Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] lipca 2003 r. E.R. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P.– Filia P. o przyznanie zasiłku stałego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem – synem A.R., ur. [...][...].1996 r., załączając orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...].01.2003 r. nr [...]oraz Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...].07.2003 r. [...].
Postanowieniem z dnia [...].09.2003 r. na podstawie art. 97 §1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.- dalej k.p.a.) Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w P. zawiesił postępowanie w sprawie przedmiotowego wniosku, zarejestrowaną pod numerem [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, iż wnioskodawczyni odwołała się do sądu od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, kwestionując odmowę zaliczenia syna do osób niepełnosprawnych, które wymagają konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwości samodzielnej egzystencji (pkt 7 orzeczenia Miejskiego Zespołu).
Postępowanie w sprawie zostało przez organ podjęte w dniu [...].11.2005 r. na wniosek E.R., która przedłożyła do sprawy wyrok Sądu Rejonowego [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia [...] sygn. akt [...], zmieniający zaskarżone orzeczenie w zakresie punktu 7 i ustalający że A.R. wymaga stałej pomocy innych osób w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. na podstawie art. 104 i art. 105 §1 k.p.a. oraz art. 150 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64 poz. 593 ze zm.) umorzył postępowanie z wniosku E.R. z dnia [...].07.2003 r. w sprawie przyznania zasiłku stałego z tytułu art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż przedmiotowy wniosek strona złożyła w czasie obowiązywania tej ustawy, której art. 27 ust. 1 stanowił, iż zasiłek stały przysługuje osobie zdolnej do pracy, lecz nie pozostającej w zatrudnieniu z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad dzieckiem wymagającej stałej i osobistej pielęgnacji i systematycznego współdziałania w postępowaniu leczniczym, rehabilitacyjnym i edukacyjnym, jeżeli dochód rodziny nie przekracza półtorakrotnego dochodu określonego zgodnie z art. 4 ustawy, a dziecko ma orzeczoną niepełnosprawność wraz z powyższymi wskazaniami.
Zainteresowana uzyskaniem zasiłku stałego wraz z wnioskiem przedłożyła orzeczenie o niepełnosprawności nie spełniające tych wymogów, stąd postępowanie w sprawie zawieszono. Organ wyjaśnił, iż w trakcie zawieszenia postępowania weszła w życie ustawa o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r., na mocy której straciła moc ustawa z dnia 29 listopada 1990 r., w oparciu o którą wnioskowano o przedmiotowe świadczenie. Wskazując na treść art. 150 nowej ustawy organ wyjaśnił, iż do spraw wszczętych i nie zakończonych stosuje się jej przepisy, która nie przewiduje świadczenia, które przyznawane było na podstawie art. 27 starej ustawy, a świadczenie zaspokajające potrzebę jak wnioskowana jest obecnie świadczeniem przewidzianym w ustawie o świadczeniach rodzinnych, do przyznania których tut. Organ nie posiada uprawnień. Organ wskazał, iż jego właściwość rzeczowa wyznaczana jest ustawą o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r., stąd może podejmować rozstrzygnięcia tylko w jej granicach.
W tej sytuacji, w wyniku zmiany przepisów brak jest podstawy prawnej do rozstrzygania merytorycznego przedmiotowego wniosku, co stanowi o bezprzedmiotowości postępowania. Stąd postępowanie w sprawie umorzono.
Składając w terminie odwołanie od powyższej decyzji E.R. zakwestionowała umorzenie postępowania w sprawie jej wniosku podnosząc, iż organ nie rozstrzygnął w sprawie zasiłku stałego należnego jej za okres od [...].06.2003 r. do dnia wejścia w życie nowej ustawy o pomocy społecznej, jak również o przyznaniu jej w oparciu o art. 42 nowej ustawy składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe. Odwołująca się podniosła, iż z naruszeniem art. 9 k.p.a. nie pouczono jej o okolicznościach faktycznych i prawnych mających znaczenie dla osoby wnioskującej o świadczenie. Wskazała, że wyrok Sądu Rejonowego dał jej uprawnienie do otrzymania zasiłku, który powinien jej zostać przyznany za cały okres, a brak odniesienia się do tych kwestii uważa za naruszenie art. 9 k.p.a. W uzupełnieniu odwołania, pismem z dnia [...] lutego 2006 r. E.R. odwołała się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 08.03.2005 r. sygn. P 15/04, z treści którego wywiodła, iż organ zobligowany jest do merytorycznego rozpatrzenia wniosku, co otwiera jej drogę do uzyskania przez nią statusu osoby uprawnionej do zasiłku stałego na dzień [...]05.2004 r., co z kolei umożliwia konwersję tego uprawnienia na świadczenie pielęgnacyjne z art. 58 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy, w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 105, art. 127 §2 i art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. wyjaśniając, iż skoro do dnia [...] kwietnia 2004 r. postępowanie w sprawie nie zostało zakończone decyzją ostateczną, to postępowanie prowadzone na podstawie nowej ustawy, która nie przewiduje przyznania zasiłku stałego w kształcie prawnym przewidzianym w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r., jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Organ odwoławczy podzielił w tym zakresie argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, iż brak jednego z elementów stosunku administracyjnoprawnego stanowi przesłankę umorzenia postępowania.
