Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 21 maja 2013r. odrzucił skargę L.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2013r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Adwokat M.P. będąc pełnomocnikiem skarżącej ustanowionym na mocy postanowienia z dnia 11 czerwca 2013r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, pismem 31 lipca 2013r. powołując się na fakt zwolnienia go przez skarżącą od podejmowania jakichkolwiek czynności w sprawie, wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, bowiem koszty nie zostały poniesione przez L.W. nawet w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej P.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Uwzględniając fakt, iż adwokat M.P. został wyznaczony pełnomocnikiem skarżącej po wydaniu przez Sąd postanowienia odrzucającego skargę, stwierdzić należy, że kwestię wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu na tym etapie postępowania reguluje przepis §18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013r. poz. 461). Przepis ten enumeratywnie wymienia stawki minimalne za podjęte przez adwokata czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do których zalicza się sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz czynności w postępowaniu zażaleniowym. Z akt nie wynika aby adwokat M.P. dokonał jakiejkolwiek z w/w czynności.
Ponadto wskazać należy, na co zwrócił również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 września 2012 r. o sygn. II FZ 727/12, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną stronie, dla której pełnomocnik z urzędu został ustanowiony (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2005 r., sygn. akt OZ 720/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przewidziany w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (j.t. Dz. U. z 2009 r., Nr 146, poz. 1188 ze zm.) obowiązek Skarbu Państwa ponoszenia kosztów nieopłaconej przez strony pomocy prawnej z urzędu dotyczy pomocy "udzielonej", a zatem powstaje w momencie rozpoczęcia wykonywania przez adwokata czynności związanych bezpośrednio z udzieleniem pomocy stronie, dla której został on wyznaczony. Udzielenie pomocy prawnej przez pełnomocnika powinno zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której udzielana jest pomoc (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt I KZP 15/05, LEX nr 151472). Z akt wynika natomiast, że pełnomocnik nie podjął żadnej czynności z uwagi na wycofanie pełnomocnictwa przez Skarżącą.
Mając na względzie powyższe oraz okoliczności sprawy nie można przyjąć, że adwokat M.P. podjął czynności w ramach pomocy prawnej rzeczywiście udzielonej o jakich mowa w art. 250 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie przytoczonych wyżej przepisów należało orzec jak w sentencji postanowienia.