Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 23 maja 2017 r. odrzucił skargę strony na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją.
Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 czerwca 2017r. (k. 48 akt sądowych) wraz z pouczeniem o przysługującym prawie do wniesienia skargi kasacyjnej.
W dniu 8 czerwca 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 23 maja 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zażalenie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.- dalej p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 p.p.s.a.).
Zgodnie zaś z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w tymże przepisie.
Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.), zaś z treści art. 178 p.p.s.a. wynika, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną (w tym przypadku - zażalenie) wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W niniejszej sprawie wskazać przede wszystkim należy, że na postanowienie odrzucające skargę z uwagi na jej niedopuszczalność (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.) nie przysługuje zażalenie, lecz skarga kasacyjna. Jak wynika z akt sprawy o powyższym prawie, sposobie i terminie do złożenia skargi kasacyjnej skarżący został prawidłowo poinformowany. Pomimo prawidłowego pouczenia strona nie skorzystał jednak z przysługującego mu prawa i nie wniósł skargi kasacyjnej lecz wniósł zażalenie.
Skoro jak wskazano powyżej w niniejszej sprawie na postanowienie odrzucające skargę przysługiwała skarga kasacyjna a nie zażalenie, to takie zażalenie należało uznać na niedopuszczalne. Niedopuszczalne z mocy prawa zażalenie winno zatem ulec odrzuceniu przez Sąd.
Na marginesie wspomnieć należy, że nawet przy potraktowaniu pisma skarżącego z dnia 7 czerwca 2016 r., jako skargi kasacyjnej i tak byłaby ona nieskuteczna, albowiem zgodnie z przepisem art. 175 §1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Powyższego przepisu nie stosuje się jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 §2 p.p.s.a.). Mając zatem na uwadze fakt, iż pismo nazwane zażaleniem zostało sporządzone przez samego skarżącego, a z akt sprawy nie wynika aby spełniał on którykolwiek ze wskazanych wyżej wymogów, skarga kasacyjna musiałaby ulec również odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a.
Tym samym Sąd działając w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zobligowany był do odrzucenia zażalenia, o czym orzekł w sentencji postanowienia.