Uzasadnienie
Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...].03.2015r. nr [...] nr sprawy [...] działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 199 - dalej u.p.z.p.) oraz na podstawie art. 1[...] ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267, ze zm. - dalej k.p.a.), ustalił na rzecz A. SA lokalizację dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej na terenie działek nr: [...], [...], [...] arkusz [...] oraz części działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] arkusz [...], działki nr [...] arkusz [...] i nr [...] arkusz [...] - obręb K.; położonych w P. w ulicach: B., M., Z. i Z..
W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że inwestycja ma polegać na budowie rurociągu sieci kanalizacji sanitarnej o średnicy 200 mm. Stosownie do wymogów procedury administracyjnej, o wszczęciu postępowania zawiadomiono inwestora oraz właścicieli nieruchomości, na której będzie lokalizowana inwestycja. Pozostałe strony o toczącym się postępowaniu zawiadomiono w drodze obwieszczenia zamieszczonego na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta P., w Biuletynie Informacji Publicznej UMP oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w P. Strony mogły korzystać z przysługujących im uprawnień bez ograniczeń.
W decyzji wskazano, iż przeprowadzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ustalono, że planowana inwestycja zrealizowana w sposób zaproponowany przez inwestora, po uwzględnieniu wszystkich warunków zawartych w niniejszej decyzji, spełnia warunki i wymagania określone w u.p.z.p. oraz jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Zgodnie z art. 50 ust. 1 i 2 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego, jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na wnioskowanym obszarze nie obowiązuje żaden plan miejscowy, w związku z tym lokalizację żądanej inwestycji można ustalić jedynie w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2014r. poz. 782 ze zm. – dalej u.g.n.) wynika, że budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania - stanowi cel publiczny.
Nieruchomości, na których planowana jest lokalizacja sieci kanalizacji sanitarnej stanowią (w większości) tereny komunikacyjne - drogi, oznaczone symbolem - dr oraz zurbanizowane tereny niezabudowane - Bp (działka nr [...]) i inne tereny zabudowane - Bi (działka nr [...]) tudzież grunty orne (z grupy użytków rolnych) - R (działka nr [...]); w rozumieniu § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454 ze zm.). Taki teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę gruntów rolnych/leśnych na cele nierolnicze/nieleśne.
W toku postępowania przeprowadzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych; stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji - tj. analizę o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Powyższa analiza wykazała, iż wnioskowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Odnosząc się do zgłoszonych przez Parafię Rzymskokatolicką pw. św. [...] uwag, iż umieszczenie planowanej sieci kanalizacji sanitarnej na działce nr [...] uniemożliwi dokonanie w przyszłości, inwestycji które zgodnie z przygotowywanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego mogłyby dotyczyć zabudowy usługowej lub obiektów produkcyjnych a umieszczenie kanalizacji sanitarnej "w poprzek" działki, na samym jej środku i ustanowienie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości w zakresie strefy ochronnej, sprawi że teren straci swoje walory inwestycyjne wynikające z opracowywanego m.p.z.p., stwierdzono iż nie znajdują one oparcia w obowiązujących przepisach prawa.
Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, jednak sama w sobie prawa własności parafii nie narusza. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z u.p.z.p. oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ obowiązany jest w sprawie wydać decyzję pozytywną. Nie jest też organ uprawniony do analizowania zasadności takiej, a nie innej lokalizacji inwestycji (jej proponowanego przebiegu). Innymi słowy brak jest prawnych możliwości zmiany przebiegu planowanej sieci tak by wyłączyć działkę nr [...]. Niemniej stronie można wskazać, iż brak jest również przeciwwskazań do tego by A. wystąpił o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy sieci kanalizacji sanitarnej w pasach drogowych ulic M. i Z. - o ile podmiot ten wyrazi taką wolę.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Parafia Rzymskokatolicka pw. św. [...] zaskarżając ją w części, w której ustalono lokalizację inwestycji dla celu publicznego polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej na części działki [...] arkusz [...], stanowiącej jej własność i wnosząc o uchylenie ww. decyzji w zaskarżonym zakresie.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- 1) art. 58 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji publicznego, podczas gdy Uchwałą nr [...] z dnia 7 czerwca 2011r. Rady Miasta P. przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "K. – P." w P., którego zakresem objęty jest teren planowanej inwestycji,
- 2) art. 54 pkt 2 lit. u.p.z.p., poprzez nieokreślenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich - Parafii i błędne uznanie, że zaskarżona decyzja nie uniemożliwia, ani w istotny sposób nie ogranicza korzystania z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem oraz nie powoduje zmiany wartości nieruchomości,
- 3) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewystarczające zebranie materiału dowodowego i w konsekwencji niewystarczające wyjaśnienie sprawy, poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż dla działki [...] z ark. [...] Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu naziemnego, przewidzianego do realizacji na wskazanej działce.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...].07.2015r. Nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu opisano dotychczasowy przebieg postępowania wskazując m.in., że pismem z dnia 6 lutego 2015 r. Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego G. uzgodnił w zakresie ochrony gruntów rolnych lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej w granicach wchodzących w skład działki ewidencyjnej nr [...], ark. [...], obręb K. użytków rolnych, oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne klasy IVb, wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego; a w pkt 2 wskazał, iż realizacja inwestycji na użytkach rolnych wymienionych w punkcie 1 nie wymaga zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji przed uzyskaniem pozwolenia na budowę.
