Uzasadnienie
U. R. i Z. R. (dalej łącznie jako: "Skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. (dalej: "Dyrektor RZGW"), opisaną w rubrum niniejszego postanowienia.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając ww. wniosek wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji i utrzymujące je w mocy rozstrzygnięcie organu II instancji jest wysoce nieprecyzyjne: szerokość dna rowu to wielkość od 03 do 1,3 m, zaś nachylenie skarp waha się od 1:1 do 1:2; nadto brak wskazania spadku rowu skutkującego grawitacyjnym spływem wody. W ocenie Skarżących wykonywanie prac przy tak nieprecyzyjne określonych parametrach rodzi możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Te zaś mogą powodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody w środowisku naturalnym, jak też Skarżącym, którzy przez wadliwe rozstrzygniecie poniosą koszty robót.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wstrzymanie wykonania aktów (czynności) zaskarżonych do sądu administracyjnego stanowi odstępstwo od generalnej zasady wykonalności takich aktów (czynności) i ma na celu ochronę strony skarżącej przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeszcze przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy przez sąd administracyjny. Teoretycznie ochrona tymczasowa obejmuje wszystkie akty i czynności podlegające kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 2 p.p.s.a.), acz zasadniczo dotyczy tych z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
W związku z tym należy wskazać, że w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności – tj., że w danym przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności oznacza, co do zasady, brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 11 do art. 61). Strona skarżąca powinna dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub negatywnych skutków trudnych do odwrócenia zależy orzeczenie sądu (postanowienie NSA z 07.04.2005 r., II OZ 201/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA").
Przedmiotem rozpatrywanego wniosku jest żądanie wstrzymania wykonania decyzji nakładającej m.in. na Skarżących wykonanie prac związanych z konserwacją urządzeń melioracji wodnych.
Skarżący we wniosku tym podnieśli zarzuty natury merytorycznej dotyczące nieprecyzyjnego określenia parametrów: szerokości dna rowu i nachylenia skarp oraz braku wskazania spadku rowu, nie przedstawiając przy tym żadnych argumentów przemawiających za spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji wykonania prac konserwacyjnych urządzeń melioracyjnych, nałożonych zaskarżoną decyzją. Ponadto ogólnikowo wskazali, że prace te mogą spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody w środowisku naturalnym, jak i samym Skarżącym, którzy przez wadliwe rozstrzygnięcie poniosą koszty robót.
Ani z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani z akt sprawy nie wynika, że wykonanie ww. robót przez Skarżących spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, tym bardziej, że Skarżący nie precyzują, jakie konkretnie skutki tego rodzaju mają na myśli. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie poprzez przywrócenie do stanu pierwotnego.
Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z 13.05.2010 r., II FSK 182/10, CBOSA). Zatem brak danych na temat sytuacji ekonomicznej Skarżących i kosztorysu robót związanych z konserwacją ww. urządzeń, a także brak danych na temat rodzaju i rozmiaru szkód, jakie, zdaniem Skarżących, mogą powstać w wyniku wykonania decyzji Dyrektora RZGW w środowisku naturalnym, nie pozwalają na uwzględnienie żądania Skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wskazać również należy, że podnoszone przez Skarżących zarzuty dotyczące braku precyzyjnego określenia w zaskarżonej decyzji parametrów: szerokości dna rowu, nachylenia skarp i spadku rowu nie mogą stanowić uzasadnienia do wstrzymania jej wykonania, gdyż w tym zakresie Sąd może jedynie rozważać, czy zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Natomiast podniesione przez Skarżących zarzuty będą mogły zostać zweryfikowane przez Sąd dopiero w ramach merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, to jest przy rozpoznawaniu meritum skargi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że w przedmiotowym wniosku Skarżący nie uprawdopodobnili niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia, przy czym na mocy art. 61 § 5 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.