Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniuz 21 stycznia 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 381/20

Uzasadnienie

Rada Miejska w W. w dniu [...] stycznia 2020 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] w W., działając na podstawie art. 7 ust. 4, art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2018 r. poz. 1496, dalej także jako "specustawa mieszkaniowa") oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506).

Powyższa uchwała została podjęta w poniższym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 roku W. W. prowadzący działalność gospodarczą pod Spółką A (dalej także jako "inwestor") wniósł do Rady Miejskiej w W. za pośrednictwem Burmistrza [...] o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkowej w oparciu o specustawę mieszkaniową dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z halą garażową i niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych przy ul. [...] w W.. Wniosek zawierał szczegółowe informacje na temat planowanego przedsięwzięcia oraz załączniki, obejmujące koncepcję urbanistyczno-architektoniczną terenu inwestycji, oświadczenia inwestora, zaświadczenia oraz wyrysowaną lokalizację inwestycji na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500.

Pismem z dnia [...] listopada 2019 roku Burmistrz [...] wezwał inwestora do usunięcia wyszczególnionych w tym piśmie braków formalnych wniosku z dnia [...] listopada 2019 roku. W tym samym piśmie, ze względu na analizę projektowanej inwestycji, Burmistrz [...] oświadczył, że nie wyraża zgody na wykorzystanie projektowanego łącznika pomiędzy ul. [...] a ul. [...] (działki o nr ewid. [...] i [...]) na realizację drogi przeciwpożarowej.

Pismem z dnia [...] grudnia 2019 roku inwestor uzupełnił braki formalne wniosku oraz wyraził swoje stanowisko odnośnie wskazanych braków formalnych, które jego zdaniem zostały sformułowane bez podstawy prawnej. Inwestor załączył także dalsze uzgodnienia. Jednocześnie, wskazanym pismem z dnia [...] grudnia 2019 roku inwestor zmodyfikował wniosek w zakresie lokalizacji drogi przeciwpożarowej (ujawnionej w koncepcji urbanistyczno-architektonicznej, uwidocznione na nowej mapie), wskaźnika powierzchni biologicznej czynnej oraz określenia dostępu do drogi publicznej.

Wniosek o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej stosownie do przepisów specustawy został podany do publicznej wiadomości na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędy Miasta W. w dniu [...] grudnia 2019 roku oraz o wywieszeniu w tym samym dniu w sposób zwyczajowo przyjęty.

Burmistrz Miasta W. wystąpił dnia [...] grudnia 2019 r. o uzgodnienie wniosku zgodnie z art. 7 ust. 14 specustawy do Marszałka Województwa W., W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz Powiatowego Zarządu Dróg w terminie 21 dni od daty otrzymania zawiadomienia, gdzie nieprzedstawienie stanowiska w zakreślonym terminie uznane zostanie za uzgodnienie wniosku. W dniu [...] grudnia 2019 roku W. Wojewódzki Konserwator Zabytków nie wniósł uwag w przedmiotowej sprawie, a więc tym samym inwestycję uznał za uzgodnioną. Pozostałe organy nie przedstawiły stanowiska.

Burmistrz Miasta W. zawiadomił także w dniu [...] grudnia 2019 roku o możliwości przedstawienia opinii dotyczącej wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej zgodnie z art. 7 ust. 12 specustawy Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną, Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody [...] Regionalnego Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w P., Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody [...] Dyrektora Zarządu Zlewni Wód [...] w P., Starostę W., Wojewodę W., Marszałka Województwa W., Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska, Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w P., Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P., Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, [...] Agencję Żeglugi Powietrznej, Wojewodę W. Wydział Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego oraz Zarząd Województwa W., a także Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P., wskazując termin 21 dni od daty otrzymania zawiadomienia, oraz pouczając, że brak przekazania opinii uznany zostanie za brak zastrzeżeń.

Opinię z dnia [...] grudnia 2019 roku wyraził Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...].

Opinię z dnia [...] grudnia 2019 roku wyraził W. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej ([...] w której wskazał na niespełnienie wymagań dla dojazdu pożarowego określonego w § 12 ust. 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030), brak jednoznacznego wskazania na planie lokalizacji hydrantów (w tym projektowanych), jedynie lakoniczny opis ochrony przeciwpożarowej w zakresie dojazdu pożarowego oraz brak odniesienia się do warunków dotyczących wymogów przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę realizowanego przy wykorzystaniu urządzeń zaopatrujących w wodę ludności, stosownie do § 4 ust. 3 przywołanego rozporządzenia. Za czym sformułował negatywną opinii, wskazując na konieczność uzupełnienia wniosku inwestora.

Opinię z dnia [...] grudnia 2019 roku wyraził W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, w której wskazał na wymogi istniejące na gruncie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), w szczególności usytuowania miejsc postojowych (§ 19 i § 20 wskazanego rozporządzenia), lokalizacji pojemników na odpady stałe (§ 23 wskazanego rozporządzenia), a także inne elementy konstrukcji budynku z punktu widzenia wymogów sanitarnych (§ 26 ust. 1, § 49, § 56, § 108 ust. 1, a także § 23 pkt 1 wskazanego rozporządzenia).

Opinię z dnia [...] grudnia 2019 roku przedstawiła także Miejska Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna. Komisja zaopiniowała przedłożony wniosek negatywnie, wskazując w konkluzji, że koncepcja zabudowy odbiega od przyjętych w urbanistyce norm przestrzennych.

Opinię z dnia [...] grudnia 2019 roku wyraził Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P.. Opinia ta jest pozytywna.

Opinię z dnia [...] grudnia 2019 roku wyraziła także Polska Agencja Żeglugi Powietrznej, w której nie wniosła ona uwag.

Wszystkie uzgodnienia oraz opinie zostały przez Burmistrza Miasta W. przekazane inwestorowi.

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 roku inwestor ustosunkował się do pisma W. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej, wskazując dodatkowo, że niektóre z elementów opinii będą ustalane na etapie projektowania, uzgadniania oraz uzyskania decyzji pozwolenia na budowę.

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 roku ([...]) W. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej poinformował, że nie wnosi dalszych uwag dla przedmiotowej inwestycji pod warunkiem zapewnienia wszystkich parametrów dojazdu pożarowego opisanych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030)

Inwestor odniósł się także do treści negatywnej opinii Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej w piśmie z dnia [...] stycznia 2020 roku, podnosząc w szczególności, że nie jest ona wiążąca oraz przedstawiając polemikę ze stanowiskiem Komisji.

Nadto, pismem z dnia [...] grudnia 2019 roku swoje uwagi wnieśli M. T. oraz G. T., którzy poddali w wątpliwość proponowaną wysokość i intensywność zabudowy oraz lokalizację dodatkowych miejsc postojowych w pasie drogowym ul. [...]. Zwrócili uwagę także na kwestię drogi przeciwpożarowej. Pismem tej samej treści do Burmistrza [...] zwrócił się także P. M..

W aktach administracyjnych znajduje się także opracowanie Burmistrza Miasta W. z dnia [...] stycznia 2020 r. ([...]) pt. Stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie Miasta W. oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, które sformułowane zostało, aby ocenić zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych w W.. Opracowanie to oparte jest o metodę ankietową (skierowaną do firm budowlanych oraz spółdzielni mieszkaniowych funkcjonujących w W.) oraz statystykę dokumentów urzędowych (decyzji pozwolenie na budowę, decyzji pozwolenie na użytkowanie) oraz przywołanie danych statystycznych GUS dla całego obszaru Polski. Sformułowano w nim wniosek, zgodnie z którym potrzeby mieszkaniowe w gminie nie zostały zaspokojone.

W dniu [...] stycznia 2020 roku Burmistrz [...] przekazał Radzie Miasta dokumentację obrazującą przebieg procedury stosownie do regulacji specustawy mieszkaniowej. Burmistrz Miasta W. przedłożył Radzie Miejskiej w W. projekt uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej wraz z opiniami i uwagami oraz wynikiem dokonanych uzgodnień, co wskazane zostało w zaproszeniu z dnia [...] stycznia 2020 roku na XVIII sesję Rady wyznaczoną na dzień [...] stycznia 2020 roku.