Odnosząc się do zarzutu nie przyznania prawa do składek na ubezpieczenie społeczne na podstawie art. 42 nowej ustawy organ wyjaśnił, iż świadczenie przyznawane w oparciu o ten przepis nie jest tożsame ze świadczeniem z art. 31b starej ustawy. Ustosunkowując się do kwestii naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 9 k.p.a. organ odwoławczy wyjaśnił, iż zarzut ten nie ma wpływu na samo rozstrzygnięcie, bowiem podstawowe znaczenie ma wydanie decyzji organu I instancji na podstawie nowej ustawy o pomocy społecznej, a zarzut ten może zostać podniesiony w przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia rodzinnego uregulowanego w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Organ wyjaśnił ponadto, iż wskazany przez skarżącą wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy innej sytuacji, niż mająca miejsce w rozpatrywanej sprawie i nie ma wpływu na jej rozstrzygnięcie. Zdaniem organu nie ma potrzeby rozważania art. 149 nowej ustawy, skoro w sprawie zastosowanie ma przepis art. 150. Organ wskazał, iż strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego uregulowanego przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych.
W końcowej części uzasadnienia swojej decyzji Kolegium zwróciło uwagę, iż nietrafiony jest pogląd organu I instancji dotyczący jego niewłaściwości do rozpatrzenia ewentualnego wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem organem właściwym zarówno w sprawie umorzonej zaskarżoną decyzją, jak i świadczenia pielęgnacyjnego jest Prezydent Miasta P.. W ocenie organu odwoławczego kwestia ta nie ma jednak wpływu na samą prawidłowość zaskarżonej decyzji.
W skardze na powyższą decyzję E.R. wniosła o jej uchylenie, przytaczając argumentację, którą zawarła w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącej organ I instancji nie rozstrzygnął kwestii jej uprawnienia do zasiłku stałego i związanego z nim świadczenia opłacania składek na ubezpieczenie społeczne w okresie od [...].06.2003 r., kiedy to przestano wypłacać jej zasiłek, do [...].05.2004 r., tj. wejścia w życie nowej ustawy. Podniosła, iż na mocy wyroku Sądu Rejonowego uzyskała prawo do przedmiotowego zasiłku za cały ten okres, a bezwzględne oparcie zaskarżonej decyzji na postanowieniach art. 150 nowej ustawy o pomocy społecznej narusza zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa zawartej w art. 2 Konstytucji RP.
Na rozprawie, która przeprowadzona została w dniu [...].04.2007 r. skarżąca dodatkowo wyjaśniła, że przed tą sprawą otrzymywała bez żadnej przerwy zasiłek stały, po [...].02.2004 r. uzyskała nowe orzeczenie o niepełnosprawności, które Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wydał [...]11.2005 r. Wyjaśniła, iż po otrzymaniu tego orzeczenia uzyskała zasiłek stały, lecz na okres od jego uzyskania, natomiast za okres wstecz zasiłku nie otrzymała.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło, iż zarzut strony dotyczący naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 9 k.p.a. nie ma wpływu na samo rozstrzygnięcie, które wydane zostało w oparciu o nowa ustawę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadną.
Zgodnie z art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. W ramach tej kontroli Sąd bada, czy organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i czy prawidłowo zastosował właściwe normy prawa materialnego i procesowego. W przedmiotowej sprawie obie zaskarżone decyzje są wadliwe, bowiem zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, co miało wpływ na wynik sprawy.
Skarżąca, w związku ze swoją sytuacją rodzinną i życiową, ubiegała się o zasiłek stały przyznawany na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64 z 1998 r. poz. 414 ze zm.), która utraciła moc prawną z dniem 1 maja 2004 roku wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64 poz. 593 ze zm.). Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja umarzająca postępowanie w sprawie, która wszczęta została w wyniku wniesienia przez skarżąca wniosku z dnia [...] lipca 2003 r. i dotyczyła przyznania zasiłku stałego wraz z należnymi składakami na ubezpieczenie społeczne od dnia [...] czerwca 2003 r.
