Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2013r. oddalił skargę A.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2013r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Następnie pełnomocnik skarżącej M.N. złożyła we własnym imieniu, sporządzony na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – dalej P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Uprawnienie do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy przysługuje każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie M.N. występuje w postępowaniu przed tutejszym Sądem jako pełnomocnik skarżącej A.N. (k. 19 akt). W związku z tym, jako pełnomocnik działa wyłącznie w imieniu i na rzecz skarżącej, natomiast sama nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Ma to tyle istotne znaczenie, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy może dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego (por. postanowienie NSA z 25 września 2008 r., I OZ 709/08), który może złożyć wniosek w tej sprawie według reguł określonych w art. 252 § 1 i 2 P.p.s.a. Nie oznacza to, że wniosek dotyczący strony nie może być podpisany przez jej pełnomocnika (zob. uchwała NSA z 20 maja 2010 r., I OPS 11/09, ONSAiWSA 2010, nr 4, poz. 54). Tym niemniej z wniosku powinno wynikać, że został on złożony w imieniu skarżącej i przedstawia jej sytuację majątkową.
W perspektywie powyższych wyjaśnień należy stwierdzić, iż z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wniosek złożyła M.N. jako pełnomocnik skarżącej w imieniu własnym nie zaś strony postępowania. Oznacza to, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie mógł zostać uwzględniony.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 oraz art. 243 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.