Zgodnie z Protokołem Nr [...] sesji Rady Miasta przeprowadzonej dnia [...] stycznia 2020 r. w Sali Starostwa Powiatowego w W. w Porządku obrad tej sesji, przyjętym przez Radę jednogłośnie, w pkt 20 wskazano: Przyjęcie uchwały w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] w W.. Po informacji o przebiegu procedury stosownie do specustawy mieszkaniowej i dyskusji nad omawianych projektem uchwały, w wyniku głosowania podjęto uchwałę w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ulicy [...] w W. stanowiącą załącznik nr [...] do protokołu. Pod protokołem złożyli podpisy: Przewodniczący Rady Miasta, Sekretarz obrad oraz Protokolant. Pod uchwałą, jej uzasadnieniem, wykazem uwag zgłoszonych do wniosku o ustalanie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, wykazem opinii do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz wykazem uzyskanych uzgodnień do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej podpis złożył Przewodniczący Rady Miasta.

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 roku Burmistrz [...] przekazał inwestorowi Uchwałę Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2020 roku w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] w W. wraz z wykazem opinii i uzgodnień (skarżona uchwała), którą inwestor odebrał w dniu [...] lutego 2020 roku.

Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] stycznia 2020 roku w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] w W. została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa W. w dniu [...] lutego 2020 roku pod poz. 1850.

Pismem z dnia [...] lutego 2020 roku [...]) Wojewoda W. zawiadomił Burmistrza W. o wszczęciu postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenie nieważności Uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2020 roku w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] w W..

Burmistrz Miasta W. pismem z dnia [...] marca 2020 roku wniósł o wykreślenie z Rozdziału 2 – Ustalenia szczegółowe, § 4 słowa "powierzchnia", co motywował oczywistą omyłką pisarską, powstałą w wyniku redagowania tekstu.

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] marca 2020 roku ([...]) Wojewoda W. orzekł nieważność § 4 tiret drugie w zakresie słowa: "powierzchni" uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2020 roku w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] w W. - ze względu na istotne naruszenie prawa. Rozstrzygnięcie to zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa W. z dnia [...] marca 2020 r. pod poz. 2307.

Powyższą Uchwałę Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2020 roku w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] w W. (dalej także jako "skarżona uchwała") zaskarżyli pismem z dnia [...] marca 2020 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu: D. S., B. B., M. C., E. K., F. K., A. K., A. K., J. K., P. M., J. M., R. N., W. N., D. N., H. P., W. S., M. S., T. S., C. T., E. W., L. W..

Skarżący zarzucili zaskarżonej uchwale naruszenie przepisów ustawy o samorządzie gminnym, przepisów KPA, przepisów KC, przepisów specustawy mieszkaniowej, przepisów Konstytucji RP oraz zasad współżycia społecznego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że pomimo ciążącego na radzie miejskiej obowiązku, w zaskarżonej uchwale nie wskazano maksymalnej ilości mieszkań. W ocenie Skarżących, już na podstawie treści uchwały (która w ocenie Skarżących może prowadzić do "chaosu budowlanego, w tym zwiększenia rozmiaru inwestycji do nieokreślonej liczby mieszkań") można założyć, że inwestor nie zapewni na swoim terenie dostatecznej ilości miejsc parkingowych dla mieszkańców mającego powstać budynku. Zaakcentowano, że w uchwale nie przewidziano również stanowisk dla osób niepełnosprawnych, jak też nie zawarto żadnych obowiązków dostosowania budynku do potrzeb osób niepełnosprawnych. W dalszej kolejności wskazano na negatywną opinię W. Komendanta Wojewódzkiego PSP w zakresie wykorzystania utwardzonej powierzchni stanowiącej własność Miasta W. (i od wielu lat wykorzystanej jako parking przez mieszkańców okolicznych nieruchomości) na potrzeby drogi pożarowej dla projektowanej inwestycji.

Wskazano, też na opinię Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej oraz całkowite zignorowanie przez Radę Miejską W. interesów mieszkańców tego miasta. W dalszej kolejności wskazano, że w zaskarżonej uchwale przewidziano bardzo niski minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, a inwestora nie zobowiązano do nasadzeń. Podniesiono również, że w sprawie nie przeprowadzono jakichkolwiek badań geologicznych, w celu ustalenia możliwości posadowienia tak dużego budynku, wyposażonego w halę garażową w kondygnacji -1. Wskazano też na brak ustaleń co do oddziaływania projektowanej inwestycji na budynki sąsiednie, w tym "przysłaniania promieni słonecznych" oraz naruszenia prawa do prywatności mieszkańców budynku sąsiedniego. Zakwestionowano też wiarygodność opracowania "Stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie Miasta W. (...)".

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] marca 2020 roku (k. 112-116) organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o przeprowadzenie rozprawy także pod nieobecność przedstawiciela zaskarżonego organu lub jego pełnomocnika. wobec braku naruszenia interesu prawnego któregokolwiek ze skarżących.

Pismem z dnia [...] maja 2020 roku (k. 84-86) W. W., prowadzący działalność gospodarczą pod Spółką A, działając przez pełnomocnika fachowego, zgłosił udział inwestora w postępowaniu prowadzonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ze skargi mieszkańców nieruchomości przy ul. [...] w W. oraz sąsiednich posesji z dnia [...] marca 2020 r. na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] w W..

Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. (data wpływu) zgłoszony został wniosek dowodowy dotyczący przeprowadzenia dowodu z Protokołu nr [...] sesji Rady Miasta z dnia [...] września 2020 r., dotyczącej drogi powiatowej nr [...]

Pełnomocnik inwestora pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. odniósł się do zgłoszonego wniosku dowodowego podkreślając, że jest on bezpodstawny, a podjęcie późniejszej uchwały – po dacie podjęcia uchwały będącej przedmiotem skargi – nie mającej związku ze sprawa nie może wpływać na ocenę legalności zaskarżonego aktu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

1. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zarządzeniem nr 26/20 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 w związku z objęciem miasta Poznania obszarem należącym do strefy czerwonej oraz w zw. z Zarządzeniem nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie nie jest zatem konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, że Miasto Poznań, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.

2. W następnej kolejności trzeba wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

3. Stosownie do z art. 15 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2018 r. poz. 1496, aktualnie: Dz.U. z 2020, poz. 219 - dalej także jako: "specustawa mieszkaniowa") skargę, o której mowa w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506; aktualnie: Dz.U. z 2020, poz. 713 – dalej jako: "u.s.g."), można wnieść w terminie 30 dni od dnia opublikowania uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w wojewódzkim dzienniku urzędowym lub przekazania tej uchwały inwestorowi. Nadto, zgodnie z art. 16 specustawy mieszkaniowej, do skarg na uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: "p.p.s.a."). Nadto zgodnie z art. 8 ust. 2 specustawy mieszkaniowej, uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej podlega publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Uchwałę w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej podjętą stosownie do przepisów specustawy mieszkaniowej należy zatem kwalifikować zgodnie z art. art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. w myśl, którego kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tj. inne niż akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Rozpoznanie skargi na uchwałę rady gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej podjętej w reżimie specustawy mieszkaniowej podlega zatem kognicji sądów administracyjnych.

4. Jednakże zanim Sąd może przejść do merytorycznego rozpoznania skargi, poddać musi analizie warunki formalne dla złożonej skargi w niniejszej sprawie wynikające z przepisów p.p.s.a., u.s.g. oraz specustawy mieszkaniowej.

Rozpoznawana skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. który stanowi, że prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę z zakresu administracji publicznej ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone takim aktem. Sąd dokonując oceny dopuszczalności złożonej skargi podkreśla, że przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy art. 50 p.p.s.a. określającej legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), a także musi wykazać, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną, pozbawiając np. uprawnień lub uniemożliwiając ich realizację (naruszenie interesu prawnego).

5. Wobec powyższego, w związku z niejednoznacznym brzmieniem złożonej skargi (gdzie wskazano, że jest ona składana przez osoby "działające w imieniu własnym oraz na rzecz mieszkańców nieruchomości przy ul. [...] w W. oraz sąsiednich posesji") Sąd wezwał każdego ze Skarżących do złożenia jednoznacznego oświadczenia, czy skargę na uchwałę Rady Miasta z dni [...] stycznia 2020 r. nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] w W. wnoszą: wyłącznie podpisane pod skargą osoby fizyczne wskazane z imienia i nazwiska, czy też podpisane pod skargą osoby fizyczne wskazane z imienia i nazwiska oraz Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w W. albo inne wspólnoty lub podmioty. Udzielono terminu 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że skargę składają wyłącznie podpisane pod skargą osoby fizyczne (k.159 akt sąd.).

