Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu 31 stycznia 2013r. wydał wyrok, w którym oddalił skargę E. S. – M. na decyzję Wojewody W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu 19 kwietnia 2013r. wydał postanowienie odrzucające skargę kasacyjną wniesioną osobiście przez skarżącą. W terminie otwartym do wniesienia zażalenia, skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Postanowieniem z dnia 14 maja 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy z uwagi na wcześniejsze pozytywne rozstrzygniecie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata (postanowienie z dnia 2 października 2012 r.).
W piśmie z dnia (...) r. wniesionym do Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca wskazuje, że nie została powiadomiona o terminie rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tym czasie przebywała w szpitalu i nie mogła przedłożyć oświadczenia z dnia (...) r. o swoim stanie zdrowia i o warunkach jakie panują w mieszkaniu, do którego została skierowana na podstawie umowy najmu z dnia (...) r. z Miejskim Zarządem Budynków Mieszkalnych w K. Ponadto skarżąca wyjaśnia dlaczego nie może wymeldować się z poprzedniego miejsca zamieszkania.
Zarządzeniem Sądu z dnia (...) r. wezwano pełnomocnika skarżącej do wskazania, w terminie 7 dni, czy pismo skarżącej z dnia (...) r. jest sprzeciwem od postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 maja 2013 r. odmawiającego prawa pomocy, czy też jest to ponowna skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 marca 2013 r. oddalającego skargę na decyzje Wojewody W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania, pod rygorem przyjęcia, ze jest to ponowna skarga kasacyjna.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik wskazał, że pismo skarżącej z dnia (...) r. winno być potraktowane jako sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 maja 2013 r. odmawiającego przyznawania prawa pomocy. Ponadto pełnomocnik wskazał, że postępowanie sądowoadministracyjne, w którym został ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu, zostało już prawomocnie zakończone. Kwalifikowanie wszelkich pism kierowanych do sądu samodzielnie przez skarżącą jako działania podejmowane w ramach sprawy, która została już prawomocnie zakończona, może doprowadzić do powstania nie znajdującej racjonalnego uzasadnienia sytuacji, w której nie będzie możliwe zakończenie postępowania w tej sprawie, a w związku z tym nie będzie mógł ustać skutek ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Wobec powyższego, w ocenie pełnomocnika, brak jest podstaw do traktowania jego osoby jako pełnomocnika skarżącej z urzędu.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), postanowienie przeciwko, któremu wniesiono sprzeciw, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd, na posiedzeniu niejawnym. Sąd rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie jest związany ustaleniami dokonanymi przez referendarza sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 243 § 1 i 2 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, a przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje również postępowanie egzekucyjne. Przyznanie prawa pomocy wygasa ze śmiercią strony, która je uzyskała (art. 251 P.p.s.a.), albo może być przez sąd cofnięte w całości lub części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano nie istniały lub przestały istnieć (art. 249 P.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 253 P.p.s.a. o wyznaczenie adwokata (odpowiednio także radcy prawnego) sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej (okręgowej izby radców prawnych).
Z treści cytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że prawo pomocy przyznane przez Sąd rozciąga się na całe postępowanie sądowoadministracyjne. Możliwość jego utraty została wyraźnie wskazana w art. 249 i 251 P.p.s.a. Jeżeli zatem nie wystąpiły okoliczności, o których mowa w tych przepisach, to strona z przyznanego jej zwolnienia z kosztów sądowych lub pełnomocnika z urzędu korzysta na wszystkich etapach postępowania przed sądami administracyjnymi w ramach sprawy, w której prawo pomocy zostało jej przyznane (postanowienie NSA z 22 września 2011 r. I OZ 710/11, LEX nr 964718).
Wskazać należy, że E. S.-M. uzyskała na podstawie prawomocnego postanowienia referendarz sadowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 października 2012 r. prawo pomocy przez ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych, a Okręgowa Rada Adwokacka w P., zgodnie z art. 253 P.p.s.a. wyznaczyła dla skarżącej pełnomocnika w osobie adwokata P. Ł.W tym stanie rzeczy nie ma prawnej możliwości do przyznania skarżącej prawa, które już raz w tym postępowaniu uzyskała.
Wskazanie adwokata z urzędu przez właściwą okręgowa radę adwokacką i podjęcie przez niego czynności, w tym także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (tak jak w niniejszej sprawie) stanowi wykonanie wydanego w danej sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego (por. postanowienie NSA z dnia 22 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 262/05).
Jednakże zgodnie z treścią art. 39 pkt 1 P.p.s.a. wyznaczony pełnomocnik umocowany jest także do podejmowania m.in. wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 243 § 2, art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
MZ