Uzasadnienie
Pismem z 01 marca 2013 r. T. P. (dalej: "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej: "WSA") skargę m.in. na decyzję opisaną w rubrum nin. postanowienia (dalej: "Decyzja środowiskowa"). Skarga została złożona za pośrednictwem Wójta Gminy S. (dalej: "Wójt"), który przekazał pismo do WSA za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej: "SKO").
W piśmie z 22 marca 2013 r. SKO wyjaśniło, że postanowieniem z [...] grudnia 2011 r., nr [...], stwierdziło niedopuszczalność odwołania Skarżącego od Decyzji środowiskowej. WSA nieprawomocnym wyrokiem z 06 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 330/12, uchylił to postanowienie, przy czym, jak zaznaczyło SKO, akta sprawy nadal znajdują się w WSA. W ocenie SKO skarga jest przedwczesna, gdyż została złożona przed wyczerpaniem środków zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga na wydaną przez Wójta Decyzję środowiskową podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez "wyczerpanie środków zaskarżenia" należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Zaskarżona Decyzja środowiskowa jest decyzją wydaną przez organ pierwszej instancji, co oznacza, że nie został przez Skarżącego wyczerpany środek zaskarżenia, jakim jest odwołanie do organu wyższego stopnia. Taka skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Sąd podkreśla, że wprawdzie SKO postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania Skarżącego od Decyzji środowiskowej, ale WSA nieprawomocnym wyrokiem o sygn. IV SA/Po 330/12 uchylił zaskarżone postanowienie. Uprawomocnienie się tego wyroku spowoduje, że organ wyższego stopnia w stosunku do Wójta, tj. SKO, załatwi odwołanie w jeden ze sposobów określonych przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.; dalej: "k.p.a."). Dopiero od tego orzeczenia SKO, stronie niezadowolonej przysługiwać będzie skarga do sądu administracyjnego.
Skarżący w swej skardze zawarł również wniosek o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jednym z przypadków wniesienia skargi oczywiście bezzasadnej jest sytuacja, gdy przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu pierwszej instancji (por.: M. Niezgódka-Medek [w:] P.p.s.a. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 2 do art. 247; postanowienie NSA z 22.11.2012 r., I OZ 864/12, CBOSA).
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia, tj. odrzucił skargę.
Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia, tj. odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy, z uwagi na wskazaną wyżej oczywistą bezzasadność jego skargi. Ubocznie, w nawiązaniu do niejednolitej praktyki orzeczniczej sądów administracyjnych, należy wskazać, że za sformułowaniem omawianego punktu sentencji w taki ("odmówić przyznania prawa pomocy"), a nie inny ("oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy") sposób, przemawia w szczególności treść przepisu art. 252 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd załatwia wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez wydanie postanowienia co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.
Na mocy art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd wydał niniejsze postanowienie na posiedzeniu niejawnym.