, iż nie zostały one uiszczone choćby w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej ppsa) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Na podstawie przepisów § 19 pkt 1 w zw. z §18 ust. 1 pkt 1 c i §18 ust. 2 lit. d oraz §2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013r., poz. 461) w postępowaniu zażaleniowym przysługuje wynagrodzenie wynoszące 120 zł. podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Uwzględniając więc, iż wyznaczonemu pełnomocnikowi przysługuje wynagrodzenie za faktycznie udzieloną pomoc, a wniesienie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wyłączenia sędziego stanowiło jedyną czynność wykonaną na rzecz skarżących, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 ppsa postanowiono jak w sentencji.