Kolegium wskazało, że stosownie do art. 52 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Organ wskazał, iż decyzja ta stanowi prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w określonym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa, przy czym odnosi się do inwestycji celu publicznego o jakim stanowi art. 6 u.g.n. Bezspornie do takich celów zalicza się kanalizacji sanitarnej.
Organ odwoławczy odpowiadając na zarzuty zawarte w treści odwołania, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt: II SA/Go 367/14 wskazał, iż decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego określa przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowego przedsięwzięcia. Innymi słowy, rozstrzygnięcie to określa możliwy (potencjalny) dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykonanie natomiast projektowanej inwestycji wymaga jeszcze pozwolenia na budowę, które konkretnie umiejscowi daną inwestycję na działce przy uwzględnieniu wszystkich przepisów szeroko rozumianego prawa budowanego. To właśnie na etapie pozwolenia na budowę uwzględnia się w szczególności zasady poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.
Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi prawa do terenu ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wiąże natomiast organ wydający pozwolenie na budowę. Decyzja ta ma charakter promesy, przyrzeka, że ustalone w decyzji warunki zabudowy przesądzą o treści kolejnej decyzji, pozwoleniu na budowę. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie determinuje jednak wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie lokalizacyjne jest odrębnym postępowaniem administracyjnym od postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich jest różny w obu postępowaniach, a ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym nie może być oceniana tak jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym, to jest postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Nieuwzględnienie "zastrzeżeń" stron dotyczących lokalizacji inwestycji na działkach będących ich własnością nie jest wadą decyzji, a konkretne określenia usytuowania obiektu są częścią postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.
W opinii Kolegium organ I instancji podjął działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w oparciu o treść art. 77 § 1 k.p.a. oraz dokonał oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Decyzja zawiera elementy wymienione w art. 54 ww. ustawy, zaś jej projekt został sporządzony przez osobę uprawnioną zgodnie z art. 50 ust. 4 ww. ustawy.
Skargę na powyższą decyzję wniosła Parafia Rzymskokatolicka pw. św. [...] wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. dnia [...] marca 2015 roku nr [...] ([...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w części, w której ustalono lokalizację inwestycji dla celu publicznego polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej na części działki [...] arkusz [...], stanowiącej własność Parafii Rzymskokatolickiej pw. Św. [...] w P. W skardze podniesiono zarzuty tożsame z zarzutami podniesionymi w odwołaniu. Ponadto wniesiono o przeprowadzenie dowodów z dokumentów powołanych w skardze na okoliczności w niej wskazane oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podkreślono, że organ II instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 58 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji publicznego, pomimo jego podniesienia w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta P..
Skarżący podniósł, iż decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę oraz otwiera inwestorowi drogę do żądania w trybie art. 124 u.g.n. ograniczenia prawa własności Parafii. Także w tym zakresie powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu podkreślając, że ponad pól hektarowa nieruchomość Parafii straci swoje walory inwestycyjne, wynikające z opracowywanego planu zagospodarowania przestrzennego. Powtórzono, że jedynie zmiana lokalizacji inwestycji, tj. zmiana projektowanego przebiegu sieci sanitarnej A. S.A. o średnicy 200 mm w ten sposób, by nie przechodziła ona w ogóle przez ich działkę, pozwoli na nienaruszenie prawa własności Parafii.
Podkreślono, iż sieć sanitarna powinna być przeprowadzona w całości przez nieruchomości stanowiące pasy drogowe dróg publicznych. W przeważającej części sytuacja taka ma miejsce także w przypadku inwestycji, której dotyczy zaskarżona decyzja Organu I instancji. Dlatego zupełnie niezrozumiałym dla Skarżącej jest odstępstwo od wskazanej zasady, polegające na przeprowadzeniu planowanego fragmentu sieci sanitarnej pośrodku działki [...], podczas gdy cel inwestycji zostałby zrealizowany także, gdyby sporna część kanalizacji ominęła przedmiotową działkę i została ułożona w pasie drogowym ul. M. i Z. Zdaniem Skarżącej zaproponowane przez A. S.A. rozwiązanie ma jedynie na celu skrócenie kanalizacji, a zatem pomniejszenie kosztu inwestycji, co jednak nieproporcjonalnie obciąży nieruchomość Skarżącej, powodując znaczny spadek jej wartości.
