Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Prezydent Miasta [...]odmówił zatwierdzenia projetu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z drogą dojazdową i infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości przy ul. [...] w P. (działki nr [...], [...], [...], [...], arkusz [...], obręb [...]) – dalej: inwestycja.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...]Sp. z o.o.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., [...]uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji.
Miasto [...], reprezentowane przez Zastępcę Dyrektora ds. Zasobu Nieruchomości Miasta [...]w Wydziale Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta [...], któremu pełnomocnictwa udzielił Prezydent Miasta [...], wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody [...]z dnia [...] czerwca 2011 r.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że przesłana do Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta [...] decyzja Wojewody [...]z dnia [...]czerwca 2011 r. nie wskazywała w rozdzielniku Miasta [...]jako strony postępowania i skierowanie odpisu do Prezydenta Miasta [...]uznać należy jako doręczenie wydanej decyzji organowi I instancji. Jednocześnie podkreślono, iż odpis przesłany wnioskodawcy, jak i Miastu [...]Wydziałowi Gospodarki Nieruchomościami nie jest w ocenie skarżącego odpisem decyzji, ale kserokopią decyzji potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez osobę o nieczytelnym nazwisku, funkcji i uprawnieniach. A zatem nie nastąpiło doręczenie decyzji stronom w rozumieniu kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Sąd uznał, że skarga została wniesiona przez Miasto [...]reprezentowane przez Prezydenta Miasta [...], co wynika z udzielonego Zastępcy Dyrektora ds. Zasobu Nieruchomości Miasta [...]w Wydziale Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta [...]przez Prezydenta Miasta [...]pełnomocnictwa do występowania w imieniu i na rzecz Miasta [...].
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.
Z akt sprawy wynika, że skarżące Miasto [...]jest właścicielem działek nr [...]i [...]w [...]arkusz [...], obręb [...], lecz ta okoliczność zdaniem Sądu nie przemawia za posiadaniem przez Miasto Poznań interesu prawnego we wniesieniu skargi.
Bardzo mocno ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych jest bowiem stanowisko, zgodnie z którym powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego - przez ustawę albo w drodze porozumienia - roli organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) wyłącza możliwość wniesienia przez tę jednostkę środka odwoławczego od rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu administracyjnym, a także wniesienia skargi do sądu administracyjnego od rozstrzygnięcia wydanego przez organ administracji publicznej drugiej instancji, nawet jeżeli jednostka samorządu terytorialnego ma interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy (np. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA z 2001 r., nr 1, poz. 17 oraz z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA z 2003 r., nr 4, poz. 115; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2006 r., II OSK 780/05 oraz z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r., II FSK 2515/10, z dnia 22 stycznia 2010 r., II OSK 157/09, z dnia 6 stycznia 2010 r., II GSK 263/09, z dnia 28 grudnia 2010 r., II FSK 2404/10, z dnia 25 listopada 2009 r., I OSK 1551/09, z dnia 24 maja 2006 r., II FSK/818/05 oraz z dnia 2 marca 2006 r., II GSK 387/05).
W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego "broni" swego interesu prawnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Włączenie organu jednostki samorządu terytorialnego do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej nie jest on - ani żaden z pozostałych organów danej jednostki - uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej drugiej instancji, nawet jeżeli ma interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że jednostka samorządu terytorialnego może zajmować różną pozycję - raz organu wydającego decyzję albo postanowienie, a innym razem strony postępowania - w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej.
Ponadto należy zwrócić uwagę na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 29 października 2009 r., K 32/08, w którym Trybunał uznał, że interpretacja art. 50 § 1 ppsa odmawiająca jednostkom samorządu terytorialnego prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji jest zgodna z Konstytucją RP, kwestia zaś zmiany art. 50 § 1 ppsa wymaga interwencji ustawodawcy.
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez Miasto [...]reprezentowane przez Prezydenta Miasta [...], który - działając jako organ administracji publicznej pierwszej instancji wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. Decyzja ta została zaskarżona przez [...]Sp. z o.o. do Wojewody [...], który wydało decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie.
Odnośnie do formy rozstrzygnięcia Sądu podnieść należy, iż gdy ustalenie co do braku legitymacji skarżącego do wniesienia skargi jest rezultatem badania jego interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 ppsa, sąd administracyjny powinien wydać wyrok oddalający skargę, a nie postanowienie o odrzuceniu skargi. Postanowienie odrzucające skargę jest jednak dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny, co ma miejsce w sytuacji, gdy skarga została złożona przez organ, który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2010 r., II FSK 2404/10).
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa odrzucił skargę jako niedopuszczalną.