Sąd wskazał, że w przypadku gdy poza podpisanymi osobami fizycznymi skarga została wniesiona również w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej (albo innego podmiotu), to zobowiązuje - każdą z podpisanych pod skargą osób - do uzupełniania braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dokumentu, z którego wynika uprawnienie podpisanych pod skargą osób do reprezentowania tej Wspólnoty (podmiotu) oraz do wykazania naruszenia interesu prawnego tej Wspólnoty (tego podmiotu) zaskarżoną uchwałą, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedziach na wezwania wskazano, że skargę wniosły osoby jedynie pod nią pospadane i w imieniu własnym.

6. Jednocześnie każdą z podpisanych pod skargą osób fizycznych zobowiązano do wykazania naruszenia ich interesu prawnego zaskarżoną uchwałą, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (k. 159 akt sąd.).

Wezwania o jednakowej treści wysłano do wszystkich 20 podpisanych pod skargą osób. Pomimo skutecznego doręczenia, bez odpowiedzi pozostały wezwania skierowane do: C. T. (k.194), B. B. (k.189), D. N. (k.185), F. K. (k.192), R. N. (k.190) i M. S. (k.181), J. M. (k.184). Wezwania adresowane do C. T., B. B., D. N., F. K., J. M. i M. S. w dniu [...] czerwca 2020 r. podjęli dorośli domownicy. R. N. adresowane do niego wezwanie podjął osobiście również [...] czerwca 2020 r. Wskazany więc w wezwaniach termin do wykazania naruszenia ich interesu prawnego zaskarżoną uchwałą, pod rygorem odrzucenia skarg upływał z dniem [...] lipca 2020 r. (piątek). Pomimo upływu terminu, wezwania C. T., B. B., D. N., F. K., R. N. i M. S. oraz J. M. pozostały bez odpowiedzi.

Ponieważ zatem C. T., B. B., D. N., F. K., R. N., J. M. i M. S. - pomimo wezwania - nie wykazali naruszenia ich interesu prawnego zaskarżoną uchwałą, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w pkt 2 wyroku orzekł o odrzuceniu skarg tych osób.

7. Pozostałych Skarżących, tj.: D. S., M. C., E. K., A. K., A. K., J. K., P. M., W. N., H. P., W. S., T. S., E. W., L. W. (każdego z osobna) na zarządzenie z dnia [...] lipca 2020 r. wezwano do nadesłania odpisu księgi wieczystej nieruchomości, z tytułu prawa do której wywodzą oni naruszenie ich interesu prawnego (k.250 akt sąd.). Skarżących pouczono, że dla wykazania naruszenia interesu prawnego wystarczające jest przesłanie wydruku elektronicznego odpisu księgi wieczystej dostępnego na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości. Wskazanym osobom udzielono terminu 7 dni pod rygorem rozpoznania sprawy na podstawie przekazanej dokumentacji.

Wezwane osoby odpowiedzi na wezwanie udzieliły w następujący sposób:

1. 7.1. W odpowiedzi na wezwanie wystosowane do A. K., A. K. i J. K. wpłynęło niepodpisane pismo z dnia [...] sierpnia 2020 r. do którego załączono wydruk z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości obejmującej dz. nr [...], [...] oraz [...] położonej w W. przy ul. [...] – do której tytuł własności przysługuje A. K. oraz A. K..

Wezwanie adresowane do J. K. doręczono na wskazany w aktach adres w dniu [...] sierpnia 2020 r. (k. 284) jednak pomimo upływu wskazanego w nim terminu nie przedstawiono stosownego dokumentu (poza wydrukiem z księgi wieczystej nr [...], w której nie ujawniono praw J. K.).

1. 7.2. H. P. pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. nadesłała wydruk z elektronicznej księgi wieczystej prowadzonej pod numerem [...] dla lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...]/[...] położonej w W. przy ul. [...] – do której spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu przysługuje H. P. (k. 300).

1. 7.3. D. S. pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. nadesłał wydruk z elektronicznej księgi wieczystej prowadzonej pod numerem [...] dla lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...]/[...] położonej w W. przy ul. [...] – do którego spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu przysługuje D. S. (k. 315).

1. 7.4. Do akt nadesłano również wydruk z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości obejmującej dz. nr [...] położonej w W., do której tytuł własności przysługuje W. M. N. (k. 333).

1. 7.5. E. K. nadesłała do akt kserokopię aktu notarialnego z [...] stycznia 2001 r. dotyczącego zamiany lokalu mieszkalnego przy ul. [...]/[...] w W. (k. 342).

1. 7.6. E. W. oraz L. W. nadesłali wydruk wieczystej nr [...] prowadzonej dla lokalu mieszkalnego przy ul. [...]/[...] w W., do którego tytuł własności przysługuje E. H. J. (k. 351 i k. 357). Na wezwanie Sądu E. W. przedłożyła odpis skróconego aktu małżeństwa z dnia [...] marca 2019 r. ([...]), w którym wykazano zmianę nazwiska z J. na W. (k. 403-404).

1. 7.7. Bez odpowiedzi pozostały wezwania z dnia [...] sierpnia 2020 r. adresowane do: M. C. (k. 281), P. M. (k. 285), W. S. (k. 288), T. S. (k. 289). J. K. (k. 284) i L. W. odpowiedzieli, ale nie wykazali z tytułu - przysługującego im - prawa do której nieruchomości wywodzą oni naruszenia ich interesu prawnego zaskarżoną uchwałą. Należy wskazać, że z nadesłanego wydruku z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości obejmującej dz. nr [...], [...] oraz [...] położonej w W. przy ul. [...] wynika, że tytuł własności do niej przysługuje - wyłącznie - A. K. oraz A. K.. L. W. powołał się na tytuł prawny do nieruchomości dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] w której ujawniono tytuł własności przysługujący - wyłącznie - E. H. J..

1. 7.8. Z tych względów ponieważ M. C., P. M., W. S., T. S., J. K. i L. W. - pomimo wezwania - nie wykazali naruszenia ich interesu prawnego zaskarżoną uchwałą, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a w pkt 2 wyroku orzekł o odrzuceniu skarg tych osób.
2. 8. Jak wynika z akt sprawy zaskarżona uchwała Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] dotyczy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] w W.. W § 1 tej uchwały ustalono lokalizację inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z hala garażową i niezbędną infrastruktura techniczną na dz. nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] w W. (Dz.Urz.Woj.Wlkp. 2020, poz. 1850). Położenie tych działek obrazuje załącznik graficzny do Koncepcji urbanistyczno-architektonicznej oraz mapa ta znajduje się w aktach sprawy (karta nienumerowana).

8.1 A. K. i A. K. swój interes prawny wywodzą z przysługującego im prawa własności do nieruchomości obejmującej dz. nr [...], [...] oraz [...] położonej w W. przy ul. [...] (a więc nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem objętym uchwałą).

8.2 W. M. N. swój interes prawny wywodzi z przysługującego jej prawa własności do nieruchomości obejmującej dz. nr [...] położonej w W.. Nieruchomość ta nie graniczy bezpośrednio z nieruchomością objętą zaskarżoną uchwałą.

1. 8.3. H. P., D. S., E. W. swój interes prawny wywodzą z przysługujących im spółdzielczych własnościowych praw do lokali mieszkalnych położonych przy ul. [...] w W.. E. K. swój interes prawny wywodzi z przysługującego jej spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] w W..
2. 4. Na zarządzenie z dnia [...] września 2020 r. H. P., D. S., E. K. (każdy z osobna) zostali wezwani do: przedstawienia usytuowania swojego lokalu w bloku nr [...], ze wskazaniem umiejscowienia w ścianie bloku okien należących do tego lokalu; podania czy okna lokalu zlokalizowane są od strony ul. [...], czy też od strony drogi pożarowej viv a vis planowanej inwestycji, czy też z jeszcze innej strony (proszę dokładnie opisać gdzie); do przedstawienia decyzji administracyjnej, czy też jakiegokolwiek innego dokumentu potwierdzającego ewentualnie istnienie więzi prawnej pomiędzy ich lokalami a działkami objętymi zaskarżoną uchwałą (nr [...] oraz nr [...]) w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że więź prawna pomiędzy działkami nr [...] oraz nr [...] położonymi przy ul. [...] w W. a ich lokalami nie istnieje (k. 363 akt sąd.). Na wezwania te udzielono szczegółowych odpowiedzi, które znajdują się w aktach sprawy.
3. 9. W tej sytuacji Sąd dokonał oceny naruszenia interesu prawnego A. K. i A. K., W. M. N., H. P., D. S., E. K., E. W..

