Uzasadnienie
Pismem z [...] kwietnia 2015 r. Stowarzyszenie [...] (dalej jako Stowarzyszenie, Skarżący) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wskazaną w rubrum nin. postanowienia. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali magazynowo-produkcyjnej z częścią biurową, wydaną na wniosek [...] sp. jawna.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek nie został uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie może zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dotyczy decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia (polegającego na budowie hali magazynowo - produkcyjnej z częścią biurową), czyli decyzji nie podlegającej "wykonaniu" w wąskim znaczeniu tego terminu, rozumianym jako konieczność spowodowania (w sposób dobrowolny lub przymusowy) zaistnienia takiego stanu rzeczy, który będzie zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Jednakże Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd, w myśl którego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. może w konkretnym przypadku polegać na wstrzymaniu ("zawieszeniu") skutków prawnych, jakie decyzja ta wywołuje (por. postanowienie NSA z 27 listopada 2013 r., II OZ 1074/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). W przywołanym postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny analizował wprawdzie możliwość wstrzymania wykonania decyzji o warunkach zabudowy, jednak charakter prawny decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania oraz decyzji o warunkach zabudowy jest w istotnym tu zakresie bardzo podobny.
Sąd podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 15 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 593/14 (CBOSA), że oba rozstrzygnięcia zapadają w postępowaniach stanowiących etapy poprzedzające wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, nie wiążą się z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania zarówno dla stron, jak również dla innych podmiotów, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonych decyzji. Innymi słowy, żadna z tych decyzji nie może być egzekwowana w postępowaniu egzekucyjnym. Decyzja środowiskowa nie upoważnia jeszcze do rozpoczęcia inwestycji. Do tego niezbędna jest ostateczna decyzja udzielająca pozwolenia na budowę. Sama obawa, że w przyszłości takie pozwolenie może zostać wydane, nie uzasadnia jeszcze wstrzymywania na obecnym etapie wykonania decyzji środowiskowej.
Tym bardziej, że ustawodawca wyraźnie przewidział możliwość wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, wprowadzając zarazem istotny instrument ochrony interesu inwestora, w postaci możliwości ustanowienia kaucji – zob. art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.).
Analizując wniosek Sąd wskazuje, że w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności – tj. że w danym przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności oznacza, co do zasady, brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 11 do art. 61). Strona skarżąca powinna dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub negatywnych skutków trudnych do odwrócenia zależy orzeczenie sądu (por. postanowienie NSA z 07.04.2005 r., II OZ 201/05, CBOSA). Tymczasem wniosek nie został w ogóle przez Stowarzyszenie umotywowany, przez co Sąd nie był w stanie zbadać jego zasadności.
Sąd podkreśla, że udzielenie stronie postępowania sądowego ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. zależy od wystąpienia potencjalnego zagrożenia powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jako następstwa wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi przez sąd. Oznacza to, że strona skarżąca obowiązana jest wskazać okoliczności uzasadniające przyjęcie, iż wykonanie określonej decyzji może takie następstwa spowodować. Sam zarzut, a nawet ewentualne prawdopodobieństwo wadliwości zaskarżonej decyzji, nie stanowią jeszcze dostatecznej podstawy do wstrzymania wykonania takiego aktu.
Z tych wszystkich przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia. Na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. sąd wydał postanowienie na posiedzeniu niejawnym.