Uzasadnienie
S. W. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 października 2016r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi § 3 wyżej wymienionego przepisu: po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.
Należy jednak podkreślić, iż wstrzymanie wykonania może dotyczyć wyłącznie tych aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracji dotyczy więc aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295).
Przedmiotowa decyzja dotyczy odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym (tak np.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14, LEX nr 1452663) instytucja tymczasowej ochrony sądowej odnosi się do aktów posiadających przymiot wykonalności, a więc takich, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji. Charakteru takiego ze swej istoty nie mają decyzje odmowne, nie nadające się do wykonania (por. także: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt II GZ 759/13; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt I FZ 306/13; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt II FZ 214/13, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II OZ 61/13, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Na marginesie należy wskazać, że Skarżąca w ogóle nie uzasadniła złożonego wniosku. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.