Ocena dopuszczalności złożonej skargi, wymagała uwzględnienia, że o interesie prawnym można mówić wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (wyrok NSA z [...] lutego 1984 r., sygn. akt I SA [...]).

Interes prawny wnoszącego skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną skarżącego. Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą a sytuacją prawną konkretnego podmiotu (wyrok WSA w Poznaniu z dnia [...] października 2017 r., sygn. akt IV SA/Po [...]; wyrok NSA z dnia [...] lipca 2016 r., sygn. akt II OSK [...]).

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] czerwca 1996 r., II SA [...] (ONSA [...]/89) interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku.

Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego, nie tylko prawa administracyjnego materialnego (postanowienie NSA z dnia [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK [...]). Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. To zaś oznacza, iż przymiot strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, toczącym się na podstawie art. 101 u.s.g. ma ten, czyj interes prawny (uprawnienie) zostały naruszone zaskarżoną uchwałą organu gminy (por. A. Kabat [ w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2002, s.135; J. P. T., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, W. 2004, s. 89).

Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd miał na uwadze, że naruszeniem interesu prawnego może być również takie przeznaczenie nieruchomości sąsiadujących z działką stanowiącą własność osób wnoszących skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., które udaremni bądź utrudni zabudowę ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i rozporządzaniu prawem własności. Przeznaczenie określonych nieruchomości pod zabudowę wielorodzinną wpływa na sposób korzystania z prawa własności działek sąsiadujących z tymi nieruchomościami, a wiąże się to chociażby ze znoszeniem uciążliwości np. zacienienia działki (postanowienie NSA z dnia [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK [...]).

Od interesu prawnego należy odróżnić jednak interes faktyczny, który sprowadza się do tego, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany przyjętymi ustaleniami, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Tym samym ocena, czy doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących wymaga dokonania analizy ustaleń przyjętych w zaskarżonej uchwale (wyrok WSA w Poznaniu z dnia [...] października 2017 r., sygn. akt IV SA/Po [...])

W świetle tak wykładanych norm prawnych należało ocenić to czy interes prawny osób fizycznych, które złożyły skargę w niniejszej sprawie, został naruszony przez podjęcie skarżonej uchwały. W tym miejscu Sąd odnosi się zatem do zarzutu uczestnika postępowania reprezentowanego przez pełnomocnika fachowego, oraz organu którzy wskazywali, że skarżący nie wykazali naruszenia przysługującego im interesu prawnego, zatem skarga powinna podlegać odrzuceniu.

9.1. Jak D. S. wyjaśnił w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. (k. 198-207) naruszenia własnego interesu prawnego upatruje w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333, t.j., dalej także jako "p.b.") w zw. z art. 63 ust. 3 i art. 36 ust. 3 oraz art. 61 ust. 1, art. 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293, t.j., dalej także jako "u.p.z.p."). Wskazał on, że planowana inwestycja spowoduje znaczne obniżenie wartości nieruchomości lokalowych w budynku przy [...], w tym również jego mieszkania poprzez zwiększenie gęstości zabudowy, ograniczenie terenu naturalnego i zielonego, zmniejszeniem powierzchni wolnej pod parkingi. Skarżący podał dalej, że okna jego mieszkania będą wychodzić prosto na okna mieszkań w planowanej inwestycji, co obniży komfort i intymność zamieszkania. Skarżący podniósł także, że planowana inwestycji naruszyła Jego poczucie estetyki, ład przestrzenny i obniży poziom jego satysfakcji, co doprowadzi do ograniczenia prawa do niezakłóconego realizowania Jego potrzeb mieszkaniowych. Nadto, Skarżący zwrócił uwagę, na zwiększenie natężenia oświetlenia, co uniemożliwi spokojne zasypianie, może powodować bezsenność i dalsze problemy ze zdrowiem, ograniczy prawo do prywatności, zwiększy poziom hałasu oraz może wpłynąć negatywnie na stan zdrowia psychicznego skarżącego i członków jego rodziny. Dodano także, że mieszkanie, którego właścicielem jest skarżący, jest znacznie nasłonecznione, a inwestycja w dużym stopniu pozbawi dopływu promieni słonecznych w takiej ilości, jak to jest obecnie, oraz doprowadzi do strat finansowych spowodowanych zwiększeniem się kosztów utrzymania lokalu (potrzebą jego dogrzania). Przywołano także argument o tym, że naruszenie jego interesu prawnego uwidacznia się przez zmniejszenie atrakcyjności tego terenu poprzez zwiększenie ilości mieszkańców oraz samochodów – naruszenie prawa do korzystania z parkingu wokół bloku skarżącego; ilość samochodów stanowiących własność mieszkańców planowanego budynku spowoduje, że z całą pewnością, jak podniósł Skarżący, samochody te będą parkowane również wokół budynku skarżącego. Co więcej, zdaniem Skarżącego, inwestycja zagrozi bezpieczeństwu skarżącego, które może zostać naruszone w wyniku prowadzonych prac na działce objętej inwestycją a nadto może dojść do drgań czy ruchów podłoża, co może skutkować pojawianiem się pęknięć i rys w budynku, a później także może powodować rozejście budynku i katastrofę budowlaną. Wskazano także na to, że Burmistrz Miasta W. wydał decyzję odmowną dla wydania warunków zabudowy przywołując jej szeroką argumentację.

Nadto, pismem z dnia [...] lipca 2020 rok (k. 210-212) D. S. przywołał dalsze uzasadnienie naruszenia jego interesu prawnego, wskazując na art. 5 § 1 pkt 9 p.b. (uzasadnione interesy osób trzecich), art. 3 pkt 20 p.b., oraz przepisy odrębne, w szczególności przepisy prawa cywilnego - art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r., poz. 1740, t.j., dalej także jako "kc"), art. 222 kc, art. 140 kc (potencjalność immisji bezpośrednich oraz pośrednich), a także § 13, § 57, § 60 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065, t.j., dalej także jako "rozporządzenie").

Pismem z dnia [...] października 2020 roku (k. 399-401), Skarżący dodał, że jego mieszkanie usytuowane jest na trzecim piętrze na szczycie bloku w ten sposób, że front będzie sąsiadował z frontem nowego bloku. Oznacza to, że okna mieszkania Skarżącego będą wychodzić proso na okna mieszkań w nowym bloku. Dalej podano, że okna trzech pokoi w mieszkaniu wychodzą na przyszłą drogę pożarową vis a vis planowanej inwestycji. Dodano, że działka, na której ma być budowany nowy blok, znajduje się ok. 8 m od bloku, w którym mieszka skarżący. Skarżący nie posiada żadnych więzi prawnych z działką na której ma zostać realizowana planowana inwestycja, poza takimi, które wynikają z prawa budowlanego.

9.2. H. P. pismem z dnia [...] czerwca 2020 roku (k. 214-216) podniosła równobrzmiące argumenty co D. S. w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. Skarżąca dodała także, że jest właścicielką mieszkania w bloku. Pismem z dnia [...] października 2020 roku (k. 393) Skarżąca dodała, że jej mieszkanie znajduje się na drugim piętrze bloku [...] przy ul. [...] w W.. Dwa jego okna wychodzą na wschodnią stronę od strony ul. [...], a okno balkonowe znajduje się od strony zachodniej i wychodzi na klatki schodowe planowanego bloku mieszkalnego pięciokondygnacyjnego i zarazem na planowaną drogę pożarową. Dwie klatki schodowe planowanego bloku wychodzące bezpośrednio na okno balkonowe przyczynią się, zdaniem Skarżącej, do znacznego wzrostu hałasu spowodowanego zarówno dużą ilością nowych mieszkańców, jak i samochodów, które będą do nowego bloku dojeżdżać i tam parkować.

9.3. E. K. pismem z dnia [...] lipca 2020 roku (k. 236-238) podniosła równobrzmiące argumenty co D. S. w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. Skarżąca dodała także, że jest właścicielką mieszkania w bloku, które znajduje się w pobliżu nowo planowanej inwestycji. Pismem z dnia [...] października 2020 r. (k. 395) Skarżąca dodała, że jej lokal mieszkaniowy umiejscowiony jest mniej więcej w centralnej części bloku na trzecim piętrze. Jej lokal posiada cztery okna, z czego dwa zlokalizowane są od ul. [...] oraz dwa zlokalizowane są od strony południowo-zachodniej, dzięki czemu mieszkanie jest bardzo nasłonecznione i na chwilę obecną wykazuje duże oszczędności w centralnym ogrzewaniu. Powstanie nowego bloku od strony południowej spowoduje ograniczenie nasłonecznienia lokalu. Wskazano także, że nie istnieje więź prawna pomiędzy lokalem a działkami objętymi zaskarżoną uchwałą.

9.4. E. W. pismem z dnia [...] lipca 2020 roku (k. 241-243) podniosła równobrzmiące argumenty co D. S. w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. Skarżąca dodała także, że jest właścicielką mieszkania w bloku, które znajduje się w pobliżu nowo planowanej inwestycji. Skarżąca dodała, że w odległości ok. 6 m od jej mieszkania ma znajdować się front nowego bloku, naprzeciwko frontu mieszkania skarżącej, które znajduje się na parterze, więc mieszkanie zostanie całkowicie zasłonięte od słońca. Podniesiono także, że nie przeprowadzono żadnych badań odnośnie wpływu nowej inwestycji na nasłonecznienie i przesłanianie oraz potencjalne immisje. Pismem z dnia [...] października 2020 roku (k. 403-414) Skarżąca dodała, że jej mieszkanie spod numeru [...], usytuowane jest od strony południowo-zachodniej, przez co trzy okna zlokalizowane są od strony ulicy pożarowej, vis-a-vis planowanej inwestycji, jedno od strony ul. [...] a jedno od strony budynku przy ul. [...].

9.5. W. M. N. pismem z dnia [...] czerwca 2020 roku (k. 232-234) podniosła równobrzmiące argumenty co D. S. w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. Skarżąca dodała, że jest właścicielką posesji wraz z posadowionym domem, która znajduje się w pobliżu nowo planowanej inwestycji.

9.6. A. K. i A. K. pismem z dnia [...] czerwca 2020 roku (k. 227-229) podnieśli równobrzmiące argumenty co D. S. w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. Jednakże, Skarżący dodali, że są właścicielami posesji wraz z posadowionym na niej domem, która bezpośrednio graniczy z działką, na której ma być realizowana inwestycja. Zdaniem Skarżących, nowy blok ma stanąć kilka-, kilkanaście metrów od ich domu. Pismem z dnia [...] października 2020 roku (k. 390) Skarżący dodali, że więź prawna pomiędzy działkami nr [...] oraz [...] a ich nieruchomością nie istnieje, jednakże ich nieruchomość graniczy z wskazanymi działkami a okna ich domu usytuowane są w stronę tych działek, co daje im ograniczony komfort życia oraz wpłynie na ich prywatność negatywnie w przypadku postawienia bloku na terenie wskazanych działek.

9.7. Odnosząc się zatem do kwestii naruszenia interesu prawnego A. K. i A. K., W. M. N., H. P., D. S., E. K., E. W. zaskarżoną Uchwałą, należy wskazać, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 2096), w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust.1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Podkreślić przy tym należy, że w judykaturze nastąpiła swoista rewizja stanowiska, że w przypadku skargi z art. 101 u.g.n. tylko naruszenie interesu realnego, w rozumieniu już istniejącego na gruncie obowiązującego prawa, a nie potencjalnego, spodziewanego w przyszłości jest warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uwagi powyższe mają znaczenie szczególnie w przypadku zaskarżenia uchwały w sprawie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, która nie jest aktem prawa miejscowego tak jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i nie ma charakteru aktu powszechnie obowiązującego. Badając wystąpienie naruszenia interesu prawnego zaskarżoną Uchwałą należało mieć na uwadze, że jakkolwiek interes prawny ma być realny, to owa realność powinna być, w przypadku uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego szerzej rozumiana, niekoniecznie jako zdarzenie które już nastąpiło, ale i taki, które niechybnie albo w stopniu wysoce prawdopodobnym wystąpi w przyszłości i z tego tytułu już dziś wywołuje określone skutki, choć jeszcze nie koniecznie prawne. Dlatego też zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.g.n. podlega uchwała organu gminy godząca w sferę prawną strony skarżącej, wywołująca dla niej negatywne konsekwencje prawne, które już nastąpiły bądź niewątpliwie, a przynajmniej z dużym prawdopodobieństwem nastąpią w przyszłości. Mając na uwadze istotę samego interesu prawnego oraz fakt, że warunkiem dopuszczalności skargi wnoszonej w trybie art. 101 u.s.g. jest wykazanie – naruszenia interesu prawnego – po zapoznaniu się z całą zgromadzoną w aktach sprawy dokumentacją należało stwierdzić, że zaskarżoną Uchwałą nie naruszono interesu prawnego W. M. N., H. P., D. S., E. K., E. W.. Skarżący ci - na obecnym etapie - wskazują na istnienie ich interesu faktycznego i prawnego, ale nie na jego naruszenie zaskarżoną Uchwałą. Z przedstawionej zarówno przez Inwestora, jak i W. M. N., H. P., D. S., E. K., E. W. dokumentacji wynika zatem, że ci skarżący swoją legitymację skargową w niniejszej sprawie wywodzą z przysługującego im interesu faktycznego i prawnego, a nie naruszenia ich interesu prawnego zaskarżoną Uchwałą. Odnosząc się do wyjaśnień Sądu zawartych w pkt 9 niniejszego uzasadnienia, należy podkreślić, że ochronie podlegają interesy prawne, a nie faktyczne. Naruszeniem interesu prawnego nie jest więc ewentualny spadek wartości nieruchomości sąsiednich w stosunku do gruntów, na których ma być posadowiona inwestycja, czy podnoszony w kierowanych do Sądu pismach spodziewany brak poczucia intymności. Kwestie - oddziaływania - planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, podlegać będą badaniu na etapie pozwolenia na budowę, gdzie status strony postępowania uzależniony jest od położenia nieruchomości w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Na tym też etapie badane są przepisy dotyczące warunków technicznych inwestycji.

To wszystko oznacza, że skargi W. M. N., H. P., D. S., E. K., E. W. należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt 2 wyroku. Podkreślić jednak trzeba, że skarżący w osobach: W. M. N., H. P., D. S., E. K., E. W. nie pozostaną pozbawieni ochrony prawnej, ale będą mogli z niej skorzystać - na etapie - postępowania w sprawie pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Na etapie pozwolenia na budowę o statusie strony postępowania przesadza bowiem nie naruszenie, ale właśnie samo istnienie interesu prawnego. Należy też zauważyć, że podnoszone w skargach zarzuty dotyczą w istocie spodziewanego - oddziaływania - planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie.

9.8. Odmienna sytuacja, w okolicznościach badanej sprawy, ma w ocenie Sądu miejsce tylko w jednym przypadku, tj. A. K. i A. K. -właścicieli działek nr [...], nr [...] i nr [...] położonych przy ul. [...] zabudowanych budynkiem mieszkalnym, położonym na działce nr [...] bezpośrednio graniczącej z obszarem planowanej inwestycji. Jak już wskazano powyżej, zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.g.n. podlega uchwała organu gminy godząca w sferę prawną skarżącego – wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, które już nastąpiły bądź niewątpliwie, a przynajmniej z dużym prawdopodobieństwem nastąpią w przyszłości. Przenosząc powyższe rozważania na grunt okoliczności badanej sprawy należy zauważyć, że skoro uchwała o lokalizacji inwestycji mieszkaniowej wiąże organ wydający pozwolenie na budowę (art. 25 ust. 1 specustawy mieszkaniowej), to zawarte w nim ustalenia mogą, co do zasady, ingerować w prawa i obowiązki obywatelskie, w tym uprawnienia wynikające z prawa własności nieruchomości, z którym łączy się możliwość nieskrępowanego korzystania z niej oraz prawo żądania ochrony przed takim wykorzystaniem nieruchomości sąsiednich, które narusza możliwość korzystania z własnej nieruchomości (por. WSA w Warszawie, który w wyroku z dnia [...] listopada 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa [...], orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też należało stwierdzić, że już analiza przedstawionej przez inwestora dokumentacji wskazuje, że projektowana inwestycja będzie oddziaływać na obszar działki nr [...], powodując jej przesłanianie w taki sposób, który niewątpliwie powodować będzie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową tej działki w przyszłości. Jak wskazuje przedstawiona przez Inwestora "Analiza przesłaniania" projektowany obiekt ponad wszelką wątpliwość będzie powodował przesłanianie na terenie działki nr [...], co - jak można stwierdzić już na aktualnym etapie postępowania - bezspornie będzie mieć znaczenie w przyszłości w związku z potencjalnymi planami dotyczącymi ewentualnej zmiany zagospodarowania tej działki. Jakkolwiek zaskarżona Uchwała nie ma charakteru planu miejscowego, to jednak wyznacza ramy inwestycyjne dla konkretnej lokalizacji i oznaczonego adresata, wiążąc organ wydający pozwolenie na budowę (por. uzasadnienie projektu ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, Projektu Sejmu RP VIII Kadencji, druk nr [...]). Mając zatem na uwadze powyższe należało przyjąć, że w związku z naruszeniem zaskarżoną Uchwałą interesu prawnego A. K. i A. K. ich skargę należało uznać za dopuszczalną.

10. W sytuacji, gdy zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa W. w dniu [...] lutego 2020 roku, a stosownie do art. 15 ustawy skarga może być wniesiona w terminie 30 dni od dnia jej opublikowania w przywołany sposób, nie może zachodzić żadna wątpliwość, co do tego, że skarga w niniejszej sprawie z dnia [...] marca 2020 roku została wniesiona w terminie.

11. Podkreślić należy także, że uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego pozostaje inwestor, którego status w tym zakresie wynika z art. 15 specustawy mieszkaniowej. Inwestor, jak wynika ponadto z akt sprawy, posiada tytuł prawny do działek o nr ew. [...] i [...], których dotyczy planowana inwestycja mieszkaniowa.

12. Przystępując do merytorycznej oceny zasadności skargi A. K. i A. K. należy wyjaśnić, iż rozpoznając skargę, sąd ocenia, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i to w zależności od tego skarga może, ale nie musi, być uwzględniona. Dalej trzeba wskazać, że w przypadku zaskarżenia uchwały organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej uchwałą (por. wyrok NSA z dnia [...] czerwca 2015 r. sygn. II OSK [...], orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę (zarządzenie) organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. Organ gminy działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego mu uznania i o ile uznania tego nie nadużywa, które nie może skutkować stwierdzeniem przez sąd nieważności stosownej uchwały rady gminy (por. R. Hauser, Z. Niewiadomski /red/, U.s.g. Komentarz, C.H. Beck 2011, s. 808).

12.1. Uprzedzając zasadnicze rozważania w badanej sprawie należy jeszcze odnieść się do wniosków dowodowych zgłaszanych w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że złożona skarga A. K. i A. K. dotyczy uchwały w sprawie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., w myśl którego Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Stan faktyczny niniejszej sprawy nie wymagał wyjaśnienia istotnych wątpliwości, dlatego też wnioski dowodowe w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a., nie zasługiwały na uwzględnienie.

12.2. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwale lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Należy zatem wyjaśnić, że na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała organu gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem. Ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. Ustawodawca nie wylicza rodzaju wad uchwał, które należą do istotnego naruszenia prawa. W art. 91 ust. 5 u.s.g. wskazuje jednak, że należy odpowiednio stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Judykaturze konsekwentnie się przyjmuje, że przy ustalaniu zakresu pojęcia "istotnego naruszenia prawa" należałoby oprzeć się na rozwiązaniach przyjętych w kodeksie postępowania administracyjnego. W orzecznictwie tym przyjęto, że "istotne naruszenie prawa", powodujące nieważność uchwały organu gminy, czy też rozstrzygnięcia nadzorczego nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 k.p.a. Z poglądem tym należy się zgodzić, uwzględniając jednak, że w oparciu konstrukcję wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych można wskazać rodzaje naruszeń przepisów prawa, które trzeba zaliczyć do istotnych naruszeń prawa skutkujących nieważność uchwały organu gminy, czy rozstrzygnięcia nadzorczego. Do nich należy zaliczyć: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów, podstawy prawnej ich podejmowania, przepisów prawa ustrojowego, przepisów regulujących procedurę podejmowania tych aktów. W doktrynie wyraża się pogląd, że "orzeczenie o nieważności uchwały /organu gminy/ zapada w razie ustalenia, że jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną, polegającą na tego rodzaju sprzeczności uchwały z prawem, która jest "czymś więcej" niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa (por. B. Adamiak; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach z zakresu samorządu terytorialnego, [...] Terytorialny [...]/23 oraz Z. Kmieciak; Ustawowe założenia systemu nadzoru nad działalnością komunalną, [...] Terytorialny [...]/13).

12.3. Badając zasadność złożonej skargi należało też mieć na uwadze, że specustawa mieszkaniowa nie pozbawiła gminy przysługującego jej władztwa planistycznego, ani nie ograniczyła tego władztwa. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. Podejmowanie przez radę gminy uchwały na podstawie art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej, tj. uchwały o ustaleniu lokalizacji lub odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji, również należy zakwalifikować do form wykonywania przez gminę władztwa planistycznego. A zatem, gminie także w przypadku podejmowania uchwał w trybie art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej przysługuje władztwo planistyczne, podobnie jak w procedurze planistycznej (por. Wyrok NSA z dnia [...] października 2020 r., sygn. akt II OSK [...]).

13. Odnosząc się do wymogów formalnych i proceduralnych podjęcia zaskarżonej Uchwały należy wskazać, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 roku, który W. W. prowadzący działalność gospodarczą pod Spółką A (dalej także jako "inwestor") wniósł do Rady Miasta za pośrednictwem Burmistrza [...] o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkowej w oparciu o specustawę mieszkaniową dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z halą garażową i niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych przy ul. [...] w W.. Wniosek zawierał szczegółowe informacje na temat planowanego przedsięwzięcia oraz załączniki, obejmujące koncepcję urbanistyczno-architektoniczną terenu inwestycji, oświadczenia inwestora, zaświadczenia oraz wyrysowaną lokalizację inwestycji na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500. Wymogi formalne takiego wniosku określa art. 7 specustawy mieszkaniowej. W okolicznościach badanej sprawy W. W. (Inwestor) wystąpił za pośrednictwem Burmistrza Miasta W. do Rady Miejskiej w W. z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] i nr [...] w W. przy ul. [...] (art. 7 ust. 7 pkt 1 specustawy mieszkaniowej). Do wniosku załączono kopię mapy zasadniczej w skali 1:500 na której linią czerwoną oznaczono granice obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać (art. 7 ust. 1 pkt 1 specustawy mieszkaniowej. Dalej we wniosku kolejno: określono planowaną minimalną i maksymalną powierzchnię użytkową mieszkań (art. 7 ust. 7 pkt 2 specustawy mieszkaniowej) wskazując, że projektuje się 45 mieszkań o pow. nie mniejszej niż 25m˛ oraz nie większej niż 68,50m˛. Określono planowaną minimalną i maksymalną liczbę mieszkań (art. 7 ust. 7 pkt 3 specustawy mieszkaniowej) wskazując, że projektuje się budynek zawierający nie mniej niż 40 oraz nie więcej niż 45 lokali mieszkalnych). Określono zmiany w dotychczasowym sposobie zagospodarowania i uzbrojeniu terenu (art. 7 ust. 7 pkt 5 specustawy mieszkaniowej) wskazując, że teren działek zostanie zagospodarowany budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z halą garażową, infrastrukturą towarzyszącą oraz uzbrojeniem terenu: woda, prąd, gaz, kanalizacja sanitarna. Przedstawiono analizę powiązania inwestycji mieszkaniowej z uzbrojeniem terenu (art. 7 ust. 7 pkt 6 specustawy mieszkaniowej) oraz charakterystykę inwestycji mieszkaniowej, obejmującą określenie: zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie uzbrojenia terenu, niezbędnej liczby miejsc postojowych, jak również sposobu zagospodarowywania odpadów (lit. a), planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficzne (lit. b) oraz charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji mieszkaniowej oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko (lit. c) - art. 7 ust. 7 pkt 7 specustawy mieszkaniowej. Wskazano nieruchomości, według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej, jeżeli została założona, na których mają być zlokalizowane obiekty objęte inwestycją mieszkaniową. Podano, że wymogi określone w art. 7 ust. 7 pkt 9 i 10 specustawy mieszkaniowej nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Dalej wyjaśniono, że dla działek objętych wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 7 pkt 11 specustawy mieszkaniowej). Wskazano, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 7 ust. 7 pkt 12 specustawy mieszkaniowej), które zgodnie z rysunkiem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta W. (uchwała Rady Miasta z dnia [...] września 2017 r. przewiduje, że działki ewid. nr [...] i [...] położone przy ul. [...] w W. znajdują się na obszarze, dla którego wyznaczono podstawowe przeznaczenie – tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Wskazano, że teren objęty inwestycją nie jest objęty uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. We wniosku wykazanie, że inwestycja mieszkaniowa odpowiada standardom, o których mowa w rozdziale 3, tj. inwestycja posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...], projektowanym zjazdem; przyłącze wodociągowe z miejskiej sieci na przewidywane średnie zapotrzebowanie na odprowadzanie ścieków sanitarnych 5,5mł/d oraz zapotrzebowanie w energię elektryczna do 140 kW (zmodyfikowany pismem z dnia [...] grudnia 2019 r.).

Do wniosku załączono koncepcję urbanistyczno-architektoniczną, o której mowa w art. 6; oświadczenie inwestora, że nie zachodzi kolizja lokalizacji inwestycji mieszkaniowej z inwestycjami, o których mowa w art. 4 pkt 1-12 (art. 7 ust. 8 specustawy mieszkaniowej) oraz oświadczenia: Spółki B w W., Spółki C, Warunki przyłączenia o sieci gazowej, zaświadczenie Burmistrza [...] o możliwości przyjęcia nowych uczniów w szkole podstawowej (art. 17 ust. 3 specustawy mieszkaniowej).

Inwestor został wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku (pismem z dnia [...] listopada 2019 r.), i na to wezwanie odpowiedział pismem z dnia [...] grudnia 2019 r.

Dnia [...] grudnia 2019 r., tj. nie później niż w terminie 3 dni od otrzymania wniosku, Burmistrz Miasta W. zamieścił ten wniosek wraz z dołączonymi do niego dokumentami na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej gminy. Informację o zamieszczeniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, Burmistrz podał też do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, tj. wywieszając w Urzędzie Miejskim w W. na okres od [...] grudnia 2019 r. do [...] stycznia 2020 r. (art. 7 ust. 10 specustawy mieszkaniowej).

Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. wystąpił o uzgodnienie wniosku zgodnie z art. 7 ust. 14 specustawy do Marszałka Województwa W., W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz Powiatowego Zarządu Dróg w terminie 21 dni od daty otrzymania zawiadomienia, gdzie nieprzedstawienie stanowiska w zakreślonym terminie uznane zostanie za uzgodnienie wniosku. W dniu [...] grudnia 2019 roku W. Wojewódzki Konserwator Zabytków nie wniósł uwag w przedmiotowej sprawie, a więc tym samym inwestycję uznał za uzgodnioną. Pozostałe podmioty nie przedstawiły stanowiska.

Burmistrz [...] zawiadomił także w dniu [...] grudnia 2019 roku o możliwości przedstawienia opinii dotyczącej wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej zgodnie z art. 7 ust. 12 specustawy Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną, Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody [...] Regionalnego Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w P., Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody [...] Dyrektora Zarządu Zlewni Wód [...] w P., Starostę W., Wojewodę W., Marszałka Województwa W., Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska, Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w P., Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P., Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Komendanta Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej, [...] Agencję Żeglugi Powietrznej, Wojewodę W. Wydział Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego oraz Zarząd Województwa W., a także Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P., wskazując termin 21 dni od daty otrzymania zawiadomienia, a brak przekazania opinii uznany zostanie za brak zastrzeżeń. (art. 7 ust. 12-15 specustawy mieszkaniowej).

Procedura podejmowania zaskarżonej Uchwały oraz wymogi formalne złożonego wniosku zostały zatem zachowane. Odnosząc się do kwestii art. 8 ust. 1 specustawy mieszkaniowej oraz § 4 tiret drugie, zakresie dotyczącym słowa "powierzchnia", należy wskazać, że wada tego przepisu została wyeliminowana na mocy rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody W. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] (Dz.Urz. woj.Wlkp. z 2020, poz. 2307). W kontekście opinii Komendanta Państwowej Straży Pożarnej oraz Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej należy wskazać, że jakkolwiek negatywna była opinia Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] grudnia 2019 r., to Inwestor pismem z [...] stycznia 2020 r. ustosunkował się do niej, na skutek czego pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w P. poinformował, że po zapoznaniu się z jego treścią (stanowiącą uzupełnienie informacji w zakresie spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej nie wnosi dalszych uwag dla przedmiotowej inwestycji pod warunkiem zapewnienia wszystkich parametrów dojazdu pożarowego określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę praz dróg pożarowych (Dz.U. nr 124, poz. 1030).

Zarówno w kontekście opinii Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w P., jak i MKUA należy zaakcentować, że celowo ustawodawca przewidział w procedurze podejmowania uchwał o lokalizacji inwestycji mieszkaniowych zasięganie "niewiążących opinii wyspecjalizowanych organów" mając na celu przyspieszenie procesu przygotowania inwestycji mieszkaniowych (poza określonymi ustawą wyjątkami), zrezygnowano uzyskiwania uzgodnień, na rzecz opinii (por. uzasadnienie projektu ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, Projektu Sejmu RP VIII Kadencji, druk nr [...]). Finalnie zatem negatywna pozostaje wyłącznie niewiążąca opinia MKUA, która uzasadniona została m.in. wątpliwościami Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej, co do zaproponowanej liczby i przeciętnej wielkości mieszkań, istniejącym konfliktem społecznym pomiędzy inwestorem a obecnymi mieszkańcami zabudowy, parametrami zaproponowanej inwestycji, co - jak wskazano - spowodowane jest brakiem skorzystania przez Radę Miasta z kompetencji do przyjęcia Lokalnych Standardów Urbanistycznych.

W ocenie Sądu, analiza akt sprawy wskazuje, że na załączonej do wniosku mapie nie przedstawiono w sposób prawidłowy obszaru oddziaływania inwestycji (art. 7 ust. 7 pkt 1 specustawy mieszkaniowej). Należy jednak wskazać, że nie jest to uchybienie, które mogłoby przesądzić o nieważności zaskarżonej Uchwały. Należy, bowiem zwrócić uwagę, że ustawodawca nie zdefiniował na gruncie specustawy mieszkaniowej terminu "obszaru oddziaływania", natomiast w art. 1 ust. 3 wskazał, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm. – dalej jako: P.b. – w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej Uchwały). W literaturze przedmiotu akcentuje się, że w przypadku inwestycji mieszkaniowych w pierwszym rzędzie należy rozważyć, czy określone kwestie budowlane znajdują unormowanie w komentowanej ustawie, zaś w razie stwierdzenia, że w danym zakresie brak jest szczególnego unormowania, wówczas należy poszukać rozwiązania problemu z zastosowaniem przepisów prawa budowlanego (por. F. T. (red.), Specustawa mieszkaniowa.

Komentarz. Ułatwienia w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych, Wyd/El 2019). Z kolei art. 3 pkt 20 P.b. w dacie podejmowania zaskarżonej Uchwały stanowił, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Na podstawie § 13 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U [...], poz. 690 ze zm. – dalej jako: Rozporządzenie) odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń co uznaje się za spełnione, w przypadkach określonych Rozporządzeniem. Jak wynika z "Analizy przesłaniania" w przypadku powstania spornej inwestycji warunek ten nie będzie spełniony na części działki nr [...], a więc spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.

Działka nr [...] nie została wskazana na załączniku graficznym w obszarze oddziaływania inwestycji. Należy jednak zauważyć, że obszar oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej Uchwały, to nie obszar subiektywnie wskazany przez inwestora, ale obszar wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Obszar oddziaływania obiektu określają zatem w istocie przepisy prawa. Oznacza to, że obszar ten można ustalić na podstawie przekazanej Sądowi dokumentacji inwestycji, natomiast samo jego nieprawidłowe przedstawienie na załączniku graficznym nie przesądza o istotnym naruszenia prawa.

Należy też podkreślić, że obszaru oddziaływania, o którym mowa w specustawie mieszkaniowej nie można utożsamiać z obszarem analizowanym w rozumieniu § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 nr 164, poz. 1588). Funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania obszaru analizowanego analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Obszar oddziaływania inwestycji (art. 7 ust. 7 pkt 1 specustawy mieszkaniowej) nie służy tym samym celom.