Zatem zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta P. wywołuje bardzo istotny wpływ na sferę praw Parafii, naruszając konstytucyjnie chronione prawo własności i to w warunkach, kiedy okoliczności sprawy przemawiają za nieobciążaniem nieruchomości Skarżącej. Możliwość przeprowadzenia nowej kanalizacji sanitarnej w pasie drogowym ul. M. i ul. Z. (dróg publicznych), stanowi wystarczający argument przemawiający za odstąpieniem od ingerencji w prawo własności prywatnej.
Jak zauważyła Skarżąca, Kolegium zupełnie pominęło fakt podnoszony w odwołaniu, iż dla działki [...] z ark. [...] Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] o warunkach zabudowy ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu naziemnego, przewidzianego do realizacji na wskazanej działce. Prezydent Miasta P. nie odniósł się zatem do warunków (w tym ograniczeń związanych z istniejącą już infrastrukturą A. S.A.), wskazanych w powołanej decyzji. Już z treści tej decyzji wynika, iż posadowienie kanalizacji na gruncie Parafii - na które nie wyrażała ona zgody - skutkuje ograniczeniem w możliwości zainwestowania terenu, i to nawet polegającego na budowie parkingu naziemnego. Inwestor zobowiązany jest zachować pasy ochronne pozbawione zabudowy stałej i tymczasowej oraz zadrzewiania o szerokości liczonej od osi przewodu w każdą stronę po 2,5 m dla sieci kanalizacji sanitarnej, 1,5 m dla przyłączy kanalizacji sanitarnej. Decyzja z dnia [...] listopada 2013 roku nr [...] o warunkach zabudowy nakłada na inwestora szereg obowiązków dotyczących udostępniania terenu spółce A. celem konserwacji i napraw.
Podkreślono także, iż Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 roku nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę parkingu naziemnego zgodnie z wcześniej wydaną decyzją o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącej organ II instancji nie rozpoznał ewentualnego wpływu zaskarżonej decyzji na inwestycję budowy parkingu naziemnego oraz innych konsekwencji przeprowadzenia inwestycji na działce Parafii. Brak odniesienia się organów do wskazanych decyzji, nie pozwala uznać, iż dokonano właściwej analizy stanu faktycznego i prawnego działki a tym samym naruszony został przepis art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Ponadto Kolegium wskazało, iż przedłożona przez Skarżącą Parafię kopia decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę parkingu naziemnego nie ma wpływu na treść zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014r. poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w przedmiotowej sprawie są decyzje organów I i II instancji wydane w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej na terenie oznaczonych działek obręb K.; położonych w P. w ulicach: B., M., Z. i Z..
Materialnoprawną podstawą wydanych decyzji stanowią przepisu u.p.z.p. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. definiuje pojęcie inwestycji celu publicznego. Mówi on, że ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n.
Ustawowa definicja "inwestycji celu publicznego" zawiera dwa podstawowe kryteria odróżniające. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, czy też krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50 - 58 u.p.z.p. Zawsze więc inwestycja celu publicznego ukierunkowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym.
W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że inwestycja polegająca na budowie sieci kanalizacji sanitarnej ma status inwestycji celu publicznego w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, gdyż jest przedsięwzięciem o znaczeniu lokalnym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości) oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m. in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (pkt 2).
Przechodząc do oceny wniosku i wydanej na jego podstawie decyzji pod względem wymogów określonych w przepisach należy wskazać, że zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:
- 1. określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000;
- 2. charakterystykę inwestycji, obejmującą:
- a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,
- b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,
- c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.
Złożony przez inwestora wniosek spełnia powyższe wymagania. Stwierdzić również należy, że w sprawie zostały zrealizowane zawiadomienia i obwieszczenia, o których mowa w art. 53 ust. 1 u.p.z.p.
Odnosząc się do treści decyzji należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie organu I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy, o jakich mowa w art. 54 pkt 1 i 2 u.p.z.p., tj. rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych – w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Z kolei w załącznikach do decyzji określono linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapach w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3 u.p.z.p.).
Nadto organ dokonał wszelkich wymaganych uzgodnień. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów. Teren inwestycji został wyznaczony w części graficznej decyzji, tj. na mapie w skali 1:1000 sporządzonej na kopii mapy zasadniczej, będącej załącznikiem do decyzji.
Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż nie mógł zostać uwzględniony zarzut skargi dotyczący nierozważenia przez organy administracji innych możliwości lokalizacji przedmiotowej kanalizacji sanitarnej w taki sposób, aby omijał on działkę skarżącej. Przepis art. 52 u.p.z.p. stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Z kolei stosownie do treści art. 56 tej ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zatem decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa.
