Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania J. i P. W. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G.. z dnia [...]października 2013 r., nr [...] w części określającej termin wykonania nałożonych obowiązków i w tym zakresie wyznaczył termin [...]lutego 2014 r., w pozostałym zakresie decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu w dniu [...]sierpnia 2013 r., kontroli stanu technicznego budynku gospodarczego na terenie nieruchomości położonej w W. oznaczonej nr [...] stwierdził, że budynek i jego konstrukcja znajdują się w dobrym stanie technicznym, a remontu wymaga tylko murek ogniowy oraz ubytki w pokryciu dachowym, w szczególności stropy, konstrukcja budynku, ściany i dach nie stanowią zagrożenia dla życia i zdrowia, przy czym P. L. jako użytkownik obiektu w toku kontroli oświadczył, że zamierza dokonać remontu - naprawy murku ogniowego oraz pokrycia dachowego do końca 2013 r.
Dalej organ wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] października 2013 r., decyzję znak [...] nakazującą A.L. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku gospodarczym, zlokalizowanym w miejscowości W. [...] poprzez naprawę murka ogniowego w ścianie szczytowej oraz uzupełnienie ubytków w pokryciu dachowym i obróbkach blacharskich budynku w terminie do dnia [...] stycznia 2013 r. Decyzja ta następnie została sprostowana postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G.., z dnia [...] listopada 2013 r., o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w ten sposób, że data wykonania nałożonego obowiązku zamiast na dzień [...]stycznia 2013 r., określona została na dzień [...] stycznia 2014 r.
Następnie organ odwoławczy wskazał, iż odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. i P. W. podnosząc naruszenie przez organ I instancji przepisu art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (teks5t jedn.Dz.U. z 2013 r. poz. 1409) poprzez jego niezastosowanie. Skarżący podnieśli, że nakaz rozbiórki winien zostać wydany w szczególności na tej podstawie, że wskazany budynek został wybudowany bez wymaganej prawem zgody organu, a uzyskanie przez A. i P. L. pozwolenia i tak byłoby niemożliwe - inwestor nie spełnia bowiem warunku sine qua non uzyskania pozwolenia, albowiem nie włada żadnym tytułem do nieruchomości gruntowej na której posadowiono obiekt budowlany.
W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż przedmiotem niniejszego postępowania nie jest zagadnienie legalności budynku gospodarczego położonego na działkach nr [...] i [...] w miejscowości W., lecz jego stan techniczny. Ponadto organ po przytoczeniu treści przepisów prawa znajdujących w niniejszej sprawie zastosowanie podniósł, iż niewłaściwy stan techniczny przedmiotowego budynku gospodarczego, został przez organ I instancji prawidłowo ustalony na podstawie dowodów z oględzin. Nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowane przez strony, że luźne cegły w murku ogniowym i luźne dachówki na pokryciu dachowym mogą stanowić niebezpieczeństwo przy użytkowaniu przedmiotowego obiektu. Taki stan faktyczny narusza przepisy Rozdziału 4 Działu VIII Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., (Dz. U z 2002 Nr 75 poz.690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które m. in. mówią o tym, że budynek powinien być zaprojektowany i wykonany w taki sposób, aby opady atmosferyczne, woda w gruncie i na jego powierzchni, woda użytkowana w budynku oraz para wodna w powietrzu w tym budynku nie powodowały zagrożenia zdrowia i higieny użytkowania.
Niewątpliwie pokrycie dachowe, na którym dachówki nie są ułożone w spójny sposób stwarza niebezpieczeństwo dostawania się wód opadowych do wnętrza budynku. Także luźne cegły w murku ogniowym powodują, że traci on wymaganą klasę odporności ogniowej, co narusza przepis § 232 ust 1 i dalsze wyżej przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury.
Skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli J. i P. W. zarzucając jej:
- 1. naruszenie przepisów postępowania tj.
- - art. 7, 77 § 1, 80 i 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.- dalej jako "Kpa") poprzez nie zastosowanie środka kontroli legalności decyzji administracyjnej określonego w ustawie i nie uchylenie decyzji organu I instancji pomimo tego, iż zaistniała uzasadniająca to przesłanka w postaci bezpodstawnego zaniechania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym, co narusza zasadę prawdy obiektywnej i jest nie do zaakceptowania w państwie prawa;
- - art. 8, 11, i 107 §1 i 3 Kpa, przejawiające się w tym, że nie zastosowano środka określonego w ustawie, mimo że uzasadnienie decyzji administracyjnej organu I instancji sformułowane było błędnie, albowiem organ administracji nie wskazał w nim faktów, które uznał za udowodnione, wszystkich dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, co jest niezgodne z zasadą przekonywania i pogłębiania zaufania do władzy publicznej.
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.
- - art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nie zastosowaniu wskazanego przepisu w realiach przedmiotowej sprawy.
Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że decyzje organów obu instancji, a w szczególności decyzja W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydane zostały w wyniku przyjęcia ustaleń faktycznych poczynionych z naruszeniem cytowanych wyżej przepisów postępowania, co skutkowało uznaniem, że przedmiotowy obiekt budowlany winien być naprawiony, podczas gdy z materiału dowodowego, jak i kierunku wniosku skarżących wynika, iż organ winien wydać nakaz rozbiórki, a co najmniej decyzję o zmianie przeznaczenia budynku z kotłowni na pomieszczenie gospodarcze o innym przeznaczeniu. Strona podniosła, że organ nie wziął pod uwagę protokołu granicznego przedstawionych przez stronę oraz nie wziął pod uwagę, że inwestor nie dysponuje pozwoleniami na umiejscowieniu w budynku kotłowni.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 48 Prawa budowlanego strona zwróciła uwagę, że przedmiotowy budynek został wybudowany bez wymaganej prawem zgody organu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż zarzuty skargi nie wnoszą okoliczności, które nieznane były organowi, a które mogłyby wskazywać na naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja W.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie usunięcia w wyznaczonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku gospodarczym.
Podstawę materialnoprawna podjętej w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. 66 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowiska, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.
W pierwszej kolejności, w związku z postawionym zarzutem naruszenia art. 48 Prawa budowlanego, wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest tylko i wyłącznie kwestia stanu technicznego budynku gospodarczego, rozważana w kontekście art. 66 Prawa budowlanego. Nie mogą być natomiast przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie wszystkie aspekty prawne i faktyczne związane z podnoszoną przez skarżących kwestią posadowienia budynku czy też kwestią jego legalności. Przepis art. 66 Prawa budowlanego nie daje podstaw do usunięcia stanu pierwotnej niezgodności budynku z przepisami, lecz podstawę do usunięcia złego stanu technicznego, który ma charakter wtórny, to znaczy jest następstwem niewłaściwego użytkowania obiektu bądź też utrzymania go w niewłaściwym stanie, zużycia lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Decyzje podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego należą do kategorii tak zwanych decyzji związanych, gdyż w sytuacji wystąpienia chociażby jednej z określonych w tym przepisie przesłanek, organ nadzoru budowlanego nie jest uprawiony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.
Zwrócić również należy uwagę, iż przepis art. 66 Prawa budowlanego precyzuje ustawowy obowiązek właściciela nieruchomości wynikający z art. 61 powołanej ustawy, zgodnie z którym właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 tj. w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Art. 66 cyt. ustawy pozwala organom nadzoru budowlanego egzekwować wykonanie poniechanych obowiązków właścicieli lub zarządców obiektów poprzez nakazanie w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Organ wydając decyzję na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane nie bada przyczyn, z powodu których obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, nie ustala, kto ponosi odpowiedzialność za doprowadzenie obiektu do stanu niezgodnego z przepisami.
Dla wydania decyzji w tym trybie wystarczające jest ustalenie, że stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów. Zakres nałożonych obowiązków zależy natomiast od rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości.
