Uzasadnienie
H. S.wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, iż utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia emerytalnego, którego zajęcie uniemożliwiłoby jej pokrycie bieżących kosztów utrzymania, w tym również leków. Skarżąca podniosła, że zajęcie emerytury niesie za sobą ryzyko popadnięcia w długi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej "Ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji przywołanej normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków, zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 201/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 1041/08, Baza Orzeczeń LEX nr 527673). Należy również zgodzić się z poglądem, zaprezentowanym przez J. P. Tarno w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" (Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2008, wydanie 3, str. 218), że: "Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. ("LexPolonica nr 402376).
Podkreślić również należy, że jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową) wyrządzoną wnioskodawcy, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Oceniając złożony w niniejszej sprawie wniosek Sąd miał na względzie, że jej przedmiotem jest nałożenie na skarżącą grzywny w celu przymuszenia w kwocie 8.000.00 zł. Ponadto Sąd miał na uwadze, że grzywnę w identycznej wysokości organ nałożył na skarżącą w innej sprawie.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie skarżąca wskazała, że utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia emerytalnego, którego zajęcie uniemożliwiłoby jej pokrycie bieżących kosztów utrzymania, w tym również leków. Skarżąca wskazała, że zajęcie emerytury niesie za sobą ryzyko popadnięcia w długi.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że konieczność uiszczenia grzywny w celu przymuszenia w łącznej kwocie ponad 16 tyś, w sposób niewątpliwy mogłaby spowodować znaczną szkodę w budżecie domowym skarżącej, mającą swoje konsekwencje w codziennym jej funkcjonowaniu.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzekł jak w sentencji.