Uzasadnienie
Decyzją Burmistrza z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 2 pkt. 1, art. 4, art. 5, art. 6, art. 23, art. 25, art. 26, art. 30 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. nr 228, poz. 2255 ze zm.) przyznano I.J. z zasiłek rodzinny na dziecko M.J. w kwocie 43 zł miesięcznie na okres od 1.02.2006 do 31.08.2006 r. i odmówiono dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania na M.J. Decyzja ta stała się ostateczna.
Decyzją Burmistrza z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 2 pkt 1, art. 4, art. 5., art. 6, art. 23, art. 25, art. 26, art. 30, art. 59b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych przyznano I.J. zasiłek rodzinny na M.J. w kwocie 43 zł miesięcznie na okres od 1.09.2005 do 31.06.2006 r., dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania na M.J. w kwocie 400 zł miesięcznie na okres od 1.09.2005 – 14.02.2006 r.
W dniu 23 maja 2007r. I.J. wniosła odwołanie od tej decyzji. Jednocześnie w treści tego odwołania zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...], uzasadniając to tym, że wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wcześniejsze decyzje. W jej przekonaniu należało oczekiwać na wyrok Sądu i nie było potrzeby odwołania się od kolejnych decyzji. Taką informację udzielił jej urzędnik oświadczając, że dodatek zostanie zwrócony gdy zapadnie korzystny dla Niej wyrok w sprawie.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło I.J. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Zdaniem organu I.J. nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W konsekwencji brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
I.J. wniosła skargę na powyższe postanowienie podnosząc, iż była błędnie informowana przez urzędników. Skarżąca twierdzi, że powiedziano Jej, że ma czekać aż sprawę rozstrzygnie Sąd.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1296 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organu administracji publicznej. W ramach tej kontroli Sąd ocenia czy organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i czy prawidłowo zastosował właściwe normy prawne.
W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego. Instytucja uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych w skutek uchybienia terminowi procesowemu, gdy strona nie ponosi winy w uchybieniu. Warunkami skuteczności o przywrócenie uchybienia terminu są:
- - brak winy w uchybieniu,
- - spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony w zakresie postępowania sądowego,
- - złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu,
- - równocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej.
Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Brak winy powinien być oceniony z wykorzystaniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet wielkim niedbalstwem (postanowienie SN z 14 stycznia 1972 r., III CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7-8, poz. 144). Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2004 r. (F2 13/04, niepubl.), w którym Sąd ten stwierdził, że "kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (...). Oceniając wystąpienie tej przesłanki Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik stanowczości, której można wymagać od każdego dbającego o moje interesy (...).
W ocenie Sądu argumenty podniesione przez Skarżącą zasługują na wiarę i należało je uwzględnić.
Decyzją Burmistrza Miasta dnia [...] nr [...] odmówiono przyznania Skarżącej zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania. Skarżąca odwołała się od tej decyzji. W dniu [...] decyzją nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
I.J. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Jak twierdzi została poinformowana wówczas przez urzędnika, że dodatek zostanie jej przyznany, gdy zapadanie korzystny wyrok w Sądzie. Dlatego też nie wniosła odwołania od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] nr [...].
Wyrok w sprawie IV SA/Po 38/06 zapadł 15 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Burmistrza Maoista z dnia [...] nr [...]. Z zestawienia terminów wynika, iż Skarżąca istotnie mogła oczekiwać na wyrok Sądu będąc przekonaną, że orzeczenie to wywrze wpływ na wszystkie inne decyzje organu administracji publicznej I instancji.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
/-/ I. Kucznerowicz /-/ M. Dybowski /-/ B. Popowska
AT