Wobec powyższego organ prowadząc postępowanie w sprawie stanu technicznego obiektu w pierwszej kolejności ustala czy stan techniczny odpowiada wymogom przepisów prawa. W tym miejscy wskazać również należy, iż przez należyty stan techniczny należy rozumieć stan pełnej sprawności obiektu budowlanego lub jego części, nieposiadającego jakichkolwiek uszkodzeń, zwłaszcza takich, które mogą powodować niebezpieczeństwo przy użytkowaniu obiektu lub jego części.
W przedmiotowej sprawie wbrew zarzutom skargi organ należycie tj. z poszanowaniem wymogów określonych przez art. 7, 77 i 80 Kpa, ustalił stan faktyczny sprawy. Jak wynika z akt sprawy, a przede wszystkim protokołu kontroli obiektu budowlanego i załączonej do niej dokumentacji fotograficznej, budynek gospodarczy znajduje się w niewłaściwym stanie technicznym. Nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowane przez strony w tym również przez osobę zobowiązaną, że luźne cegły w murku ogniowym i luźne dachówki na pokryciu dachowym mogą stanowić niebezpieczeństwo przy użytkowaniu przedmiotowego obiektu. Jak zasadnie zauważył organ taki stan faktyczny narusza przepisy Rozdziału 4 Działu VIII Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., (Dz. U z 2002 Nr 75 poz.690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które m. in. mówią o tym, że budynek powinien być zaprojektowany i wykonany w taki sposób, aby opady atmosferyczne, woda w gruncie i na jego powierzchni, woda użytkowana w budynku oraz para wodna w powietrzu w tym budynku nie powodowały zagrożenia zdrowia i higieny użytkowania.
W ocenie Sądu ubytki w pokryciu dachowym budynku stwarzają niebezpieczeństwo dostawania się wód opadowych do wnętrza budynku. Ponadto luźne dachówki, a przede wszystkim luźne cegły w murku ogniowym mogą stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia. Jak wynika z dokumentacji fotograficznej (k. 37 akt administracyjnych) cegły z murku ogniowego częściowo już spadły na ziemię i to dodatkowo w miejscu dostępnym dla ludzi.
Ponadto, na co słusznie zwrócił uwagę organ, luźne cegły oraz ubytki w murku ogniowym powodują, że traci on wymaganą klasę odporności ogniowej, co narusza przepis § 232 ust 1 i dalsze wyżej przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury.
Z powyższych względów organy zasadnie uznały, iż naprawy wymaga murek ogniowy w ścianie szczytowej oraz ubytki w pokryciu duchowym, a także obróbki blacharskie i w tym zakresie nałożyły obowiązki na A. L. Wobec powyższego skoro zakres prawidłowo stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego pokrywa się z zakresem nałożonych obowiązków to nie można uznać, iż decyzja organu jest wadliwa.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi jeszcze raz należy podnieść, iż poza zainteresowaniem organu w przedmiotowej sprawie jest kwestia legalności obiektu budowlanego czy też kwestii zlokalizowania go na działce skarżących. Na marginesie Sąd jedynie zauważa, iż z akt administracyjnych wynika, że w sprawie budowy budynku gospodarczego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę toczy się odrębne postępowanie.
Wobec powyższego wszelkie zarzutu odnoszące się do powyższych kwestii, a nie stanu technicznego obiektu nie mogły zostać uwzględnione.
Mając na uwadze treść powołanych na wstępie przepisów, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Oba kontrolowane akty zostały wydane przez organy właściwe do rozpatrzenia sprawy, w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu, spełniają w szczególności wymogi wynikające z art. 7 Kpa, 77 § 1 Kpa, 80 Kpa oraz art. 107 § 1 i 3 Kpa. Treść decyzji organu drugiej instancji świadczy przy tym zarówno o wykonaniu obowiązków kontrolnych, jak i związanych z ponownym merytorycznym rozpatrzeniem sprawy.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.
MZ