Organ administracyjny nie jest przy tym uprawniony do analizowania zasadności takiej, a nie innej lokalizacji inwestycji i jej proponowanego przebiegu (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2013 r., II OSK 845/12). Nawet więc jeśli inna niż wnioskowana przez inwestora lokalizacja planowanej inwestycji byłaby również zgodna z u.p.z.p. i przepisami ustaw szczególnych oraz korzystniejsza z punktu widzenia skarżącej, to nie może to być podstawą do odmowy ustalenia wnioskowanej lokalizacji. Z tych względów nietrafny jest zarzut skarżącej dotyczący możliwości "wyboru" przez organ innego przebiegu przedmiotowej sieci kanalizacji sanitarnej. Z treści art. 56 u.p.z.p. wynika ponadto, że jeśli w sprawie nie zostanie wskazany konkretny odrębny przepis prawa materialnego, z którym nie jest zgodna decyzja lokalizacyjna, to organy administracji nie mogą odmówić wydania takiej decyzji. Taki przepis jednak ani w skardze, ani w toku postępowania administracyjnego nie został wskazany. Brak jest bowiem przepisu nakazującego przeprowadzenie sieci sanitarnej przez nieruchomości stanowiące pasy drogowe dróg publicznych.
Powyższe oznacza, że Prezydent Miasta P., rozpatrując wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej na terenie działek położonych w P. w ulicach: B, M., Z. i Z. nie mógł odmówić tego ustalenia w sytuacji, w której przeprowadzone przez niego postępowanie doprowadziłoby do konstatacji, że lokalizacja w projektowanym miejscu jest zgodna z przepisami odrębnymi. Aby odmówić lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ ustalający musiałby bowiem wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Takiej niezgodności, zarówno organ pierwszej instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie wykazały, co nakazywało ustalenie wnioskowanej lokalizacji dla projektowanej inwestycji. Również Sąd nie dostrzega takiej niezgodności, która obligowałaby do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż nie jest również zasadny zarzut naruszenia prawa własności skarżącej i godzenia w stan prawny w tym stan wynikający z wydanych na jej rzecz decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie parkingu naziemnego. Choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. Wskazać bowiem należy, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego określa przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowanego przedsięwzięcia. Innymi słowy, rozstrzygnięcie to określa możliwy (potencjalny) dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykonanie natomiast projektowanej inwestycji wymaga jeszcze pozwolenia na budowę, które konkretnie umiejscowi daną inwestycję na działce przy uwzględnieniu wszystkich przepisów szeroko rozumianego prawa budowanego.
To właśnie na etapie pozwolenia na budowę uwzględnia się w szczególności zasady poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane j.t. Dz.U z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego nie rodzi zatem prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności osób trzecich (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2013 r., II OSK 1280/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Ponadto trzeba zauważyć, że prawo własności, choć stanowi najszerszą formę korzystania z rzeczy, nie daje właścicielowi pełni władzy nad rzeczą. Potwierdzenie powyższej zasady stanowi między innymi art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich.
Choć zatem ustalenie lokalizacji sieci kanalizacji sanitarnej w gruncie należącym do skarżącej narusza jej interes prawny, dzieje się to jednak w zgodzie z obowiązującym prawem. Organ ustalający działał bowiem w granicach przyznanych mu uprawnień i uprawnień tych nie nadużył.
Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy odniósł się do zarzutów zawartych w pkt 2 i 3 odwołania i Sąd podziela w tym zakresie argumentację organu. Kolegium nie odniosło się jedynie do zarzutu zawartego w pkt 1 odwołania dotyczącego niezawieszenia postępowania lokalizacyjnego z uwagi na wszczęcie postępowania zmierzającego do uchwalenia m.p.z.p. dla przedmiotowego obszaru. Brak odniesienia się do tego zarzutu jest uchybieniem przepisów postępowania, jednak w tym konkretnym przypadku niemającym wpływu na wynik postępowania. Jak wskazał sam skarżący zawieszenie w takim przypadku ma charakter fakultatywny w świetle treści art.58 ust.1 u.p.z.p. W rozpatrywanym przypadku nie zachodziła również konieczność zawieszenia przedmiotowego postępowania lokalizacyjnego.
Dodatkowo należy wskazać, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma Wydziału Architektury i Urbanistyki UMP z dnia 02.02.2015r. wynika, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami projektu m.p.z.p. dla przedmiotowego obszaru, który to projekt jest na etapie przed opiniowaniem i uzgadnianiem.
Konkludując stwierdzić należy, że ocena legalności zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzje organów obu instancji zawierają wszystkie niezbędne elementy, a ich uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie są wystarczające. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne.
Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.