W konsekwencji nie można utożsamiać skutków jakie wywołuje wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego, z błędnym wykreśleniem na mapie obszaru oddziaływania inwestycji, którego ustalenie w niniejszej sprawie było możliwe na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.

Na podstawie art. 8 specustawy mieszkaniowej uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej określa rodzaj inwestycji (pkt 1) oraz granice terenu objętego inwestycją mieszkaniową (pkt 2), co w zaskarżonej Uchwale nastąpiło w jej § 1.Dalej, zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 specustawy mieszkaniowej wskazano minimalną i maksymalną powierzchnię użytkową mieszkań (§ 3 Uchwały); a zgodnie z zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 specustawy mieszkaniowej minimalną i maksymalną liczbę mieszkań (§ 4 Uchwały). Wskazano zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 5 specustawy mieszkaniowej, że w zakresie inwestycji nie planuje się działalności handlowej i usługowej (§ 5 Uchwały). Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 6 specustawy mieszkaniowej określono zmiany w dotychczasowym sposobie zagospodarowania i uzbrojeniu terenu (§ 6 Uchwały). Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 7 specustawy mieszkaniowej określono powiązanie inwestycji mieszkaniowej z uzbrojeniem terenu (§ 7 Uchwały).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 8 specustawy mieszkaniowej określono charakterystykę inwestycji mieszkaniowej, obejmującą określenie: zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie uzbrojenia terenu, niezbędnej liczby miejsc postojowych, jak również sposobu zagospodarowywania odpadów; planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej; charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji mieszkaniowej oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko (§ 8 Uchwały). W tym zakresie należy wskazać, że wymóg zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych dla inwestycji wynika z art. 8 ust. 1 pkt 8 lit a specustawy mieszkaniowej. Kwestia bezsporną pozostaje, że nie została podjęta przez Radę Miasta uchwała w sprawie lokalnych standardów urbanistycznych.

Z kolei w § 8 pkt 2 lit a Uchwały określono wymaganą ilość miejsc parkingowych, a w § 8 pkt 4 lit d Uchwały określono miejsce lokalizacji miejsc parkingowych (postojowych). Na mocy art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. a specustawy mieszkaniowej, uchwałą należy określić niezbędną liczbę miejsc postojowych, co w badanej sprawie nastąpiło. Podkreślić należy, że konkretyzacja w zakresie ilości miejsc parkingowych, następuje na etapie pozwolenia na budowę. W judykaturze wskazuje się, że przepis § 18 ust. 2 Rozporządzenia stwierdza, że liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne, jednak zapis ten nie oznacza, że decyzja taka ma wskazywać konkretną ilość miejsc postojowych dla planowanej inwestycji.

Z przepisu tego wynika tylko tyle, że liczba miejsc postojowych i urządzenie parkingu ma odpowiadać wymogom określonym w takiej decyzji (por. wyrok NSA z [...].05.2019 r. sygn. II [...]). Przepis art. 25 ust. 5 specustawy mieszkaniowej stanowi, że ilekroć w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane jest mowa o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, rozumie się przez to także uchwałę o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszącej. Nie sposób zatem przyjąć, aby zasada ta, która znajduje zastosowanie do ustawy Prawo budowlane nie znajdowała zastosowania do przepisów wykonawczych do ustawy Prawo budowlane. Za potwierdzenie takiego wniosku można przyjąć fakt, że specustawa mieszkaniowa w ogóle nie formułuje wymogu określenia w tym zakresie potrzeb osób niepełnosprawnych.

Dokonując oceny zasadności złożonej skargi w tym zakresie, Sąd miał na uwadze, że merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą A. K. i A. K. z tytułu przysługującego im prawa własności do nieruchomości obejmującej dz. nr [...], [...], [...] oraz przesłanką "istotnego naruszenia prawa".

Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy mieszkaniowej wskazano nieruchomości, na których mają być zlokalizowane obiekty objęte inwestycją mieszkaniową (§ 9 Uchwały). W § 10 i § 11 zaskarżonej Uchwały wskazano, że nie ustala się nieruchomości, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 10 i 11specustawy mieszkaniowej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 12 specustawy mieszkaniowej określono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków.

Na podstawie art. 8 ust. 2 specustawy mieszkaniowej uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa W. dnia [...] lutego 2020 r.

Na podstawie art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej rada gminy podejmując uchwałę, bierze pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

W uzasadnieniu zaskarżonej Uchwały odwołano się wprost do Studium. Analiza treści Studium wskazuje, że zwrócono w nim uwagę na konsekwencje małego przyrostu mieszkań, w całej Polsce, w tym w W.. Przyjęto, że w długoterminowym rozwoju miasta proces ten będzie następował, powodowany m.in. przekształcaniem części zasobów śródmiejskich na cele usługowe oraz starzeniem się mieszkańców w wielorodzinnych zasobach spółdzielczych. Bazując na wcześniejszych analizach wskazano, że w strukturze przestrzennej miasta wyodrębnia się, oznaczone na rysunku, następujące zasady zagospodarowania poszczególnych obszarów: "Zachowanie stanu" Z - tereny zainwestowane, z zachowaniem struktury przestrzennej obszarów; ograniczenie przekształceń przestrzennych; przeważające zachowanie istniejącego - przeznaczenia - terenów. Zachowanie stanu obejmuje tereny istniejącej struktury i intensywnej zabudowy w szczególności tereny zabudowy mieszkaniowej w rejonach: ul. [...] - L. - L., K. - R.., zabudowy wielorodzinnej osiedla W. i ul. [...], B. - W. - U., B., J. - Ł., S. oraz zabudowy usługowo-produkcyjnej w rejonie ul. [...].

Przeprowadzono również analizę z dnia [...] stycznia 2020 roku, która sporządzona została przez Burmistrza [...] na potrzeby tej konkretnej inwestycji. Opracowanie Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. ([...]) pt. Stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie Miasta W. oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, które sformułowane zostało, aby ocenić zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych w W.. Opracowanie to oparte jest o metodę ankietową (skierowaną do firm budowlanych oraz spółdzielni mieszkaniowych funkcjonujących w W.) oraz statystykę dokumentów urzędowych (decyzji pozwolenie na budowę, decyzji pozwolenie na użytkowanie) oraz przywołanie danych statystycznych GUS dla całego obszaru Polski. Sformułowano w nim wniosek, zgodnie z którym potrzeby mieszkaniowe w gminie nie zostały zaspokojone.

Należy wskazać, że świetle dokumentacji akt sprawy właściwie organy, w niniejszej sprawie, przed wydaniem przedmiotowej Uchwały oceniły stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium. Organy w ramach ciążących na nich obowiązków dołożyły należytej staranności przy ocenie tej przesłanki, a ich działanie zostało udokumentowane, w sposób poddający się kontroli sądowoadministracyjnej, stąd nie można się zgodzić z zarzutami, jakoby działanie organów w zakresie tych ustaleń było arbitralne.

Reasumując, zaskarżoną Uchwałą nie doszło do niezgodnego z prawem naruszenia interesu prawnego A. K. i A. K.. Stwierdzono, że naruszenie interesu prawnego Skarżących, które przesądziło o posiadaniu przez nich legitymacji skargowej mieści się w granicach prawem wytyczonych, a podniesione w sprawie zarzuty okazały się niezasadne. Dokonując oceny zasadności złożonej skargi Sąd miał na uwadze, że merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą A. K. i A. K. z tytułu przysługującego im prawa własności do nieruchomości obejmującej dz. nr [...], [...], [...] oraz przesłanką "istotnego naruszenia prawa".

Sąd wziął pod uwagę również, że inwestycja spełnia kryterium braku sprzeczności ze studium (art.7ust. 7 pkt 12 specustawy mieszkaniowej), a to oznacza, że przeznaczenie terenu objętego wnioskiem inwestora wpisuje się w kierunek który jest zdeterminowany postanowieniami studium. To oznacza, że z samego charakteru inwestycji (inwestycja mieszkaniowa wielorodzinna) nie można zasadnie wywodzić naruszenia interesu prawnego zaskarżoną Uchwałą.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę A. K. i A. K. oddalił w całości, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku.

14. Ponieważ skarga D. S. podlegała odrzuceniu, a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. O zwrocie D. S. wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. w pkt 3 sentencji postanowienia.