W dniu 01 maja 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228 poz. 2255 ze zm.) oraz ustawa z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64 poz. 594 ze zm.). Przepisy tych ustaw utworzyły nowy system wsparcia dla rodzin, w tym rodzin wychowujących niepełnosprawne dzieci. Powyższa zmiana przepisów miała istotny wpływ na rozpatrzenie przez organ I instancji wniosku skarżącej o ustalenie prawa do zasiłku stałego z tytułu sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem
Z wnioskiem o przyznanie przedmiotowego zasiłku w związku z sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym małoletnim dzieckiem skarżąca wystąpiła w dniu [...] lipca 2003 r., a więc w okresie, gdy obowiązywała ustawa z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej. Natomiast wyrok Sądu Rejonowego Wydział [...] Pracy i Ubezpieczeń, który zmienił to orzeczenie w zakresie istotnym dla jej prawa do zasiłku stałego skarżąca uzyskała w dniu [...] października 2005 r., a więc w czasie, gdy obowiązywały już nowe regulacje prawne. Zgodnie z art. 365 §1 ustawy Kodeks postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a zgodnie z art. 366 tej ustawy wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami.
Tym samym organy państwowe, w tym także orzekające w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia Sądu, będąc faktem i treścią tego orzeczenia związane, co implikuje w sposób bezwzględny uwzględnienie powyższego w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Ratio legis art. 365 §1 Kodeksu postępowania cywilnego polega na tym, iż gwarantuje ona zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 1999 sygn. akt IV SA 2543/98 Lex nr 48643. Przedłożony wyrok Sądu Rejonowego z dnia 20.10.2005 r. wywołuje skutki "ex tunc", co powinno skutkować merytorycznym rozpoznaniem wniosku z dnia 8.07.2003 r. Wskazać także należy, iż w dacie wydania zaskarżonych decyzji obowiązywała znowelizowana ustawa o świadczeniach rodzinnych z dodanym już art. 24 ust. 3a, który przewiduje kontynuację świadczenia.
W świetle powyższego pominięcie przez rozpatrujące sprawę organy administracji publicznej treści wyroku Sądu Rejonowego, który skarżąca przedłożyła wraz z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania, naruszało powyższą zasadę. Powyższe naruszało również zasady ogólne prawa, wyrażone w art. 7 i 8 k.p.a., zgodnie z którymi organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.
Wskazać należy, iż wykładnia prawa nie ogranicza się do wykładni danego przepisu, a zakłada dekodowanie normy prawnej częstokroć z szeregu przepisów, w tym znajdujących się w różnych częściach tego samego aktu prawnego, bądź w kilku aktach prawnych. W doktrynie wskazuje się, że wykładnią prawa nazywa się operację myślową, w toku której dokonuje się przekładu zbioru przepisów ogłoszonych w aktach prawodawczych na zbiór norm postępowania równoznaczny jako całość z danym zbiorem przepisów (Z.Ziembiński "Logika praktyczna" PWN 2002 str. 230; M. Zieliński "Interpretacja jako proces dekodowania tekstu prawnego" WN UAM 1972 str. 26 i nast.). W rozpatrywanej sprawie organy administracji obu instancji przywołując przepis art. 150 nowej ustawy o pomocy społecznej błędnie pominęły przy dekodowaniu normy prawnej art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych i wynikającą z tego przepisu możliwość konwersji uprawnień do zasiłku stałego do świadczenia pielęgnacyjnego.
Zgodnie z tym przepisem osoba otrzymująca zasiłek stały na podstawie przepisów o pomocy społecznej do dnia wejścia w życie ustawy w związku z pielęgnacją dziecka legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami, o których mowa w art. 6b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.), nabywa prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17, do dnia 31 sierpnia 2005 r., jeżeli spełnia warunki określone w dotychczasowych przepisach. Jeżeli zatem strona wystąpiła z wnioskiem o zasiłek stały pod rządem art. 27 ustawy z dnia 19 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, to po wejściu w życie ustawy obu wyżej wskazanych ustaw o pomocy społecznej i o świadczeniach rodzinnych postępowanie nie stało się bezprzedmiotowym, bowiem organ jest obowiązany orzec merytorycznie o tym uprawnieniu za czas do dnia [...] kwietnia 2004 r z uwzględnieniem treści wskazanego art. 58 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Intencją ustawodawcy nie było pozbawienie uprawnionych prawa do zasiłku stałego za czas przed [...] kwietnia 2004 r., lecz zachowanie spójności systemu świadczeń rodzinnych i z pomocy społecznej w okresie po [...]kwietnia 2004 r.
