Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 16 września 2014r. sygn. akt IV SA/Po 938/14 odrzucił skargę E.P. i L.P. na uchwałę Rady Gminy T.P. z dnia [...] października 2009r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik pismem z dnia 29.10.2013 r. wezwał Organ do usunięcia naruszenia prawa. Wprawdzie w aktach sprawy brak dowodu doręczenia tego pisma organowi, jednakże z całą pewnością dotarło do Organu najpóźniej w dniu 05.12.2013 r., albowiem tego dnia udzielono pełnomocnikowi stron odpowiedzi na to pismo. Przyjmując zatem upływ nawet najdłuższego terminu sześćdziesięciu dni od dnia 05.12.2013 r., ostatnim dniem do złożenia skargi był dzień 03.02.2014 r. Skarga do tutejszego Sądu wniesiona została natomiast w dniu 18.07.2014 r. (data nadania skargi przez Sąd do organu). Wobec tego Sąd przyjął, że skarga jako wniesiona z przekroczeniem terminu podlega odrzuceniu.
Od opisanego postanowienia nie wniesiono skargi kasacyjnej.
W piśmie z dnia 1 kwietnia 2015r. E.P. i L.P. ponownie wezwali Radę Gminy Tarnowo Podgórne do usunięcia naruszenia prawa uchwałą Rady Gminy T.P. z dnia [...] października 2009r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Organ gminy udzielił odpowiedzi na to wezwanie uchwałą z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...], doręczoną pełnomocnikowi w dniu 12 maja 2015r.
E.P. i L.P. w piśmie z dnia 10 czerwca 2015r. (wpływ do organu w dniu 12 czerwca 2015r.) ponownie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powołaną uchwałę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. 2013 r., poz. 594 ze zm.- dalej u.s.g.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Stosownie natomiast do treści art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j..t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli jednak w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07. ONSAiWSA z 2007 r., z. 3, poz. 60).
Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem, które podziela również Sąd w przedmiotowej sprawie, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały tylko jeden raz (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 227/13, z dnia 6 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1516/12, z dnia 13 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 596/12, z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 895/11, z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 744/11, z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 202/11, z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 2488/10, z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 769/09, z dnia 16 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 552/08).
Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, E.P. i L.P. wezwali organ gminy do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia 29.10.2013 r. Powyższe wynika wprost z uzasadnienia przywołanego na wstępie postanowienia z dnia 16 września 2014r. sygn. akt IV SA/Po 938/14, w którym tut. Sąd odrzucił skargę E. P. i L. P. na uchwałę Rady Gminy T.P. z dnia [...] października 2009r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z powodu przekroczenia terminu do jej wniesienia. Stanowisko tut. Sądu co do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa już w piśmie z dnia 29.10.2013 r. zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 listopada 2014r. sygn. akt II OZ 1250/14 oddalającym zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 938/14 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. i L. P. na uchwałę Rady Gminy T.P. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Mając więc na uwadze fakt, iż wezwanie z dnia 29 października 2013 r., jak i wezwanie z dnia 1 kwietnia 2015 r. są tożsame co do treści, podzielając przywołany wyżej, powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd co do "bezskuteczności" kolejnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, należy przyjąć, że dla skarżących termin do wniesienia skargi na uchwałę z dnia [...] października 2009r. nr [...] zgodnie z prawomocnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 16 września 2014r. sygn. akt IV SA/Po 938/14 upłynął z dniem 3 lutego 2014 r.
Zestawienie tej daty z datą wniesienia skargi z dnia 10 czerwca 2015r. (wpływ do organu w dniu 12 czerwca 2015r.) nie pozostawia wątpliwości, że skarżący przekroczyli termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 2 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji