Uzasadnienie
W skardze z dnia 26 sierpnia 2010 r. skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia ponieważ, jak to ujął, stracił rachubę i w przypadku uchybienia terminu prosi o jego przywrócenie. Jednocześnie w skardze nie podano żadnych okoliczności uzasadniających powyższy wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Według art. 87 § 1 powołanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przywrócenie terminu następuje gdy spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki:
- 1) strona wystąpi z wnioskiem,
- 2) wniosek zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia,
- 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której był określony termin,
- 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu,
- 5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi. Z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji z dnia 16 lipca 2010 r. wynika, że doręczono ją w dniu 26 lipca 2010 r. (k. 9 akt administracyjnych organu odwoławczego). Z kolei na skardze, datowanej 26 sierpnia 2010 r., znajduje się prezentata biura podawczego SKO w P. z datą 27 sierpnia 2010 r. i adnotacją "złożono osobiście" (k. 3 akt sądowych). Termin do wniesienia skargi upłynął 25 sierpnia 2010 r.
Kryterium "uprawdopodobnienia braku winy" polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W nauce prawa panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd winien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Stanowisko to znajduje również oparcie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2002 r. sygn. V SA 793/02; z 5 grudnia 2008 r. sygn. II FZ 305/08; z 26 sierpnia 2009 r. sygn. II GZ 184/09).
Jak to wynika z treści skargi oraz dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, skarżący jest osobą o lekkim stopniu niepełnosprawności, a jako miejsce zamieszkania wskazuje adres swojego brata, który potwierdził odbiór decyzji organów administracyjnych (akta organu I i II instancji). Skarżący ma przy tym wystarczające rozeznanie swojej sytuacji i, korzystając przy załatwianiu spraw urzędowych z pomocy osób trzecich, dochodzi swoich praw.
W tych okolicznościach Sąd uznał, iż strona nie uprawdopodobniła, iż bez swej winy uchybiła terminowi do wniesienia skargi i dlatego orzekł jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.