Stosownie do art. 104 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.- dalej k.p.a.) organ administracji państwowej jest zobowiązany do załatwienia sprawy będącej przedmiotem prowadzonego przez ten organ postępowania administracyjnego w formie decyzji, chyba że przepisy Kodeksu stanowią inaczej. Zgodnie z art. 104 § 2 k.p.a. decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części (decyzje merytoryczne) lub w inny sposób kończą postępowanie w danej instancji (decyzje pozamerytoryczne). Do ostatniej kategorii decyzji należą decyzje o umorzeniu postępowania wydawane na podstawie art. 105 k.p.a. W zakresie istotnym dla rozpatrzenia niniejszej sprawy wskazać należy, iż przesłanką obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego jest bezprzedmiotowość postępowania, powstała w wyniku zmiany przepisów prawa materialnego, w wyniku czego przestała istnieć podstawa prawna do wydania decyzji administracyjnej w zakresie żądania wnioskodawcy.
Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 §1 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, iż bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania, tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (wyrok NSA w Warszawie z 24 kwietnia 2003 r., sygn. III SA 2225/01 Biul. Skarbowy 2003/6/25).
Z kolei Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 09 listopada 1995 r., III ARN 50/95, OSNP 1996/11/150 podkreślił, że "ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, art. 105 §1 k.p.a., przewidujący tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, nie może być interpretowany rozszerzająco. Powyższy przepis ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania".
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie nastąpiła bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 §1 k.p.a., bowiem możliwe było rozpatrzenie wniosku skarżącej w oparciu o nowe regulacje prawne, tym samym za wadliwe uznać należy umorzenie postępowania przez organ I instancji oraz późniejsze utrzymanie w mocy takiego rozstrzygnięcia przez rozpatrujące sprawę w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Zważywszy na treść art. 58 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który stanowi, iż warunkiem konwersji zasiłku stałego w świadczenie pielęgnacyjne jest otrzymywanie zasiłku stałego do dnia wejścia w życie nowych regulacji wskazać należy, iż na podstawie wyroku Sądu Rejonowego Wojewódzki Zespól do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności orzeczeniem z dnia [...] listopada 2005 r. uchylił decyzje własną z dnia [...] lipca 2003 r. i zaliczył syna skarżącej do osób niepełnosprawnych z wskazaniami określonymi w pkt 7 i 8, a orzeczenie wydano na okres do dnia [...] kwietnia 2007 r. Tym samym w świetle treści tego orzeczenia na dzień 30 kwietnia 2004 roku skarżąca legitymowała się uprawnieniem do otrzymywania zasiłku stałego (uprzednie orzeczenie ważne było do dnia 28.02.2004 r.). Powyższe ma istotne znaczenie dla konwersji prawa do zasiłku stałego do świadczenia pielęgnacyjnego.
Sąd podzielił także zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 9 k.p.a., bowiem wraz z podjęciem informacji o wejściu w życie nowej ustawy o pomocy społecznej organ ten zobligowany był poinformować o tym wnioskodawczynię, która uprawniona była do wystąpienia z żądaniem podjęcia postępowania i wydania w sprawie decyzji. W takim przypadku po otrzymaniu wyroku Sądu Rejonowego mogła ona wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 §1 pkt 7 k.p.a., co otwierało możliwość pozytywnego rozpatrzenia wniosku z dnia 8 lipca 2003 r. w oparciu o przepisy ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. Wbrew stanowisku organu odwoławczego powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy i zdaniem Sądu stanowi samodzielną przesłankę uchylenia zaskarżonej decyzji.
Za chybiony Sąd uznał natomiast zarzut skargi dotyczący nie zastosowania w sprawie art. 42 ustawy o pomocy społecznej z dnia 24 marca 2004 r. oraz zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 9 k.p.a. Trafnie bowiem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż przepis ten ma zastosowanie do świadczeń, które przyznawane są na podstawie tej ustawy, podczas gdy prawo do zasiłku stałego za okres od [...].06.2003 r. skarżąca nabyła na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej w zw. z art. 58 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...]listopada 2005 r. nr [...]. Przepisu art. 152 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zastosowano z uwagi na negatywny charakter zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji zobligowany jest rozpatrzyć wniosek skarżącej z dnia [...] lipca 2003 r., uwzględniając wskazania wynikające z treści niniejszego wyroku.
/-/ B.Popowska /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ P. Miładowski
AT