Uzasadnienie
Pismem z dnia 01 marca 2013 r. T. P. (dalej: "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej: "WSA") skargę m.in. na decyzję opisaną w rubrum nin. postanowienia (dalej: "Decyzja lokalizacyjna"). Skarga została złożona za pośrednictwem Wójta Gminy S. (dalej: "Wójt"), który przekazał pismo do WSA za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej: "SKO").
W odpowiedzi na skargę SKO, pismem z [...] marca 2013 r., wyjaśniło, że w jego ocenie skarga jest przedwczesna, gdyż została złożona przed wyczerpaniem środków zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga na wydaną przez Wójta Decyzję lokalizacyjną podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez "wyczerpanie środków zaskarżenia" należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Zaskarżona Decyzja lokalizacyjna jest decyzją wydaną przez organ I instancji, co oznacza, że nie został przez Skarżącego wyczerpany środek zaskarżenia, jakim jest odwołanie do organu wyższego stopnia. Taka skarga podlega odrzuceniu jako "niedopuszczalna z innych przyczyn" w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Skarżący w swej skardze zawarł również wniosek o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych (k. 23, 24).
Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jednym z przypadków wniesienia skargi oczywiście bezzasadnej jest sytuacja, gdy przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu I instancji (por.: M. Niezgódka-Medek [w:] P.p.s.a. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 2 do art. 247; postanowienie NSA z 22.11.2012 r., I OZ 864/12, CBOSA).
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia, tj. odrzucił skargę.
Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia, tj. odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy, z uwagi na wskazaną wyżej, oczywistą bezzasadność jego skargi. Ubocznie, w nawiązaniu do niejednolitej praktyki orzeczniczej sądów administracyjnych, należy wskazać, że za sformułowaniem omawianego punktu sentencji w sposób taki ("odmówić przyznania prawa pomocy"), a nie inny ("oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy"), przemawia w szczególności treść przepisu art. 252 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd załatwia wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez wydanie postanowienia co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.
Na mocy art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd wydał niniejsze postanowienie na posiedzeniu niejawnym.