Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 czerwca 2011 r. R. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję wskazaną w rubrum postanowienia, dotyczącą skierowania na badania psychologiczne z powodu przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Skarżący wniósł o umorzenie postępowania sądowego oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zarówno wniosek, jak i skargę, skarżący napisał, że nie przekroczył liczby 24 punktów.
Skarżący, w związku z naruszeniem przepisów ruchu drogowego, otrzymał w dniu 11 października 2008 r. 15 punktów i podkreślił, że na miejscu zdarzenia drogowego w dniu 27 kwietnia 2009 r. nie otrzymał żadnych punktów karnych oraz, że w terminie późniejszym nie otrzymał od Policji jakiegokolwiek zawiadomienia o naliczeniu punktów. Wyrok Sądu Okręgowego w [...] zapadł dopiero w dniu [...] października 2010 r., z tą chwilą została stwierdzona wina skarżącego i dopiero z tą datą mogło zostać wymierzone 10 punktów za spowodowanie wypadku drogowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W związku z powyższym wskazać należy, że to na skarżącym spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności, które uzasadniają twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 207).
Skarżący powinien zatem dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 07.04.2005 r., II OZ 201/05; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Rozpoznając wniosek skarżącego w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał, że nie może on zasługiwać na uwzględnienie. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych okoliczności umożliwiających ocenę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., formułując jedynie argumenty mające świadczyć o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W ten sposób Sąd pozbawiony został możliwości poddania analizie zaistnienia wyżej wskazanych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. Same jedynie twierdzenia dotyczące zachodzących, zdaniem skarżącego, nieprawidłowości w wydaniu zaskarżonej decyzji nie przesądzają automatycznie o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania tejże decyzji.
Należy podkreślić, że na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego Sąd nie ocenia prawidłowości wydanej decyzji, lecz wyłącznie sprawdza, czy w świetle twierdzeń skarżącego i danych zawartych w aktach sprawy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu możliwości wystąpienia takich okoliczności skarżący nie uzasadnił, ani nie wynikają one z akt sprawy.
Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.